Του Γιάννη Σιδέρη
Σαν ηχείο με εξασθενημένη μπαταρία ακούστηκαν οι νέες καταγγελίες της Μαρίας Καρυστιανού, που ήταν γαρνιτούρα στην περίφημη δήλωσή της ότι αν το κόμμα της δεν μπει στη Βουλή θα φύγει από τη χώρα.
Ήταν ο μίζερος, παραπονεμένος, και ολίγον εκβιαστικός επίλογος ενός κινήματος που δόνησε τους δρόμους, και τώρα μοιάζει ρετάλι των ένδοξων ημερών του. «Αν δεν καταφέρουμε να μπούμε στη Βουλή και να πείσουμε τον κόσμο ότι πραγματικά οι πολίτες μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα, που δεν έχουν κομματική εμπειρία, αλλά έχουν την εμπειρία της ζωής και της εργασίας, τότε για μένα έχει τελειώσει», δήλωσε.
Όμως ο κόσμος δεν εγκατέλειψε το κίνημα των Τεμπών γι’ αυτά τα απλοϊκά που δηλώνει, ότι οι πολίτες που έχουν «εμπειρία ζωής και εργασίας μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα» από τους επαγγελματίες πολιτικούς.
Ακόμη και… ο Λένιν με την παρεξηγημένη δήλωση ότι «το κράτος μπορεί να το διοικεί και μια μαγείρισσα», έθετε ως προϋπόθεση γι’ αυτό την μόρφωση και την εκπαίδευση. Δηλαδή πρέπει να μορφωθεί, να εκπαιδευτεί ο πολίτης που «έχει εμπειρία ζωής», για να μπορεί να διοικεί το κράτος.
Ούτε το πλήθος του λαού, οι λαϊκιστές πολιτικοί, οι influencer των κοινωνικών δικτύων, οι «ευαίσθητοι» καλλιτέχνες που τραγουδούσαν αφιλοκερδώς ως πράξη αντίστασης στο «δολοφονικό σύστημα» (και γέμιζαν τα ταμεία του συλλόγου συγγενών), απομακρύνθηκαν επειδή η Καρυστιανού ενεπλάκη με την πολιτική δημιουργώντας κόμμα. Ούτε επειδή δήθεν εκμεταλλεύτηκε τον αγνό αγώνα όσων την πίστεψαν, και η ίδια θέλησε να τη μετασχηματίσει την παρηγορητική συμπαράσταση σε προσωπική πολιτική δύναμη.
Μια χαρά θα αποδέχονταν τη δημιουργία κόμματος και αρκετοί θα συστρατεύονταν μαζί της εάν εξέπεμπε αριστερά συνθήματα. Και ακόμη πολλοί περισσότεροι θα ψήφιζαν ένα αριστερό κόμμα, στου οποίου το ψηφοδέλτιο Επικρατείας θα ηγείτο η Μαρία Καρυστιανού.
Αναντίρρητα η κινητήριος δύναμη των κινητοποιήσεων ήταν η Αριστερά των πολλών εκδοχών, που πίστεψε ότι με την αξιοποίηση του φρικτού δυστυχήματος θα έδινε το συντριπτικό χτύπημα «στο καθεστώς» Μητσοτάκη.
Όμως η επένδυση πήγε στράφι αφού η Μαρία βρισκόταν σε αντίστροφο πολιτικό και υπαρξιακό σύμπαν. Σοκ π.χ. αποτέλεσαν οι δηλώσεις της για τις εκτρώσεις. Αμφισβητούσε όχι μόνο τις απόψεις της Αριστεράς, αλλά ενός ευρύτερου συνόλου που έχει επαφή με την σύγχρονη εποχή. Συνόλου που ξεκινούσε από τους αριστερούς, διαπερνούσε τους σοσιαλδημοκράτες (που τις νομοθέτησαν άλλωστε), αποτελούσαν αυτονόητο δικαίωμα για τους φιλελεύθερους και γίνονταν αποδεκτές ακόμη και από μετριοπαθείς ψηφοφόρους της ΝΔ.
Παρομοίως σόκαρε τους ζηλωτές της η στάση της στο μεταναστευτικό, όταν για το ναυάγιο της Χίου με τους 15 νεκρούς τον Φεβρουάριο του 2026, έκανε λόγο για «παράνομες εισβολές». Η Αριστερά στρεψόδικα το διάβασε ως «παράνομοι εισβολείς».
Καπάκι ήρθαν και οι αφελείς δηλώσεις στα εθνικά, όταν απαίτησε από τον Μητσοτάκη να ασκήσει βέτο στις συζητήσεις Τραμπ- Ερντογάν για την προμήθεια των F-35. Κάτι φυσικά αδύνατο, καθώς δεν υφίσταται δυνατότητα άσκησης βέτου σε διμερείς σχέσεις άλλων κρατών.
Όμως τα κοινωνικά ήταν που πάγωσαν τον «πυκνωτή» της Αριστεράς, που εξέπεμπε συναίσθημα στον λαό υπέρ χαροκαμένης μάνας. Η ίδια δεν κατανόησε ότι η συσπείρωση και αφοσίωση στο πρόσωπό της δεν ήταν απόρροια της –όντως– χαρισματικής επικοινωνιακής ευχέρειας με την οποία είναι προικισμένη. Ήταν δάνειο από την Αριστερά που της οργάνωνε τα συλλαλητήρια και την έσερνε στις Βρυξέλλες για αντικυβερνητική προπαγάνδα.
Και επειδή υπάρχει η ένσταση ότι δεν έχει τέτοια δύναμη η αριστερά, δεν αναφερόμαστε στη δύναμή της, αλλά στην έφεση που έχει να ποντάρει στο λαϊκό συναίσθημα, εκμεταλλευόμενη ένα τραγικό γεγονός, με στοιχειώδεις οργανωτικές δυνάμεις.
Το ότι απέτυχε, οφείλεται στο ότι η Καρυστιανού είχε απόψεις εκ διαμέτρου αντίθετες από την Αριστερά, και επίσης στο ότι υπερεκτίμησε τον εαυτό της. Σαν τα λεπιδόπτερα που έλκονται από το φως, πλησίασε πολύ το φως της δημοσιότητας, έδειξε το κενό της και έκαψε τα φτερά της.
Ας μη νομίζουμε πάντως ότι η καταρρέουσα δημοσκοπική της απήχηση οφείλεται στην ωριμότητα του λαού που αποτίναξε το μύθο των ξυλολίων.
Τόλμησε ο Νίκος Πλακιάς με τις δυο νεκρές κόρες και την ανιψιά, να μιλήσει για ζημιά που έγινε στην κοινωνία με τις θεωρίες περί ξυλολίων (ενώ ο ίδιος και δύο άλλες οικογένειες δίνουν μάχη για να φανούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι), και από κάτω ένας οχετός αμαθών και εμπαθών τον έβριζε, τον κατηγορούσε, και τον προκαλούσε (ναι, δεν ρωτούσε, τον προκαλούσε) να τους απαντήσει ότι αφού δεν υπήρχε ξυλόλιο πως δημιουργήθηκε η πυρόσφαιρα.
Πάντως η Μαρία δεν θα φύγει. Στην ίδια συνέντευξη που διατύπωσε την ρητορική απειλή, έκανε γνωστό πως οργανώνει ιατρείο και στην Αθήνα. Ας προετοιμαστεί όμως εσωτερικά, μήπως του χρόνου τέτοια εποχή η όποια δήλωση της δεν βρίσκει χώρο ούτε στα μονόστηλα.
Πηγή: liberal.gr