Της Σοφίας Γιαννακά
Για δεύτερη φορά σε λίγους μήνες σκάει στην Ελλάδα σκάνδαλο διασπάθισης ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων: η πρώτη ήταν με τον ΟΠΕΚΕ και πρωταγωνιστές αγροτοσυνδικαλιστές, το δεύτερο είναι με τον Γιάννη Παναγόπουλο, σχεδόν ισόβιο συνδικαλιστή του ΠΑΣΟΚ στην ηγεσία της ΓΣΕΕ.
Όχι ότι είχαμε καλή άποψη για τον συνδικαλισμό, εδώ και χρόνια: αλλά οι συγκεκριμένες περιπτώσεις είναι το αποκορύφωμα της ανυποληψίας στην οποία έχει περιπέσει το συνδικαλιστικό κίνημα και οι εκπρόσωποί του στην Ελλάδα.
Στην περίπτωση Παναγόπουλου το πρώτο παράδοξο που αποκαλύφθηκε στην ευρύτερη κοινή γνώμη -τώρα που ο ρόλος του απογυμνώθηκε- ήταν πως παρέμενε πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος, παρότι ο ίδιος είχε βγει στη σύνταξη από την Εθνική Τράπεζα και γενικά βρισκόταν πολύ μακριά από τα προβλήματα των κανονικών εργαζομένων της χώρας και τις προκλήσεις της νέας εποχής. Αυτά μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν.
Το δεύτερο παράδοξο με τον Παναγόπουλο είναι ότι μέσω πολιτικών και συνδικαλιστικών μεθοδεύσεων κατόρθωσε να παραμένει στην ηγεσία της ΓΣΕΕ εδώ και είκοσι χρόνια. Ούτε από αλλαγές κυβερνήσεων, ούτε από χρεοκοπία κατάλαβε τίποτα. Πρόκειται για μια ελληνικής εφεύρεσης σοβαρή θεσμική παθογένεια να μην υπάρχουν όρια θητειών στον συνδικαλιστικό χώρο. Αν κάτι μας έμαθε η πρόσφατη χρεοκοπία της Ελλάδας είναι ότι βασική αιτία της υπήρξε η διαχρονική διαπλοκή πολιτικής εξουσίας, πελατειακού κράτους και θεσμικής αδιαφάνειας. Δυστυχώς όμως αυτή εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει.
Η άρνηση του Παναγόπουλου να παραιτηθεί από τη θέση του, τουλάχιστον όσο διαρκεί ο έλεγχος, είναι βέβαια το κερασάκι στην δυσώδη τούρτα. Δείχνει ότι ο άνθρωπος δεν κατανοεί ότι κατάφερε ένα συντριπτικό, σχεδόν θανάσιμο χτύπημα στο συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο θα δυσκολευτεί να ανακτήσει το ηθικό του ανάστημα.
Τα θέματα για τα οποία ελέγχεται η ηγεσία της ΓΣΕΕ είναι η διασπάθιση εθνικών και ευρωπαϊκών πόρων, αφορούν δηλαδή προγράμματα κατάρτισης ανέργων που είναι η πιο ευάλωτη κατηγορία συμπολιτών μας. Αυτό και μόνο δείχνει ότι ορισμένοι εργατοπατέρες αδιαφορούν για την επανένταξη ανέργων στην κοινωνία, για την αναβάθμιση δεξιοτήτων των ευάλωτων συμπολιτών μας, για τη ζημιά που προκαλούν εντέλει στην εθνική ανάπτυξη.
Ο Παναγόπουλος είναι παιδί του βαθέως ΠΑΣΟΚ, το οποίο παρότι ανέστειλε την κομματική ιδιότητά του, είναι εκ των πραγμάτων απολογούμενο και θα πληρώσει το πολιτικό κόστος που του αναλογεί. Διότι με τις ευλογίες και την πολιτική κάλυψη του ΠΑΣΟΚ στήθηκε επί είκοσι χρόνια ένα πελατειακό δίκτυο στο χώρο του συνδικαλισμού, διαβρώθηκαν συνειδήσεις και δόθηκαν μάχες από την ηγεσία ενός ανύπαρκτου εργατικού κινήματος σε αντιαναπτυξιακή κατεύθυνση.
Ανεξαρτήτως της κατάληξης που θα έχει η δικαστική περιπέτεια Παναγόπουλου, η υπόθεση αυτή αντανακλά μερικά από τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας.
Καταρχάς, ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα πάσχει ήδη από καιρό: οι εργατοπατέρες, με την ευλογία των κομμάτων, καλλιεργούν ένα κλειστό σύστημα μηχανισμών για να υπερασπιστούν την αναπαραγωγή της δικής τους εξουσίας και όχι την ανάπτυξη της χώρας ή τους εργαζομένους. Το είδαμε να συμβαίνει και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Το δεύτερο και σοβαρότερο είναι ότι αποτυπώνεται στην υπόθεση Παναγόπουλου ένα μοντέλο κεντρικής διοίκησης χωρίς επαρκείς ελέγχους και διαφάνεια. Ένα σάπιο σύστημα έχει επιβιώσει μέσα από την οικονομική κρίση και τα μνημόνια και το βλέπουμε σαν τη Λερναία Ύδρα να εξακολουθεί να αναπαράγεται. Και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει όλους, όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ.
Πηγή: iefimerida.gr