Του Μπάμπη Παπαδημητρίου
«Οι «μη προνομιούχοι» υπάρχουν και σήμερα. Είναι ο εργαζόμενος που δεν βγάζει τον μήνα. Ο νέος που δεν μπορεί να αποκτήσει σπίτι κλπ.», έγραψε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σε άρθρο του.
Μ’ αρέσει (!) ο Νίκος Ανδρουλάκης. Με κάνει να θυμάμαι πόσο απλοϊκοί υπήρξαμε. Τότε που «οι Παπανδρέου» πέταγαν συνθήματα χωρίς ουσία – έτσι μεγάλωσε ο Τσίπρας – και μιλιούνια λαού πίστευαν πως «αρκεί να πάρουμε την κυβέρνηση».
Συμβαίνουν, θα μου πείτε και εις Παρισίους. Εκεί ο πιο δυνατός υποψήφιος της αντιπολίτευσης, ο κ. Μελανσόν, ζητεί να διαγράψει η Γαλλία το «χρέος» που δήθεν έχει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με το «σκεπτικό» ότι η ΕΚΤ είναι δική μας άρα θα διαγράψουμε από τα δικά μας. Σύγχυσις ατελείωτη.
Σύγχυση υπάρχει όμως και με τις «11 δεσμεύσεις – Συμβόλαιο τιμής του ΠΑΣΟΚ με τους δανειολήπτες», που ανακοίνωσε ο Ανδρουλάκης, με την πολύτιμη συμβολή της αρμοδίου τομεάρχισσας Μιλένας Αποστολάκη, συνεπικουρούμενος από τον αγαπητό σύντροφο Σπυράκο, ο οποίος υπήρξε η ψυχή του εγκλωβισμού πολλών χιλιάδων δανειοληπτών σε αδιέξοδες πρόνοιες του νόμου 3869. Να σημειώσουμε πως ο κ. Ανδρουλάκης (που απέφυγε να ονοματίσει την κυρία Κατσέλη…) ορθώς θύμισε πως το πλαίσιο εκείνο ψηφίστηκε προτού η Ελλάδα τεθεί σε μνημονιακή κηδεμονία.
Ευλόγως αναρωτιέται κανείς γιατί δεν εφαρμόστηκαν τα μέτρα που σήμερα προτείνει το ΠΑΣΟΚ, τότε ή έστω όταν συγκυβέρνησε με τον Σαμαρά. Ιδίως μάλιστα γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν βρήκε τρόπο να απαλλάσσεται από το βάρος του δανείου και, επομένως, της υποθήκης ένας δανεισμένος συμπολίτης με στεγαστικό, αν δηλώσει πως αδυνατεί να αποπληρώσει το δάνειό του.
Ακόμη σήμερα, το καθεστώς της ατομικής πτώχευσης είναι καθόλου λειτουργικό και ως προς αυτό την ευθύνη την έχουν όλες οι μείζονες πολιτικές παρατάξεις.
Υπάρχει, προφανώς λόγος και είναι σοβαρός.
Άπασες οι ρυθμίσεις κρατούν αιχμάλωτο και τον δανειολήπτη και την τράπεζα που έδωσε το δάνειο. Αν βεβαίως η τράπεζα το πουλήσει σε κάποιο fund δεν έχει πλέον καμία ευθύνη. Η Τράπεζα «ελευθερώνεται» από τον κίνδυνο και κακώς τις εμπλέκουμε. Έχασαν πολλά χρήματα οι τράπεζες τα οποία έχουμε εισφέρει οι φορολογούμενοι και οι νέοι μέτοχοι των τραπεζών.
Λεπτομέρειες.
Ο κ. Ανδρουλάκης δεν απάντησε στο βασικό ζήτημα κάθε ρύθμισης μη εξυπηρετούμενων δανείων. Όταν λέει «επαναφέρουμε την προστασία της πρώτης κατοικίας με αντικειμενικά εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια» δεν μας εξηγεί γιατί όσοι θα εμπίπτουν σε αυτά τα κατά ΠΑΣΟΚ «κριτήρια» θα τυγχάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης έναντι όσων -που είναι μάλιστα οι περισσότεροι- συνέχισαν να πληρώνουν το δάνειό τους ή το ρύθμισαν με κάποιον τρόπο, όπως οι δεκάδες χιλιάδες που έχουν ήδη πάρει λύση μέσω του εξωδικαστικού.
Όταν λέει ο κ. Ανδρουλάκης «δίνουμε στο δανειολήπτη δικαίωμα προαίρεσης πριν από τη μεταβίβαση του δανείου του σε Fund» δείχνει πόσο αγνοούν οι «σύντροφοι» τους ισχύοντες χρηματοοικονομικούς κανόνες. Πολύ απλά, κανένα fund δεν αγοράζει ένα-ένα τα δάνεια, αλλά δίνει μια συνολική τιμή, πολλών δισεκατομμυρίων και αγοράζει χιλιάδες δάνεια μαζί. Γι αυτό, επειδή δηλαδή απαλλάσσει τις τράπεζες από ένα μεγάλο σύνολο κινδύνων (δάνεια που δεν θα πληρωθούν ποτέ κ.λπ) πληρώνει μια «συμφέρουσα» τιμή. Πρόκειται για «πράσινη ουτοπία», ισάξια του «λεφτά υπάρχουν», να υπόσχεται αρχηγός εν έτει 2026 ότι θα κάνει το fund τη διαπραγμάτευση και μετά ο «κοκκινισμένος» δανειολήπτης θα μπορεί να επωφεληθεί ή να κάνει και τη δική του διαπραγμάτευση. Πολύ απλά δεν γίνονται αυτά τα πράγματα και όφειλαν να το γνωρίζουν εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη.
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ έχουν ήδη ξοδέψει οι χιλιάδες στριμωγμένοι δανειολήπτες στεγαστικών σε δικηγόρους. Δικαίωμά τους, αλλά είναι κρίμα. Όπως κρίμα είναι να μη σκέφτεσαι ότι εκείνοι που πλήρωσαν και συνεχίζουν να πληρώνουν τα δάνειά τους είναι το ίδιο οικονομικά στριμωγμένοι με αυτούς που φαντάζεται ο κ. Ανδρουλάκης ότι θα τον ψηφίσουν.
Συχνά μάλιστα κατοικούν στην ίδια πολυκατοικία. Με μόνη διαφορά ότι οι «πελάτες» Ανδρουλάκη δεν έχουν πληρώσει τίποτε επί δεκαετία και βάλε και συνέχισαν να μένουν σπίτι «τους», ενώ στην ίδια διεύθυνση κάποιοι άλλοι έχουν ήδη αποπληρώσει δεκάδες χιλιάδες ευρώ.
Οι οικονομολόγοι έχουμε ένα «μυστικό», το οποίο δύσκολα εξηγείται αλλά είναι ο φιλοσοφικός μας λίθος: κάθε προνομιακή για κάποιους λύση που στηρίζεται στην κρατική ισχύ και παρέμβαση, πρέπει να απαντά, πειστικά, στο ηθικό δίλημμα για το «ποιος χάνει από αυτό που ο ευνοούμενος κερδίζει».
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν απάντησε σε αυτούς τους «μη προνομιούχους».
Ίσως γιατί δεν κατανοεί πως ο εργαζόμενος που, δυστυχώς, δεν βγάζει το μήνα, δεν μπορεί, δυστυχώς, να αποκτήσει σπίτι».
Πηγή: liberal.gr