Του Δημήτρη Καμπουράκη
Φαντάζεστε να συνέβαιναν όλα αυτά τα εκρηκτικά που μας περικυκλώνουν, μόλις πριν μια δεκαετία; Θα στέλναμε θαρρείτε φρεγάτες και F-16 να προστατεύσουν την Κύπρο και να κάνουν επίδειξη ελληνικής δύναμης στην ανατολική Μεσόγειο; Ποιες φρεγάτες; Αυτές που είχαμε αγοράσει μεταχειρισμένες το 1975; Και με τι καύσιμο να έπλεαν ως εκεί, όταν παρακαλούσαμε τον Λάτση και τον Βαρδινογιάννη να δώσουν τσάμπα βενζίνη για να γίνει η παρέλαση της 25ης Μαρτίου; Και πες ότι τα στέλναμε και ότι έφταναν ως εκεί τα σαπάκια, έτσι και χρειαζόταν να πολεμήσουν, με τι οβίδες και τι τορπίλες θα το έκαναν; Εδώ είχαμε κόψει το δεκατιανό στα κέντρα κατάταξης των φαντάρων, πυρομαχικά θα αγοράζαμε;
Ή μήπως πιστεύετε ότι ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός θα είχε τα γκατς να σύρει πέντε-έξι ευρωπαϊκές δυνάμεις να στρατευτούν υπέρ της Κύπρου (και ουσιαστικά εναντίον του Ερντογάν); Ωραίο ανέκδοτο. Άκουγαν τότε «Ελλάδα» κι έφτυναν στον ευρωπαϊκό τους κόρφο. Στην καρπαζιά μας είχαν. Μας σπρώχνανε να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και εμείς είχαμε αγκιστρώσει τα ακροδάκτυλα μας στο καφάσι της εξώπορτας για να μην βρεθούμε στον δρόμο. Μπαίναμε στα ταξί του Λονδίνου ή του Βερολίνου κι όταν μας ρωτούσαν, λέγαμε ότι είμαστε Ιταλοί ή Ισπανοί, για να μην μας αρνηθούν την κούρσα επειδή πίστευαν ότι δεν θα τους πληρώσουμε.
Πρωθυπουργός μας τότε ήταν ο Τόμσεν, που έτσι και δεν υπέγραφε την εξαμηνιαία αξιολόγηση, όχι πόλεμο δεν μπορούσαμε να κάνουμε, αλλά ούτε να αλλάξουμε τα καμένα λαμπάκια στα φανάρια Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Ή έχετε την εντύπωση ότι θα τοποθετούσαμε Patriot στην «αποστρατιωτικοποιημένη» Κάρπαθο, με τον Τούρκο να κοιτάζει προς την άλλη μεριά παριστάνοντας ότι δεν βλέπει; Εδώ παίρναμε υπογραφή του εκτοέβδομου βοηθού του Μαζούχ (τον θυμάστε;) για να αγοράσουμε πάνες για τους γέρους όσων κρατικών γηροκομείων είχαν απομείνει ανοικτά, το Casus Belli των Τούρκων θα αμφισβητούσαμε;
Δεν τα γράφω αυτά για να επαναφέρω μια σύγκριση Μητσοτάκη-Τσίπρα, αυτό έχει απαντηθεί από καιρό και θα ξανα-απαντηθεί αν ο Αλέξης αποτολμήσει να κάνει κόμμα τώρα (που δεν το βλέπω). Τα γράφω για λόγους βαθύτερους και ουσιαστικότερους.
Πρώτο, διότι συχνά ξεχνάμε τι σημαίνει να ζούμε σε μια χώρα που οικονομικά στέκει στα πόδια της και δεν είναι κλωτσοσκούφι και περίγελος των πλουσιότερων και δυνατότερων. Μη μου πείτε τώρα ότι έχουν την ίδια δυνατότητα και αξιοπρέπεια αντίδρασης (σε ό,τι τους συμβεί), ο ιδιοκτήτης του σπιτιού με τον επαίτη που στέκει έξω απ’ την εξώπορτα με απλωμένη την παλάμη. Για να μην ξεχνάμε που ήμασταν και που φτάσαμε.
Δεύτερο, για να επισημάνω ότι η εθνική αυτοπεποίθηση, είναι μέγεθος υπαρκτό και μετρήσιμο. Επειδή απορούν κάποιοι που η ΝΔ ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις, τους λέω ότι δεν είναι τόσο ο φόβος του πολέμου που δίνει μονάδες στην κυβέρνηση, όσο η αίσθηση υψηλότερης εθνικής αυτοπεποίθησης. Μ’ αυτά που έγιναν τον τελευταίο καιρό, ο Έλληνας νιώθει να ανέβηκε δυο κλικ παραπάνω στον κόσμο μέσα στον οποίο ζει. Νιώθει ότι μετρά κάτι περισσότερο απ’ αυτό που μετρούσε παλιότερα, ότι διαθέτει πλέον ένα ειδικό βάρος που πριν πέντε χρόνια ούτε να το διανοηθεί δεν τολμούσε.
Όχι, δεν γίναμε Αμερική, ούτε Ρωσία, ούτε Γερμανία. Μια μικρή χώρα συνεχίζουμε να είμαστε κι ένας ολιγομελής λαός. Πλην πάψαμε (με διεθνείς πράξεις πλέον) να είμαστε οι ξεφτίλες της Ευρώπης και του κόσμου, όπως νιώθαμε μέχρι πρότινος. Μην το υποτιμάτε διόλου αυτό, διότι θα βρεθείτε πάλι μπροστά σε καμιά έκπληξη σαν αυτή του Μάη του 2023 και θα αναρωτιέστε «μα πως…;».
Πηγή: liberl.gr