Του Κώστα Γιαννακίδη
Τα πρωινά τηλεοπτικά πάνελ με κουράζουν. Οι συζητήσεις είναι ίδιες με μικρές παραλλαγές. Αν δεν πουν για την ακρίβεια και τα καύσιμα, θα ανεβάσουν τους τόνους για καμιά ανορθόδοξη δήλωση ή το τελευταίο δείγμα υπουργικής αλαζονείας.
Δεν είναι περίεργο. Εδώ και χρόνια η φωνή των πολιτικών αντιστοιχεί στην ηχώ των social media.
Αλλά ακόμα και όταν η πολιτική συζήτηση γίνεται πιο ουσιαστική, στο τέλος καταρρέει από τον ανορθολογισμό της. Ακούς τους εκπροσώπους της συμπολίτευσης να μιλούν για αυτοδυναμία. Και τους άλλους να περιγράφουν δρόμους προς την πρώτη θέση. Στο μεταξύ δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς γίνεται με τις συνεργασίες, ποιος ταιριάζει με ποιον, ποιος δεν πάει με τον έναν και ποιος μπορεί να πάει με τον άλλον. Αυτό βέβαια έχει τη μικρότερη σημασία. Θα έρθει η κάλπη και θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Συχνά, άλλωστε, κάποιες λύσεις τις δίνει η ζωή.
Και ενώ η πρωινή τηλεόραση συχνά θυμίζει καφενειακή κουβέντα και επαρχιακό κουτσομπολιό, υπάρχουν τέσσερα μεγάλα θέματα που αγνοούνται συστηματικά ή προσεγγίζονται τόσο επιδερμικά, ώστε είναι σαν να μένουν ανέγγιχτα.
Το πρώτο: το δημογραφικό. Η συζήτηση μένει στα προφανή, στους παιδικούς σταθμούς και στα επιδόματα. Αντε και στην επιστροφή νέων από το εξωτερικό. Δεν συζητά τα δύσκολα: την ενσωμάτωση νέων πληθυσμών, την αναδιάταξη υπηρεσιών, την υποστήριξη των περιοχών που ερημώνουν. Τα κόμματα αποφεύγουν να μπουν στην ουσία.
Το δεύτερο: τα ελληνοτουρκικά. Λέμε τόσα για την ακρίβεια, αλλά αποφεύγουμε μία βαθιά και ειλικρινή συζήτηση για μία σχέση που έχει τεράστιο οικονομικό κόστος και υποχρεώνει τη χώρα σε υψηλές αμυντικές δαπάνες. Εδώ υπερισχύει το ταμπού της ακινησίας. Και λογικό. Σε αυτό το πεδίο κάθε βήμα μπορεί να χαρακτηριστεί, από πολλούς προθύμους, ως εσχάτη προδοσία.
Το τρίτο: η τεχνητή νοημοσύνη. Ποιες, αλήθεια, είναι οι σοβαρές προπαρασκευαστικές κινήσεις για αυτό που έρχεται; Πώς σχεδιάζουμε να ανατάξουμε την εθνική παιδεία και να καταρτίσουμε τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό; Τι θα γίνει με επαγγέλματα που θα αλλάξουν ή θα συρρικνωθούν; Δεν ακούγεται σχεδόν λέξη.
Το τέταρτο: τι θα γίνει όταν εξαντληθούν οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης; Τι είναι αυτό που θα δώσει στη χώρα ανταγωνιστική παρουσία και αύξηση του επιπέδου ευημερίας των πολιτών της;
Η δημόσια πολιτική συζήτηση είναι, ως επί το πλείστον, μικροκομματική. Και συχνά αναλώνεται σε συμπεριφορές και ατάκες, σαν προέκταση των social media. Λες και ο ορίζοντας της χώρας φτάνει ως την επομένη των εκλογών. Λες και τότε θα τελειώσει ο κόσμος και θα αρχίσει ένας καινούργιος. Οχι, ο ίδιος κόσμος θα είναι. Και η ζωή θα συνεχίζεται. Οι εκλογές θα λύσουν ένα πρόβλημα: ποιος θα κυβερνήσει. Τα υπόλοιπα θα είναι ακόμα εδώ.
Πηγή: news247.gr