Του Δημήτρη Καμπουράκη
Επειδή είμαι προνοητικός, ψείρας και ακραία φοβικός όσον αφορά τις φορολογικές μου υποχρεώσεις, είπα στον λογιστή μου να υπολογίσει και να μου στείλει νωρίς-νωρίς τον φόρο εισοδήματος που πρέπει να πληρώσω για το 2025. Το κάνω κάθε χρόνο, ενδεχομένως να είμαι από τους πέντε-δέκα μανιακούς που πληρώνουν τον φόρο τους από την πρώτη κιόλας μέρα που ανοίγει πλατφόρμα για την κατάθεση των δηλώσεων. Θέλω μάλιστα να ξέρω από αρκετά νωρίτερα το ποσό που βγαίνει, οπότε μόλις αλλάζει η χρονιά αρχίζω να πιέζω τον λογιστή μου. Μην ψάχνετε γιατί, είναι αρμοδιότητα ψυχιάτρου.
Δεν κάνω μόνο αυτό βέβαια. Η ψυχοπάθεια μου εκτείνεται το σύνολο της σχέσης μου με την εφορία και το κράτος. Ως συνταξιούχος που συνεχίζει να είναι και ελεύθερος επαγγελματίας, φροντίζω να βάζω στην άκρη τους μελλοντικούς φόρους, αμέσως μόλις κάνω κάποια είσπραξη. Μόλις πληρωθώ ένα τιμολόγιο που έχω κόψει, αυτομάτως βάζω ένα 24% σε άλλο λογαριασμό. Είναι ο ΦΠΑ, τον οποίον αποδίδω κάθε τρίμηνο. Εδώ και κάμποσα χρόνια, ο ΦΠΑ μου επίσης πληρώνεται την πρώτη μέρα που βγαίνει, ποτέ δεν χρειάστηκε να συμπληρώσω από το ταμείο.
Αφού αφαιρέσω από το ποσό του τιμολογίου το 24% του ΦΠΑ, παίρνω από το εναπομείναν άλλο ένα 22% που είναι ο φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων και το βάζω σε τρίτο λογαριασμό. Σ’ αυτό τον λογαριασμό προσθέτω κάθε μήνα το 22% και τραβάω μια φορά τον χρόνο, την ημέρα που πληρώνω τον φόρο εισοδήματος. Τα έξοδα που δηλώνω στην φορολογική δήλωση ουδέποτε ξεπέρασαν το 10% των εσόδων, δημοσιογραφία και συγγραφή βιβλίων κάνω, τι άλλο έξοδο να βάλω πέρα από γραφική ύλη, μελάνια και κανένα κομπιούτερ μια φορά στα πέντε χρόνια;
Κάποιοι μου λένε (του λογιστή μου περιλαμβανομένου) ότι αυτή εμμονή μου να προσυγκεντρώνω τους φόρους μου είναι αποτέλεσμα του ζωδίου μου ή κάποιου παιδικού τραύματος. Εγώ ξέρω ότι οφείλεται στα μαθήματα που έλαβα τον καιρό της κρίσης, όταν το 2013 έκοψα προκαταβολικά ένα μεγάλο τιμολόγιο που δεν πληρώθηκε ποτέ, με αποτέλεσμα το χρέος του να με κυνηγά για σχεδόν μια δεκαετία. Περηφανεύομαι πάντως, ότι έχω πλήρη έλεγχο των οικονομικών μου υποχρεώσεων μέχρι δεκάρας και ότι ουδέποτε έπεσα έξω στους υπολογισμούς μου, μήτε πλήρωσα ποτέ την εφορία με δόσεις.
Φανταστείτε πως, αφού κάνω όλα τα παραπάνω κάθε αρχή του μήνα, πληρώνω και την ασφαλιστική εισφορά που έχω ως συνταξιούχος ελεύθερος επαγγελματίας, κι ύστερα κοιτάζω τι απομένει στο ταμείο για τις προσωπικές και οικογενειακές μου υποχρεώσεις. Σας πληροφορώ δε, ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αντιληφθεί κανείς σε όλη του την μεγαλοπρέπεια το μέγεθος της επιβάρυνσης μας από το ελληνικό κράτος. Διότι πληρώνεσαι ένα τιμολόγιο 1000 ευρώ, αφαιρείς 240 ευρώ για ΦΠΑ, από το εναπομείναν αφαιρείς άλλα 167 ευρώ για φόρο εισοδήματος, μετά επιμερίζεις την ασφαλιστική υποχρέωση και αφαιρείς άλλα 100, οπότε κοιτάς έκπληκτος ότι στο χέρι έμειναν 507 ευρώ. Το 50% έφυγε.
Αλλά τουλάχιστον ξέρω τι χρήματα έχω στην τσέπη, άρα πως πρέπει να κινηθώ. Εντάξει, καταναλωτική μου δυνατότητα περιορίζεται στο μισό απ’ αυτά που τα χαρτιά λένε ότι βγάζω, μα από την άλλη ξέρω ότι αυτά είναι πλέον καθαρά. Δεν θα χρειαστεί να τραβήξω απ’ αυτά για να πληρώσω κάτι άλλο στο κράτος. Είμαι έντιμος και νοικοκύρης. Και ό,τι γλυτώσω από τα λιγοστά έξοδα που βάζω στην δήλωση, μου μένει κι αυτό. Είναι η επιβράβευση της προνοητικότητας μου.
Χα! Έτσι νόμιζα. Διότι ο λογιστής μου, φέτος για τα εισοδήματα του 2025, μου υπολόγισε ένα ποσό αισθητά μεγαλύτερο απ’ αυτό που έχω αποταμιεύσει με το 22% που κρατούσα κάθε μήνα. Έμενα εμβρόντητος. Αφού όλα τα είχα υπολογίσει με λεπτομέρεια, τα χρήματα κρατήθηκαν κανονικά, στους λογαριασμούς δεν έβαλα χέρι, ο ΦΠΑ εξοφλήθηκε αμέσως, γιατί τα χρήματα δεν φτάνουν;
Ο λογιστής έβαλε τα γέλια. «Θα πληρώσεις παραπάνω, διότι αποφάσισες να δουλέψεις παραπάνω», μου είπε σαρδόνια. «Διότι εκτός από το 22% της φορολογίας, υπάρχει και 80% προκαταβολή φόρου. Εκεί την πάτησες.» Αντέδρασα. «Μα η φετινή προκαταβολή φόρου συμψηφίζεται με την περσινή, οπότε είμαστε μία ή άλλη σ’ αυτό.» Ξαναγέλασε ο λογιστής. «Μέχρι τα εισοδήματα που είχες πέρυσι, ναι συμψηφίζεται. Αν όμως φέτος εισέπραξες περισσότερα από το 2024 διότι παρίστανες τον δουλευταρά, τότε για το παραπάνω ποσό που πήρες, δεν έπρεπε να κρατάς για φόρο 22%, αλλά 22% συν το 80% του 22%. Άρα έπρεπε να κρατάς 39,6%.»
Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε. Όσοι είστε ελεύθεροι επαγγελματίες σίγουρα, όσοι είστε υπάλληλοι δύσκολα ή και καθόλου. Ένα είναι βέβαιο. Όποιος θέλει να δουλέψει παραπάνω σε τούτο τον τόπο, απλώς την πάτησε. Καλύτερα στα λίγα, στα χαμηλά, στα ταπεινά, στα φτωχικά. Να λείπουν οι παραγωγικότητες και ο αυξήσεις εισοδημάτων. Καλύτερα να καταναλώνεις την φαιά ουσία σου γα να κλέψεις την εφορία, σ’ αυτό δεν υπάρχουν μήτε υψηλές φορολογίες μήτε 80% προκαταβολές. Και μη μου πείτε, όπως με τρόλαρε ο λογιστής, «ναι, αλλά του χρόνου θα σου χρωστά το κράτος», γιατί θα σας απαντήσω όπως απάντησα και σε κείνον. «Θέλεις να περάσω σήμερα από το σπίτι σου, να μου δώσεις μερικά χιλιάρικα και να ‘χεις να λαμβάνεις από μένα το 2027;»
Πηγή: liberal.gr