Του Γιάννη Σιδέρη
Περισσότερο από ανησυχία, εκπέμπεται αυτάρεσκη σφοδρή καταγγελία από την Αριστερά, για το γεγονός ότι στην Ευρώπη αναδύεται η ακροδεξιά με αξιώσεις.
Γράψαμε την Τρίτη για το αυξημένο ποσοστό 33% που πήρε στη μάχη για την Προεδρία της Πορτογαλίας ο υποψήφιος του ακροδεξιού κόμματος «Chega» (σημαίνει «Αρκετά»). Το κόμμα στις περσινές βουλευτικές εκλογές είχε λάβει 22,8%, ενώ το 2019 βρισκόταν σε συνθήκες ανυπαρξίας με 1,3%.
Συνασπίστηκε σύμπασα η αντιπολίτευση, μεταξύ άλλων ακόμη και οι ριζοσπάστες αριστεροί, οι Μαοϊκοί και οι Τροτσιστές, στο δεύτερο γύρο. Χωρίς προαπαιτούμενα και επιφυλάξεις, δημιούργησαν φράγμα, δίνοντας τη νίκη στον σοσιαλιστή υποψήφιο Αντόνιο Χοσέ Σεγκούρο.
Την ίδια ημέρα, στις 8 Φεβρουαρίου, έγιναν περιφερειακές εκλογές στην ισπανική Αραγονία. Οι ιδεολογικοί απόγονοι του Φράνκο, το φασιστικό VOX, κατέγραψε σημαντική άνοδο διπλασιάζοντας τις έδρες του, από 7 σε 14, και με ποσοστό 17.9%!
Η άνοδος ναι μεν αφορούσε μία περιφέρεια καθώς μόνο εκεί διεξήχθησαν εκλογές, αλλά η συμβολικότητά της είναι ισχυρή καθώς η Αραγονία συχνά λειτουργεί ως πολιτικό βαρόμετρο όλης της Ισπανίας.
Αντιθέτως, το κόμμα του σοσιαλιστή πρωθυπουργού, Πέδρο Σάντσεθ υπέστη βύθιση χάνοντας πέντε έδρες (έλαβε 18 και ποσοστό 24,3%), ενώ η πτώση του κεντροδεξιού Λαϊκού Κόμματος, περιορίστηκε σε δύο έδρες (26 και ποσοστό 34,3%).
Δεν χρειάζεται να ανοίξουμε πλήρως τη βεντάλια της ακροδεξιάς ανόδου στην Ευρώπη. Είναι γνωστή από τις εκλογικές αναμετρήσεις των ετών 2024/5 όπου υπήρξε εκρηκτική άνοδος του φαιού χώρου σχεδόν σε όλες της χώρες της ΕΕ. Και σε περίπου έξι, έγινε συμμέτοχος σε κυβέρνηση. Αντίστοιχη άνοδο είχε σημειώσει και στις ευρωεκλογές του 2024.
Τα ως άνω αποτελέσματα δείχνουν πώς έχει καταρρεύσει η στρατηγική αποκλεισμού της ακροδεξιάς από την εξουσία, ειδικά όταν αυτή εκφράζεται διά των «Λαϊκών Μετώπων».
Για την καταγγελτική Αριστερά φταίνε οι πολιτικές των δεξιών κυβερνήσεων. Σαφώς φταίνε, μόνο που στην Ισπανία η κυβέρνηση είναι σοσιαλιστική. Κι εκεί βλέπουμε τα ίδια αποτελέσματα. Το ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί είναι γιατί οι δυσαρεστημένοι πολίτες δεν στρέφονται προς αυτήν και προτιμούν τους ακροδεξιούς σχηματισμούς.
Μετά την άνοδο του Τραμπ, βρίσκει βολική εξήγηση στην επικράτηση του «Τραμπισμού», ενώ ο Τραμπ κάθε άλλο παρά αγαπητός είναι στους ευρωπαϊκούς λαούς. Δεν επιδίδεται σε αυτοκριτική μήπως με την συνθηματολογία της δεν εμπνέει εικόνα ικανότητας στο κυβερνάν. Ή μήπως κάποιες από τις πολιτικές που προτείνει με «ζέουσα» ορμητικότητα, τις αποστρέφονται οι μάζες στις οποίες απευθύνεται.
Όπως ας πούμε η μετανάστευση υπέρ της οποίας τάσσεται, εκλαμβάνεται ως απειλή από διαφορετικά κοινωνικά σύνολα. Και αντί να προσπαθήσουν να εξηγήσουν τα «θετικά», ή την «αναγκαιότητα» αποδοχής του φαινομένου, επιτίθενται με σκαιά συμπεριφορά, βρίζοντας αυτόν τον κόσμο ως φασίστες, συμβάλλοντας σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Οι λαοί δεν φοβούνται τόσο για την αλλοίωση της πολιτιστικής τους ταυτότητας, όπως πάλι η Αριστερά ειρωνεύεται («θα χάσουμε τον Μ-πολιτισμό μας»), ούτε για τις εν δυνάμει απωλεσθείσες θέσεις εργασίας (δεν θέλουν τις δουλειές στις οποίες καταλήγουν οι μετανάστες).
Ενδιαφέρονται όμως για την αύξηση της εγκληματικότητας (ενίοτε υπερτονισμένη από τα ΜΜΕ), την πίεση στα κοινωνικά συστήματα υγείας (π.χ. πόσοι μετανάστες απολαμβάνουν δωρεάν κάλυψη υγείας -και βεβαίως σωστά απολαμβάνουν- χωρίς να έχουν πληρώσει ευρώ για το σύστημα που τους περιθάλπει).
Ενδιαφέρονται για την αλλοίωση των κοινωνικών κανόνων συνύπαρξης (π.χ. χωριστές πισίνες για γυναίκες και άντρες). Επίσης, και για την οικιστική πίεση που φέρνει και το μεταναστευτικό, όταν δεν βρίσκουν στέγη. Σε αυτό ρίχνουν ευθύνες και στην Αριστερά. Ενδιαφέρονται για την οικονομική σταθερότητα που διασαλεύεται από τις παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις του χρηματιστηριακού «καζινοκαπιταλισμού» – νεοφιλελεύθερη επίπτωση αυτή.
Ενδεικτικός και γι’ αυτό ελάχιστος ο κατάλογος των ανωτέρω. Οι νέες γενιές δεν ενδιαφέρονται για το χρώμα του δέρματος των μεταναστών, όπως νομίζει η Αριστερά, και εξαπολύει αυτάρεσκους αντιρατσιστικούς δεκάλογους. Ενδιαφέρονται για το μέλλον τους, που ακροδεξιός λαϊκισμός υποστηρίζει ότι το εγγυάται. Και δεν θα πεισθούν για το αντίθετο με καταγγελίες.
ΥΓ: Γιατί αναφερόμαστε στην Αριστερά και όχι στην Κεντροδεξιά; Μα αυτή καταγγέλλει στεντορείως.
Πηγή: liberal.gr