Του Δημήτρη Καμπουράκη
Όταν από όλα τα κανάλια, τα ραδιόφωνα, τις εφημερίδες και τις ιστοσελίδες που υπάρχουν στη χώρα, η Καρυστιανού αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή της δίνοντας συνέντευξη στο καναλάκι της Χρυσής Αυγής, τότε βράσε όρυζα. Αν νιώθει προστατευμένη στο μιντιακό περιβάλλον των προπαγανδιστών μιας εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης, τότε θα πρέπει οι ΠΑΣΟΚοι, οι Συριζαίοι, οι ακροαριστεροί και οι δικαιωματιστές που την λάτρεψαν και την στήριξαν, μόλις βρεθούν μόνοι τους σ’ ένα δωμάτιο δίχως να τους βλέπει κανένας, να υψώσουν τις παλάμες τους και να δώσουν μια σταυρωτή μούντζα στο μούτρο τους.
Διότι τελικά, η κυρία Μαρία των Τεμπών, αποδεικνύεται ότι δεν είναι μήτε συντηρητική, μήτε θρησκόληπτη, μήτε υπερδεξιά (άλλος νεολογισμός ετούτος). Έτσι την είχαν κατατάξει εσχάτως, μετά όσα έγραψε και είπε για τις αμβλώσεις και το προσφυγικό, πλην είναι πολύ χειρότερη. Μάλλον, αχνοσεργιανίζει στις Χρυσαυγίτικες όχθες. Τι να πει κανείς… τέτοιο ομαδικό δούλεμα δεν έχει ματαγίνει στην πολιτική μας ρούγα.
Ξέρω ανθρώπους σοβαρούς και ανυστερόβουλους που κατέβηκαν στις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, που πίστεψαν στις αγνές προθέσεις της Καρυστιανού, που την περιέβαλαν με την έντιμη εμπιστοσύνη τους και την υπεράσπιζαν σθεναρά όταν κάποιοι δύσπιστοι (μεταξύ τους κι εγώ) λέγαμε ότι κάτι δεν μας πάει καλά με τη φιγούρα της κυρίας. Τώρα υποθέτω ότι τραβάνε τα μαλλιά τους.
Αλλά ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα μ’ αυτούς; Ότι ενώ διάφοροι απατεώνες ή σαλτιμπάγκοι ή ανίδεοι τους κορόιδεψαν κατ’ επανάληψη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, αυτοί συνεχίζουν να ψάχνουν τον Μεσσία τους, τον Λυτρωτή τους. Δεν αναφέρομαι σε ψεκασμένους που βλέπουν παντού συνωμοσίες και διαβολικά παρασκήνια, μιλώ για ανθρώπους κατά βάση ονειροπόλους και συναισθηματικούς, που θεωρούν την προσαρμογή στην πραγματικότητα ως προδοσία των πεποιθήσεων τους.
Αρνούνται να δουν τα πραγματικά διλήμματα της ζωής και να τοποθετηθούν σ’ αυτά. Αρνούνται την αργή βελτίωση των πραγμάτων ως κοινωνικό ζητούμενο που αξίζει τον κόπο. Αρνούνται να βάλουν στη ζυγαριά τους τα θετικά και τα αρνητικά κάθε ανθρώπου, κόμματος ή περιόδου, για να βγάλουν ένα τελικό ισοζύγιο. Τέτοιου είδους ζυγίσματα τους φαίνονται ανεπίτρεπτοι συμβιβασμοί που κάνουν οι συμφεροντολόγοι, με αποτέλεσμα μονίμως να αναζητούν πεφωτισμένους και άσπιλους και επαναστάτες για να κάνουν πράξη το όνειρο τους. Πλην -φευ- απογοητεύονται διαρκώς.
Η μάνα των Τεμπών ήταν η τελευταία που τους δούλεψε ψιλό γαζί, που τους απογοήτευσε. Τώρα ψάχνουν για κάποιον καινούριο. Ο οποίος κάπου ψήνεται. Όπου υπάρχει ζήτηση, ο έμπορος που θα προσφέρει το ζητούμενο προϊόν είναι θέμα χρόνου να εμφανιστεί.
Πηγή: liberal.gr