Του Δημήτρη Καμπουράκη
Σας προτρέπω να διαβάσετε προσεκτικά και ως το τέλος την σαββατιάτικη ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού με τον αστείο τίτλο «Το Σύνταγμα σε Κατάσταση Πολιορκίας!». Πρόκειται για έναν υπέροχο αχταρμά, που όμοιούς του έχει ακούσει κανείς μόνο από κάτι θυμόσοφους του καφενείου, αφού έχουν καταναλώσει και δύο-τρία τσίπουρα. Η μάνα των Τεμπών επιχειρεί να απαντήσει προκαταβολικά στην κριτική που της γίνεται ότι ασχολείται μονοθεματικά με τα Τέμπη, τη Δικαιοσύνη και το άρθρο 86, αλλά με ποιον τρόπο;
Σε μία μόνο ανάρτησή της, χωράνε σχεδόν τα πάντα. Συνταγματική αναθεώρηση, βουλευτική ασυλία, εμπορικές συμφωνίες της ΕΕ, Ένοπλες Δυνάμεις, θεσμική εκτροπή, λαϊκή οργή. Ένα πολιτικό all inclusive, κάτω από την ομπρέλα ενός «Συντάγματος υπό πολιορκία». Το πρόβλημα δεν είναι ότι θίγονται πολλά ζητήματα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν συνδέονται με τίποτα αναμεταξύ τους, πέρα από μια ρητορική κορδέλα που γράφει «μου φταίνε όλοι και όλα».
Η επίκληση του Συντάγματος λειτουργεί εδώ όπως ο μαϊντανός στα χέρια ατζαμή μάγειρα. Τον χώνει σε όλα τα φαγητά, χωρίς να δένει γεύσεις, απλώς για να δείχνει το πιάτο πιο πλούσιο. Η ευθύνη υπουργών, η Mercosur, τα εξοπλιστικά και η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης συνωστίζονται στο ίδιο κείμενο, χωρίς ιεράρχηση, χωρίς αιτιώδη σχέση, χωρίς καν στοιχειώδη εξήγηση για το πώς όλα αυτά συγκροτούν ένα ενιαίο θεσμικό πρόβλημα.
Κάπως έτσι, η ανάρτηση θυμίζει περισσότερο πολιτικό συρτάρι παρά πολιτική θέση. Ανοίγει, πετάει μέσα ό,τι έχει πρόχειρο και το κλείνει με ένα μεγάλο θαυμαστικό. Αν κάτι δεν κολλάει, δεν πειράζει: θα το σκεπάσει η γενική καταγγελία περί «εκτροπής». Το Σύνταγμα, άλλωστε, αντέχει τα πάντα, ιδίως όταν χρησιμοποιείται ως σκηνικό και όχι ως κείμενο με συγκεκριμένο περιεχόμενο και διαδικασίες.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον τόνο της ανάρτησης. Η οργή δεν προκύπτει από την ανάλυση, προηγείται αυτής. Είναι έντονη, συνεχής, αδιαβάθμητη. Όλα είναι εξίσου εξοργιστικά, άρα τίποτα δεν ξεχωρίζει. Πρόκειται για μια οργή που μοιάζει περισσότερο με πολιτική ταυτότητα παρά με συναισθηματική αντίδραση. Σαν να μας προειδοποιεί ότι «έτσι θα μιλάμε από εδώ και πέρα». Με υψωμένο φρύδι, σφιγμένα δόντια και καθόλου υποσημειώσεις.
Όσο για τη συνταγματική αναθεώρηση, παρουσιάζεται περίπου ως μαγικό ραβδί. Καταργούμε άρθρα, εξαφανίζουμε ασυλίες, αποκαθιστούμε τη Δικαιοσύνη και όλα λύνονται. Οι διαδικασίες, οι συσχετισμοί, οι θεσμικές εγγυήσεις απουσιάζουν πλήρως. Η συνταγματολογία υποχωρεί μπροστά στην αγανάκτηση, αλλά αυτό δεν είναι ριζοσπαστισμός, είναι απλώς ευκολία.
Τελικά, η ανάρτηση δεν πείθει ότι το Σύνταγμα πολιορκείται. Πείθει, όμως, ότι η πολιτική σκέψη ασφυκτιά κάτω από το βάρος της βιασύνης να ειπωθούν «όλα μαζί». Και όταν όλα λέγονται ταυτόχρονα, το μόνο που μένει είναι ο θόρυβος. Και μια οργή που, όσο επαναλαμβάνεται, τόσο λιγότερα εξηγεί.
Πηγή: liberal.gr