Του Κώστα Στούπα
Κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στα κοινωνικά δίκτυα μια φωτογραφία του Τζακ Νίκολσον, όπου εμφανίζεται να μονολογεί πώς τα πρόβατα τρέμουν τον λύκο, αλλά στο τέλος είναι ο τσοπάνης που τα οδηγεί στο σφαγείο. Το ίδιο ισχύει με τους αντισυστημικούς δήθεν λαϊκιστές και όσους τους ακολουθούν.
Η δημοσιογραφική –και εν τέλει πολιτική– πορεία του αείμνηστου Γιώργου Τράγκα αποτελεί ίσως την πιο ολοκληρωμένη ελληνική εκδοχή αντισυστημισμού μετά ψεκασμού. Ένα υβρίδιο λαϊκής αγανάκτησης, θεωριών συνωμοσίας και προσωπικής ευμάρειας.
Το σενάριο των καθημερινών «παραστάσεων» που ανέβαζε ο μακαρίτης –υποτίθεται χωρίς αναισθητικό– ήταν απλοϊκό, σχεδόν παιδικό, αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικό. Από τη μία οι ελίτ των 5–10 οικογενειών που «εξουσιάζουν τον τόπο», τον οποίο παρομοίαζε με επαρχία στην κοιλάδα της Πεσαβάρ (κάπου ανάμεσα Πακιστάν και Αφγανιστάν), και από την άλλη ο λαός: μονίμως προδομένος, καταπατημένος και έτοιμος να σωθεί από το επόμενο μικρόφωνο.
Ο βίος του εκλιπόντος είναι υπόδειγμα του πώς μπορεί κανείς να πλουτίσει παριστάνοντας τον προστάτη των φτωχών, ενώ ταυτόχρονα απειλεί και εκβιάζει τους πλούσιους που δεν θέλουν να «τους πιάσει στο στόμα του». Μια win–win επιχειρηματική στρατηγική, βαφτισμένη κοινωνική ευαισθησία.
Πάντα ήμουν δύσπιστος απέναντι σε όσους υπερασπίζονται στεντορείως και αυτοκλήτως τους αδύναμους και θυσιάζονται επιδεικτικά για το καλό των άλλων. Συνήθως θυσιάζουν τους άλλους για το καλό τους.
Τον θυμάμαι την περασμένη δεκαετία να κανοναρχεί κατά του ευρώ και των μνημονίων, ηγούμενος μερίδας αφελών που έβλεπαν την επιστροφή στη δραχμή ως καθολική λύση – από το δημόσιο χρέος μέχρι την τριχόπτωση. Αργότερα, με την πανδημία, δεν έχασε την ευκαιρία: ετέθη επικεφαλής του αντιεμβολιαστικού κινήματος, παρασύροντας πλήθος ανοήτων που ρίσκαραν τη ζωή τους στο όνομα ενός ανώριμου «αντισυστημισμού».
Στο ίδιο πανηγύρι συνυπήρχαν γιατροί που διψούσαν για δημοσιότητα, ακροδεξιοί που ανακάλυπταν ότι ο ιός δεν μεταδίδεται εντός ναών και αριστεριστές που, στο πλαίσιο της επαναστατικής γυμναστικής, οργάνωναν υπαίθριες συγκεντρώσεις μετάδοσης του ιού. Όλοι μαζί συνέβαλαν, ο καθένας με τον τρόπο του, στην αύξηση των θυμάτων.
Όταν υπάρχει ζήτηση στην αγορά, θα βρεθούν 5–10 να πουλήσουν το προϊόν. Από αυτούς, 1–2 θα το κάνουν με ιδιαίτερη επιτυχία.
Ο αείμνηστος, αφού επί δεκαετίες «συνεισέφερε» στη δημοσιογραφία, επιχείρησε να την προσφέρει και δια της πολιτικής. Ίδρυσε κόμμα. Δήλωσε μάλιστα:
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο δεξιό από τη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη… ως παλαιός Καραμανλικός, Κεντροδεξιός και ελευθερόφρων απεχθάνομαι τις ετικέτες».
Λίγο πιο κάτω στο ίδιο ρεπορτάζ, πληροφορούμαστε ότι στο εγχείρημα θα συνδράμει ο Νίκος Νικολόπουλος. Οι ίδιοι και οι ίδιοι, δεκαετίες τώρα, δουλεύουν τους ίδιους και τους ίδιους – και όλο και περισσότερους.
Το εντυπωσιακό είναι ότι οι εξαπατηθέντες, κάθε φορά που το «αντισυστημικό άλογο» στο οποίο πόνταραν αποδεικνύεται απατεώνας, δεν γίνονται προσεκτικότεροι. Αντιθέτως, με μεγαλύτερο πάθος αναζητούν τον επόμενο που θα τους χαϊδέψει τα αυτιά.
Η ιστορία με όσους πιστεύουν τους απατεώνες που τους λένε πως υπάρχει «διαρροή ηλεκτρικού» στο σπίτι και βγάζουν τα λεφτά και τα χρυσαφικά έξω, είναι ενδεικτική του μεγέθους της εξηλιθίωσης.
Γιατί αυξάνεται το κοινό των αδαών; Οι αιτίες είναι πολλές: οικογένεια, αποξένωση, παιδεία, κοινωνικά δίκτυα (ως πολλαπλασιαστές) και μια ευημερία χωρίς κόπο που κληρονομήθηκε χωρίς να κατακτηθεί.
Δεν αμφιβάλλω ότι στο «σύστημα» υπάρχουν διεφθαρμένοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί, δικαστές και εφοριακοί. Αξίζει να προσπαθούμε να περιορίσουμε τη διαφθορά.
Αλλά όλοι αυτοί μοιάζουν με νήπια μπροστά στους δήθεν αντισυστημικούς που θέλουν απλώς να καβαλήσουν το σύστημα.
Ο εκλιπών υπήρξε απλώς η κορυφή του παγόβουνου.
Το παγόβουνο παραμένει.
Βλέπε: Αυτή ήταν η περιουσία της πιο αναγνωρίσιμης φωνής του «αντιμνημονιακού» αγώνα
Πηγή: liberal.gr