Του Γιάννη Σιδέρη
Σε μια εποχή αποπολιτικοποίησης με τον λαϊκίστικο αντισυστημισμό που τείνει να γίνει λαίλαπα κυοφορώντας μελλοντικούς κινδύνους, οι εσαεί αλλά και οι επίδοξοι συστημικοί, συγκλίνουν προς το Κέντρο, παρότι αυτό ως πολιτικός χώρος συρρικνώνεται.
Ίσως γιατί παρά την συρρίκνωσή του, αποτελεί την κρίσιμη μάζα που καθορίζει τη δυνατότητα ή την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης.
Ο φιλόδοξος αλεξιπτωτιστής Στέφανος Κασσελάκης, που θα κατατρόπωνε τον Μητσοτάκη, βολοδέρνει κάτω από το κατώφλι εισόδου στη Βουλή. Ως λύση πρότεινε τη μετονομασία του «Κινήματος Δημοκρατίας» σε «Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο». Η νέα ονομασία έγινε αποδεκτή από το συνέδριο και αναμένεται να επικυρωθεί από τα… πολυάριθμα μέλη του κόμματος με δημοψήφισμα.
Κατά τον Στέφανο «ήρθε η ώρα για ένα άλμα που θα μετατρέψει την πρωτοβουλία που ξεκίνησε από το Γκάζι σε μια νέα δημοκρατική παράταξη, αντάξια των ευρωπαϊκών προτύπων, η οποία δεν θα αποτελεί κίνημα διαμαρτυρίας αλλά μια νέα δύναμη εξουσίας».
Υποτίθεται το νέο όνομα θα σηματοδοτήσει την ιδεολογική και πολιτική μετατόπιση του κόμματος. Παντελώς άσκοπη πρωτοβουλία, αφού και το προηγούμενο όνομα, δεν σηματοδοτούσε αριστερό πρόσημο. Σε κεντρώα υπόσταση παρέπεμπε.
Όντως υπάρχουν κόμματα με παράξενα ονόματα που κατέρρευσαν και εξαφανίστηκαν. Χαρακτηριστική η περίπτωση της «Πολιτικής Άνοιξης» και του «Ποταμιού». Μόνο που δεν έφταιγε ο τίτλος, έστω και αν στο πρώτο άκουσμα προκαλούσε θυμηδία.
Τόσο την «Άνοιξη» όσο και το «Ποτάμι», ο λαός τα ψήφισε με ελπίδα. Εισήλθαν στη Βουλή με την πρώτη εμφάνισή τους. Η μετέπειτα πορεία τους οφείλεται στους αρχηγούς τους και τις πολιτικές τους αστοχίες, όχι στο όνομα. Αυτό με τον καιρό ενσωματώθηκε στο πολιτικό λεξιλόγιο και δεν ξάφνιαζε.
Από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να αποτινάξει το τύποις ριζοσπαστικό παρελθόν το, και να συγκλίνει προς το δημοκρατικό Κέντρο. Ελπίζει ότι θα διαγουμίσει το ΠΑΣΟΚ, αφού θα πάρει μαζί του και την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ και τμήμα της Νέας Αριστεράς.
Τώρα δεν εκπέμπει διχαστικά συνθήματα «ή εμείς αυτοί», ούτε «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». Τώρα καλεί σε μια «ειρηνική επανάσταση» για μια «νέα μεταπολίτευση». Αλλά ανάλογα με το ακροατήριο αλλάζει και την πολιτική ταυτότητα της «ειρηνικής επανάστασης», λέγοντας στον καθένα αυτό που θέλει να ακούσει.
Στο αμερικάνικο κοινό μέσω των New York Times μίλησε για «δημοκρατικό καπιταλισμό». Στο ακροατήριο προχθές στα Ιωάννινα, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του παρουσία των φαν του από τον ΣΥΡΙΖΑ, έδωσε το έναυσμα της ανασύνθεσης και της επανίδρυσης μιας «κυβερνώσας αριστερής προοδευτικής παράταξης».
Άλλωστε κατά τον ίδιο «μόνο μια καθαρή δημοκρατική -προοδευτική πλειοψηφία, που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές, μπορεί και πρέπει να προχωρήσει στις αναγκαίες συνταγματικές και θεσμικές τομές στην κατεύθυνση της δημοκρατίας, της προστασίας των δημοσίων αγαθών» κλπ.
Αν ήταν… πρόσωπα θα έσκαγαν στα γέλια τα «δημόσια αγαθά» (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, συμμετοχή σε τράπεζες, ΕΤΑΔ κ.α.) από τον Πρωθυπουργό που τα παραχώρησε ως ενέχυρο υποθήκευσε για 99 χρόνια.
Φυσικά, η ιστορία δεν παραγράφεται. Αυτή και η πολιτική ποιότητα καθορίζουν την αποδοχή ενός πολιτικού προσώπου από τον λαό. Ο Τσίπρας του επιθετικού λαϊκισμού και της ψευδόλογης επαγγελίας, δεν πείθει ότι μεταπλάστηκε σε υπεύθυνο σοσιαλδημοκράτη. Οι δημοκοπήσεις το δείχνουν.
Όσο για το ΠΑΣΟΚ, τον κατεξοχήν εκπρόσωπο του Κέντρου, παραδέρνει ανάμεσα σε πολλές δυσχέρειες. Ο αρχηγός, «χλωμός» σε λάμψη αλλά και συγκεντρωτικός, με νοοτροπία κομματικού στελέχους των ‘80s, δεν λειτούργησε συλλογικά έναντι του στελεχικού δυναμικού. Αυτό δημιούργησε δυσαρέσκειες και αντισυσπειρώσεις, ενώ η ακούνητη βελόνα τροφοδότησε αμφισβητήσεις.
Και συν αυτών έχει ο αρχηγός και τον Χάρη Δούκα, που είδε τον δημαρχιακό ίσκιο του και τον πέρασε για πολιτικό του μπόι, να απαιτεί να δέσμευση του κόμματος περί ουδεμίας συνεργασίας με τη ΝΔ. Μια δέσμευση που αν εισακουόταν θα έστελνε σούμπιτο ένα ποσοστό του ΠΑΣΟΚ, το πλέον μετριοπαθές, στον Μητσοτάκη.
Με όλα αυτά, συν τα τελευταία γεγονότα με τον πασόκο πρόεδρο της ΓΣΕΕ, είναι εντυπωσιακό που το ΠΑΣΟΚ διατηρεί τα ποσοστά που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Οι οπαδοί του ή πολύ πιστοί είναι (με την προσήλωση των σταχανοβιτών) ή πολύ απελπισμένοι, μη έχοντας που αλλού να πάνε.
Πηγή: liberal.gr