Του Γιάννη Σιδέρη
Είναι δύσκολη η διαχείριση της αποστρατείας. Όταν οι προβολείς της δημοσιότητας αποσύρονται και οι κάμερες δεν αναμένουν την κάθε σου δήλωση. Το νιώθουν όλοι οι προβεβλημένοι, και ιδιαίτερα αυτοί που ευτύχησαν να κατέχουν εξουσία.
Το εκδήλωσε εμφατικά κάποτε ο Αλέκος Αλαβάνος. Έδωσε το δαχτυλίδι της αρχηγίας στον Αλέξη Τσίπρα, αλλά είχε την απαίτηση να τον «πατρονάρει». Και όταν ο Τσίπρας, ως νεαρός πρόεδρος του κόμματος, αντέδρασε και σήκωσε ανάστημα, ο πρώην στράφηκε εναντίον του (και αυτό είναι άσχετο με τη μετέπειτα πολιτική κριτική Αλαβάνου στον πρωθυπουργό πλέον Τσίπρα).
Παρόμοια συμπτώματα παρουσιάζουν και οι δύο πρώην αρχηγοί και πρωθυπουργοί, Καραμανλής και Σαμαράς. Ο Καραμανλής πιο μειλίχιος και σιωπηλός, έριξε το καρφί του υπέρ Σαμαρά από την Καλαμάτα όπου έγινε επίτιμος δημότης: «Ενίοτε να ακούμε τους πιο έμπειρους, αντί να τους διαγράφουμε κυριολεκτικά και μεταφορικά».
Ένα… δίκιο το έχει. Ποιος θα ήταν καταλληλότερος αυτού του ιδίου, να εξηγήσει την υψηλής διπλωματικής αξίας κουμπαριά του με τον Ερντογάν, που… έλυσε όλα τα ελληνοτουρκικά προβλήματα;
Όσο για τον Σαμαρά άστραψε και βρόντηξε. Στην τοπική τηλεόραση BEST, ανήγγειλε «περίλυπος» και αγανακτισμένος ότι «πέθανε η λαϊκή ψυχή της παράταξης», ενώ όλα τα γνωστά προβλήματα της χώρας, που όλοι εντοπίζουμε, τα απέδωσε ολοκληρωτικά στον Μητσοτάκη!
Άλλωστε τον χαρακτήρισε… χάος, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι προωθεί το Μητσοτάκης ή χάος: «Το χάος είναι ο κ. Μητσοτάκης που δημιούργησε επίτηδες συνθήκες πολιτικής αναρχίας… δεν ακούνε… δεν τους νοιάζει ο κόσμος της ΝΔ», είπε στη χειμαρρώδη συνέντευξη, εφ’ όλης της ύλης, με στόχο την αποδόμηση του πρωθυπουργού.
Δεν κατανοούμε πως ορίζει τη λαϊκή ψυχή της παράταξης. Πάντως, το κύριο χαρακτηριστικό της παράταξης με τη λαϊκή ψυχή της, ήταν η διαχρονική ιδιοκτησία του κράτους έως το 1981. Και επίσης, από όσο έδειξαν τα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων από το 1974, η παράταξη ήταν πάντα μειοψηφική έναντι της Κεντροαριστεράς. Ο Μητσοτάκης τους έφερε κόσμο εκτός παράταξης και απολαμβάνουν τώρα την εξουσία.
Όσο για τον απλοϊκό, μηχανιστικό ισχυρισμό ότι «ο Μητσοτάκης στοχεύει στην αποχή του κόσμου», του διαφεύγει ότι ο ίδιος μπορεί να συνέβαλε στην αποστροφή του κόσμου προς την πολιτική.
Για τότε λέμε που σήκωσε την παντιέρα στα Ζάππεια με αντιμνημονιακό κρεσέντο (νομιμοποιώντας έμμεσα και την απορριπτική στάση ΣΥΡΙΖΑ), για να γίνει ένθερμος και περήφανος θιασώτης των Μνημονίων, που «τα έσκιζε κάθε μέρα», υλοποιώντας τα.
Εντυπωσιακή ήταν η καταγγελία της επικείμενης συνάντησης Μητσοτάκη – Ερντογάν: «Πάει ο κ. Μητσοτάκης στον Ερντογάν, δεν καταλαβαίνει τι κακό κάνει στον τόπο όταν πάει να τον συναντήσει την ίδια στιγμή που ανακοινώνουν ότι μας βάζουν NAVTEX επ’ αόριστον… να μιλάνε καθημερινά για Τούρκους της Θράκης… να μιλάνε για Γαλάζια Πατρίδα, και μεις να μιλάμε για ήρεμα νερά».
Όμως ο «ασυμβίβαστος αγωνιστής για τα εθνικά δίκαια» κατά τον Καραμανλή (συντοπίτες πλέον), δεν απέφυγε να πράξει αυτά που τώρα καταγγέλλει, αφού η επιθετική συμπεριφορά έναντι της Ελλάδας, με διάφορα αιτήματα, είναι μόνιμη τουρκική επωδός.
Τον Μάρτιο του 2013 πραγματοποίησε επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, κατά το 2ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας. Συνοδευόταν από 12 υπουργούς. Υπεγράφησαν 25 διμερείς συνεργασίες. Την αποστολή συνόδευσαν δεκάδες Έλληνες επιχειρηματίες.
Ο ίδιος από το Ντολμά Μπαξέ είχε δηλώσει πως πρόκειται για μία «καλή μέρα» για τις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας, και ζήτησε λύση «win – win» για τα ενεργειακά κοιτάσματα του Αιγαίου (αυτό άραγε δεν εναρμονιζόταν με τη μόνιμη επιδίωξη της Άγκυρας να συμμετάσχει στην ενεργειακή εκμετάλλευση του Αιγαίου;).
Δυο ημέρες μετά την επιστροφή του από την Κωνσταντινούπολη ψηφίστηκε στη Βουλή Μνημόνιο Συνεργασίας ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, για συνεργασία σε θέματα ενέργειας στο Αιγαίο. Η ρύθμιση αφορούσε και το ζωτικό θέμα των αγωγών φυσικού αερίου.
Προηγουμένως, τον Ιανουάριο του ίδιου έτους, είχε συνάντηση 40 λεπτών στην Ντόχα του Κατάρ, στην οποία ο Τούρκος ηγέτης έθεσε θέματα όπως η ρύθμιση για τους Ιμάμηδες τη Θράκης, ενώ πρότεινε και δημιουργία τζαμιού στην Αθήνα.
Συνάντηση 50 λεπτών είχαν και το 2014, στο Νιούπορτ της Ουαλίας, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ. Και τότε ο Ερντογάν που ζήτησε τη συνάντηση, έκανε λόγο για «δυο κράτη στην Κύπρο», πράγμα που φυσικά απέρριψε ο κ. Σαμαράς.
Σημειωτέον ότι η συνάντηση έγινε στον απόηχο της πρόσφατης τότε, επίσκεψης του Τούρκου ηγέτη στα κατεχόμενα, και των δηλώσεών του με τις οποίες απέδιδε ευθύνη στην Ελλάδα και την Κύπρο για την έλλειψη προόδου στις συνομιλίες για το Κυπριακό.
Ως πρωθυπουργός, ο Σαμαράς επέμεινε στις πάγιες ελληνικές θέσεις, όπως όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί, άλλωστε, αλλά σε ήπιους τόνους, επειδή εκκρεμούσε η επίσκεψη της τουρκικής κυβέρνησης στην Αθήνα, σε ανταπόδοση της διακυβερνητικής του 2013 στην Κωνσταντινούπολη.
Όντως η διάσκεψη του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας έγινε τον Δεκέμβριο του 2014. Η τουρκική αντιπροσωπεία εκτός του πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου αποτελείτο και από πλειάδα υπουργών μεταξύ των οποίων των Εξωτερικών, των Οικονομικών και της Ενέργειας. Σαμαράς και Νταβούτογλου έκαναν από κοινού δηλώσεις, ενώ υπέγραψαν συμφωνίες σε οικονομικά, ενεργειακά, και άλλα θέματα
Ο Νταβούτογλου λίγες ημέρες αργότερα (24/12) πραγματοποίησε αιφνιδιαστική επίσκεψη στις Καστανιές του Έβρου, ενώ βρισκόταν σε προγραμματισμένη επίσκεψη στην Αδριανούπολη!
Δεν αφορούν τον υποφαινόμενο τα εσωκομματικά της ΝΔ. Τις αντιφάσεις επισημαίνουμε.
Πηγή: liberal.gr