Του Γιάννη Σιδέρη
Τουλάχιστον έχει και τις διασκεδαστικές της στιγμές η κατάσταση υποβόσκουσας διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ και η κόντρα του ΠΑΣΟΚ με τον Αλέξη για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης. Και αποδεικνύει πως όταν οι πολιτικοί επιστρατεύουν το έξυπνο χιούμορ μπορεί να είναι περισσότερο ελκυστικοί, παρά τον ξύλινο λόγο και τις άγονες φωνές τους.
Η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νάντια Γιαννακοπούλου ευρισκόμενη σε πάνελ με τον πρόσκαιρο εκπρόσωπο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Ζαχαριάδη, του αφιέρωσε το τραγούδι της Πόλυς Πάνου «Αλλα μου λεν τα μάτια σου και άλλα η καρδιά σου», αφού, παρόλο που είναι εκπρόσωπος του κόμματος, η καρδιά του «χτυπάει Τσίπρας».
Και ο Ζαχαριάδης, απρόσμενα ετοιμόλογος, της απάντησε με το τραγούδι του Γεράσιμου Ανδρεάτου «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια μόνο τρόπο που κοιτάνε».
Τα ευχάριστα ωστόσο σταματούν εδώ. Το ΠΑΣΟΚ νιώθει την καυτή ανάσα του Τσίπρα, ο οποίος απειλεί να το ξεβολέψει από τη «δοτή» θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης που τεχνικά κατέλαβε μετά τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ.
Αναφερόμενοι στην αντίθεση δεν χρησιμοποιούμε τυχαία την αντίθεση «Τσίπρας» – «ΠΑΣΟΚ» για τους δύο δρομείς κατάκτησης του «ασημένιου» μεταλλείου. Και οι δύο έχουν αμετάπειστους οπαδούς.
Στο ΠΑΣΟΚ το αποδεικνύουν οι αλλεπάλληλες εκλογές και δημοσκοπήσεις, από τα μολυβένια χρόνια της χρεοκοπίας μέχρι τώρα. Ο πυρήνας των οπαδών του είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει, όσο τουλάχιστον στην ηγεσία του, νυν και μελλοντική, υπάρχουν πρόσωπα με ιστορικές καταβολές ΠΑΣΟΚ. Σε αυτό οφείλεται και η ανάδειξη του Νίκου Ανθουλάκη στην εξουσία. Γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει οπαδούς, ο Ανδρουλάκης όχι.
Αντιθέτως δεν έχει οπαδούς το τυχαίο κομματικό μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ που αναδείχτηκε χάριν χρεοκοπίας. Οι αριστερόστροφοι οπαδοί του είναι οπαδοί του Τσίπρα, ο οποίος εξακολουθεί να τους ασκεί γοητεία. Και την ασκεί παρόλη την κωλοτούμπα, το τρίτο μνημόνιο, την υποταγή σε αυτούς που θα έδιωχνε.
Είναι ένα κοινό που ακόμη ενθουσιάζεται όταν ο μνημονιακός Αλέξης που γονάτισε στις επιταγές των δανειστών, τολμά ανεπίγνωστα να επικαλείται τον (εκ του αποτελέσματος) ανυπότακτο Άρη Βελουχιώτη, που προτίμησε να πέσει το κεφάλι του «στα γουναράδικα» παρά να προδώσει τους στόχους του.
Τον παίρνει σοβαρά ακόμη κι όταν δηλώνει τις προάλλες στο ρέμα Χαλανδρίου, ότι στόχος είναι η δημιουργία μιας παράταξης που θα κερδίσει τον Μητσοτάκη στις επόμενες εκλογές. Τα λέει με στόμφο ο αρχηγός που νικήθηκε από τον Μητσοτάκη τρεις φορές σε εθνικές (2019 και δύο το 2023), και σε δύο ευρωεκλογές (2019-2014).
Η προσήλωση αυτού του κοινού στον πρώην αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργεί προβλήματα στο κόμμα, το οποίο διατηρείται εν ζωή με μηχανική υποστήριξη, έως ότου επέλθει η ώρα της παράδοσης (κομματικού) πνεύματος. Και αυτό θα γίνει σύντομα, καθώς οι περισσότεροι βουλευτές, ακόμη και εκπρόσωπος όπως είδαμε, είναι έτοιμοι για προσχώρηση.
Ολίγον δυσερμήνευτη και λίαν δυσχερής παραμένει η θέση του προέδρου Φάμελλου. Η στάση του θυμίζει την περίφημη ρήση του Βύρωνα Πολύδωρα το 2007 στη Βουλή, που ως υπουργός Δημόσιας Τάξης και επικρινόμενος από την αντιπολίτευση, είχε αναφωνήσει το περίφημο: «Αγγαρεία κάνω, ποινήν εκτίω».
Ίδια αγγαρεία κάνει, ίδια ποινή εκτίει, κατά πως φαίνεται, και ο Σωκράτης Φάμελλος που βρίσκεται σε δύσκολο σταυροδρόμι. Όταν είχαν αρχίσει αν εντείνονται τα σενάρια για το κόμμα Τσίπρα, στην Π.Γ του κόμματος είχε δηλώσει: «Σε αυτό το πλαίσιο ενότητας και ανασύνθεσης ο ρόλος του Αλέξη είναι καθοριστικός».
Βέβαια ο Αλέξης ενδιαφέρεται μόνο για μία ενότητα. Αυτή που θα υπάρξει υπό την ηγεμονία του. Έτερη ουδεμία.
Το γνωρίζουν όσοι θα παραμείνουν στο κόμμα, ως ανεπιθύμητοι από τον Αλέξη. Όπως ο Πολάκης ας πούμε, που ζητά από τον Φάμελλο να συγκαλέσει την Π.Γ. για να ξεκαθαρίσουν οι θέσεις και οι πορείες των στελεχών και να πάψει να είναι παρακολούθημα των διαθέσεων και των σχεδίων του Τσίπρα (ένα δίκιο το ’χει ο αφορεσμένος, και από μας, Κρητικός). Στο ίδιο στρατόπεδο και με το ίδιο αίτημα βρίσκεται και ο Νίκος Παππάς.
Το κόμμα βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης την οποία επιτείνει με την αοριστία του ο πρώην αρχηγός του.
Πηγή: liberal.gr