Του Θανάση Μαυρίδη
Οι επενδύσεις είναι ένα παιγνίδι που απαιτεί χρόνο και υπομονή. Μια καλή ιδέα αργά ή γρήγορα θα ανταμειφθεί. Μία κακή ιδέα θα καεί με εξαιρετικά μεγάλη ταχύτητα. Όλοι ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, αλλά μας πιέζει ο χρόνος. Και νομίζουμε ότι μπορούμε να ξεγελάσουμε επαγγελματίες πορτοφολάδες και να τους κλέψουμε το κομπόδεμα από την εσωτερική τσέπη του σακακιού τους. Προτιμάτε τα μακρινά στοιχήματα. Αν δεν μπορείτε να παίξετε το παιγνίδι της υπομονής, δοκιμάστε στα λαχεία. Εκεί θα έχετε καλύτερες πιθανότητες.
Αν μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω το ρολόι του χρόνου θα αγοράζαμε σε μια τιμή την επένδυση που θεωρούσαμε καλύτερη και θα πετάγαμε τα κλειδιά της θυρίδας σε ένα ποτάμι, για να μην μπορούμε να πουλήσουμε. Παρά μόνο όταν φτάνει το πλήρωμα του χρόνου.
Το θέμα είναι ότι αν αυτήν τη στιγμή προσπαθήσω να βρω μια καλή ιδέα, δεν θα τη βρω. Όσο και αν ψάξω, όσο και αν πιεστώ. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάπου εκεί έξω κάτι ενδιαφέρον, αλλά δεν βρίσκεται στη δική μου οπτική. Δεν το βλέπω. Η αγωνία μας, πάντως, να βρούμε οπωσδήποτε κάτι στον χρόνο που το θέλουμε είναι μια άλλη μεγάλη παγίδα. Και πάλι αυτό σχετίζεται με το γεγονός ότι βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο. Δεν προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε μια καλή ιδέα, αλλά θέλουμε με έναν μεταφυσικό τρόπο να μετατρέψουμε την όποια επιλογή μας σε καλή ιδέα.
Καλή ιδέα ήταν τα πολύτιμα μέταλλα μέχρι πρόσφατα. Ήταν εξαιρετική ιδέα ο χρυσός στα 300 δολάρια η ουγκιά, πολύ καλή ιδέα στα 1000 δολάρια, ενδιαφέρουσα στα 2.000, ριψοκίνδυνη στις 3.000. Ήταν πολύ καλή ιδέα οι μετοχές στην Αθήνα στις 600 μονάδες, πολύ καλή ιδέα στις 1.000. Μην μου πείτε ότι ο καλύτερος «σύμβουλος» είναι αυτός που εκ του ασφαλούς θα σας υποδείξει ότι έπρεπε να αγοράσετε μια θέση που τελικά αποδείχτηκε εκ των υστέρων κερδοφόρα. Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά τα ξέραμε στην ώρα τους. Αλλά ποιος μπορεί να περιμένει τον «αργό χρυσό»; Ή γιατί να πάρει κανείς μετοχές με προοπτική να διπλασιάσει ή να τριπλασιάσει τα χρήματά του, όταν υπάρχουν τα… κρυπτονομίσματα; Κι όμως! Οι «αργές» ιδέες κέρδισαν. Οι «γρήγορες» άδειασαν απλά τους λογαριασμούς του ταμιευτηρίου μας.
Κάποτε ήθελα οπωσδήποτε να τοποθετήσω τα χρήματά μου σε μια μετοχή. Ρώτησα, λοιπόν, έναν έμπειρο χρηματιστή τι θα μπορούσα να αγοράσω, τη στιγμή που ο ίδιος άδειαζε ξεδιάντροπα το δικό του χαρτοφυλάκιο στην αγορά. «Αυτήν τη στιγμή τι έχεις», με ρώτησε και του απάντησα: «Μετρητά». «Ωραία», μου είπε «δες τα χρήματά σου σαν να είναι μια μετοχή. Για να μην σου πω ότι αυτήν την εποχή μοιάζει να είναι η καλύτερη μετοχή»! Ήταν σίγουρα ένας έντιμος άνθρωπος. Αν ήταν άτιμος θα μου πρότεινε να αγοράσω τις μετοχές που εκείνος πουλούσε εκείνη την ώρα! Αυτό είναι το συνηθισμένο…
Οι παλιοί παίκτες συνήθιζαν να λένε ότι όταν δεν βρίσκεις κάτι καλό να αγοράσεις, μην κάνεις κάτι. Πήγαινε διακοπές, ξεκίνα ένα χόμπι, κάνε ότι άλλο θέλεις αρκεί να παραμείνεις μακριά από την οθόνη. Οι αγορές δεν κινούνται με βάση τα δικά μας θέλω. Κάνουν τους δικούς τους κύκλους. Το να δούμε αυτούς του κύκλους δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο. Το δύσκολο είναι να αποδεχτούμε ότι η αγορά είναι πολύ μεγαλύτερη από τα δικά μας θέλω…
Και κάτι τελευταίο που θυμήθηκα από τους παλιούς! Μου έλεγαν, λοιπόν, ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να αναρωτηθείς ποιος είναι το κορόιδο στο τραπέζι του παιγνιδιού. Ποιος θα φορτωθεί στο τέλος τον «μουτζούρη». Αν δεν βρίσκεις κάποιον, αυτό σημαίνει ότι το κορόιδο είσαι εσύ! Αυτό αναρωτιέμαι κάθε πρωί στον καθρέπτη του σπιτιού μου. Λίγο πριν σηκώσω τα μανίκια και χαθώ στις άπειρες διαδρομές της χρηματιστηριακής οθόνης. Και μαντέψτε!
Πηγή: iefimerida.gr