Warning: Creating default object from empty value in /home/zfigaurk/public_html/plugins/system/jat3/core/joomla/modulehelper.php on line 320
Παρακαλώ, μη κοροϊδευόμαστε…

Παρακαλώ, μη κοροϊδευόμαστε…


Του Δημ. Λάσκαρη

Υπάλληλου στο ΚΕΠ Καισαριανής

Αν σήμερα απευθύνεις το ερώτημα για το ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι των ΚΕΠ στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής (κ. Πιερρακάκης, αρμόδιος υφυπουργός για τα ΚΕΠ κ. Γεωργαντάς) θα απαντήσουν ότι επιδιώκουν την «αναβάθμιση της λειτουργίας των ΚΕΠ μέσω ψηφιοποίησης διαδικασιών για τη διευκόλυνση πολιτών και επιχειρήσεων»[i]. Φυσικά, θα αναφερθούν στο ψηφιακό νομοσχέδιο και σε όλες τις σημαντικές πράγματι πρωτοβουλίες και έργα που συμπεριλαμβάνονται στη «διαδικτυακή πύλη gov.gr, όπου βρίσκονται κωδικοποιημένες όλες οι βασικές υπηρεσίες του Δημοσίου, στις οποίες έχει πρόσβαση ο πολίτης με ένα κλικ»[ii], αλλά και στους είκοσι και πλέον άξονες που αναλύονται στον Κώδικα Ψηφιακής Διακυβέρνησης.[iii] Τα «ψηφιακά ΚΕΠ» -όπου με την αφενός αύξηση των ψηφιακών υπηρεσιών που παρέχουν τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών και αφετέρου την ηλεκτρονική πρόσβαση και εξυπηρέτηση χωρίς τη φυσική παρουσία στα κατά τόπους γραφεία, αλλά από το σπίτι, το γραφείο και τις φορητές συσκευές-, είναι το όραμα που διαλαλεί η πολιτική ηγεσία για να αντιμετωπίσει τη γραφειοκρατία και να ‘αλλάξει’ τη σχέση του πολίτη με το δημόσιο τομέα. Η διευκόλυνση για τη μετάβαση στη ψηφιακή εποχή προσδιορίζεται ως την προσπάθεια να διαδραματίσουν τα ΚΕΠ τον ρόλο να «βοηθήσουν τους πολίτες που δεν είναι εξοικειωμένοι με τις νέες τεχνολογίες να συμφιλιωθούν με το νέο ψηφιακό περιβάλλον»[iv]. Τέλος, η ψηφιοποίηση των διαδικασιών και της διοικητικής πληροφορίας του δημόσιου τομέα αποτελεί τον λειτουργικό στόχο του υπουργείου για τα ΚΕΠ. Η υλοποίηση, μάλιστα, αυτού του στόχου επισπεύτηκε λόγω της υγειονομικής κρίσης με τον κορωνοϊό.

 

Ο ‘Αμπουλάφια’[v] της κεντρικής εξουσίας

Είναι απολύτως κατανοητό  η κεντρική εξουσία μέσα στο περιρρέον περιβάλλον της φιλελεύθερης πολιτικής και της αποθέωσης του λειτουργικού τεχνοκρατισμού, - όπου τεχνοκράτες στο όνομα του εξορθολογισμού και της αποδοτικότητας ταπεινώνουν κυριολεκτικά την επί-κοινωνία και τη διακίνηση της διοικητικής πληροφορίας σαν ‘ψηφιακή λύτρωση’ από τις πανταχού παρούσες μορφές του κοινωνικού αποκλεισμού -, να προωθεί αυτό το πλαίσιο του ψηφιακού μετασχηματισμού που θα του επιτρέψει, όπως θα έλεγε και ο Μισέλ Φουκώ ο καθένας από Μας «εντός μιας σχέσης με την εξουσία του άλλου και με το βλέμμα που σηματοδοτεί  ταυτόχρονα μία υποκειμενοποίηση του ατόμου και μία αντικειμενοποίηση της εσωτερικότητάς του»[vi]. Για να το θέσουμε αλλιώς, ο ψηφιακός μετασχηματισμός ως πρόταγμα για την ικανοποίηση του πολίτη από τις υπηρεσίες του δημοσίου αποτελεί τη στρατηγική της εξουσίας να βλέπουμε τον εαυτόν Μας  και τη σχέση μας με την τεχνολογία ως μια εσωτερικευμένη πλέον αβεβαιότητα, ενίοτε απελπισία, συχνά συνεχή φόβο, σίγουρα μουδιασμένοι για το μέλλον και τα κοινωνικά μας δικαιώματα. Η κεντρική εξουσία, αξιοποιώντας τις  σχετικές οδηγίες της ΕΕ, τα πρωτόκολλα και τους κώδικες που διατυπώνονται από τη γραφειοκρατία των Βρυξελών, αλλά και την ‘αποστειρωμένη’, τεχνολάγνα επιστημονική γνώση της εποχής, αναμειγνύει κείμενα και φράσεις που προσομοιάζουν εκπληκτικά με τις λειτουργίες του υπολογιστή Αμπουλάφια του Έκο που παρουσιάζεται μέσα από τη χαρισματική γραφή του μεγάλου Ιταλού διανοούμενου.

Η αφήγησή της για τον  ψηφιακό μετασχηματισμό αγιοποιεί και δραματοποιεί την τεχνολογία και σε τελευταία ανάλυση ενοχοποιεί τους πολίτες και τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα που ‘δεν μπορούν’, ή/και ‘δεν επιθυμούν’ να παρακολουθήσουν αυτές τις μυστικές αδελφότητες των εταιριών πληροφορικής, τις υπόγειες συχνά συνεργασίες τους με το δημόσιο τομέα, τις πλεκτάνες και συνωμοσίες που οργανώνουν τα συμφέροντα και οι ομάδες πίεσης, ώστε να φέρουν επικοινωνιακά την κοινωνική πραγματικότητα στα μέτρα τους και παράλληλα να ‘συγχωρεθούν’ οι αμαρτίες τους για το μεταπρατικό κράτος Λεβιάθαν που έχουν οικοδομήσει.

Είναι η τοπική αυτοδιοίκηση, οι Δήμοι της περιοχής μας, ικανοποιημένη από τους στόχους αυτής της πολιτικής για τα ΚΕΠ; Αναδεικνύεται άραγε η κοινωνική διάσταση και οι υπάρχουσες τοπικές ιδιαιτερότητες της κάθε πόλης στην επικοινωνία και την πληροφόρηση των κατοίκων που σηματοδοτούν αυτοί οι στόχοι του υπουργείου; Τέλος, πώς συνολικά η ΤΑ αντιμετωπίζει, προσλαμβάνει τη συσχέτιση αυτών των στόχων με την τέρψη του πολίτη-κάτοικου που βιώνει τον ψηφιακό μετασχηματισμό της κοινωνίας Μας με την πρακτική ζωή μιας πόλης;  Με άλλα λόγια, για τους τοπικούς άρχοντες, για τα δημοτικά συμβούλια, την κοινωνία των πολιτών, αλλά και για τον κάθε πολίτη ξεχωριστά και συγκεκριμένα, το ερώτημα είναι:  Έχει άραγε ο Δήμος , ως διοικητικά υπεύθυνη αρχή για τα ΚΕΠ, διαφορετικό όραμα που προκύπτει από τη γνώση, εμπειρία, αξιολόγηση της λειτουργίας και δράσης του; Η απάντησή μου στο τρισδιάστατο αυτό ερώτημα είναι μονολεκτική: Όχι! Η παρατεταμένη οικονομική κρίση της εποχής των μνημονίων, η συνολική διαχείριση του προσφυγικού και μεταναστευτικού θέματος και από τους δύο πόλους του δικομματισμού και η πρόσφατη υγειονομική κρίση, αλλά και  η «ετεροδιοικητική πολιτική» [vii] των Δήμων στην οποίαν έχουμε αναφερθεί προεκλογικά, μας πείθουν, ότι  οι ΟΤΑ της περιοχής δεν έχουν επιδιώξει να ξεφύγουν από τη στρατηγική της μεταπρατικής εξουσίας και επομένως ‘άκρα του τάφου σιγή’, δίχως ελπίδα καμιά…

 

Υπάρχει άλλο βλέμμα;

Δεν πρόκειται εδώ να αναλύσουμε την αδυναμία των ΟΤΑ να διατυπώσουν, διεκδικήσουν έστω να σκεφτούν με ένα άλλο βλέμμα για τα ΚΕΠ, αλλά επιγραμματικά τουλάχιστον μπορούμε από την εμπειρία, τη γνώση, την καθημερινή επικοινωνία και πράξη μας με τους μουδιασμένους και έντρομους πολίτες να διατυπώσουμε μια νέα θέση, άλλο πλαίσιο στόχων που δεν θα  επιδιώκει να ‘απελευθερώσει’ τις ατομικές μας ικανότητες και τη σχέση μας με την τεχνολογία, αλλά κριτικά να αποδομήσουμε τα όσα η εξουσία-γνώση επιδιώκει με μια δράση που σκέφτεται. Δηλαδή, μία νέα θέση βλέμματος στη σχέση εσωτερικότητας και εξωτερικότητας για την τεχνολογία. Τρεις, συνδεόμενες επισημάνσεις  συγκροτούν το πλαίσιο των στόχων που οφείλουν να έχουν οι ΟΤΑ αν επιθυμούν να διαφοροποιηθούν από τις επιλογές της κεντρικής εξουσίας για τα ΚΕΠ.

1ον. Τα ΚΕΠ επιδιώκουν την ενδυνάμωση των πολιτών για να αντιμετωπίζουν την  γραφειοκρατία που συνδέεται με την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών, πολιτισμικών δικαιωμάτων τους. Με απλά λόγια, οι πολίτες προστρέχουν στα ΚΕΠ για να ικανοποιήσουν συγκεκριμένα δικαιώματα, όχι προσωπικές διευθετήσεις και απλή διαμεσολάβηση και μόνο αν εφαρμόζεται το «πρότυπο της ενδυνάμωσης» και  όχι το  καταναλωτικό πρότυπο παροχής υπηρεσιών που τους καθιστούν πελάτες της υγείας, πρόνοιας, κοινωνικής ασφάλισης, εκπαίδευσης, αντιμετώπισης της ανεργίας και άλλων καθημερινών απαιτήσεων της ζωής, μπορεί ο ψηφιακός μετασχηματισμός να συμβάλλει στη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για να ανθίσει η ανθρώπινη, τοπική κοινωνία σε όλες τις διαστάσεις της. Πρότυπο ενδυνάμωσης σημαίνει ότι ένας  Δήμος στηριζόμενος στις αρχές λογοδοσίας και της δημόσιας διαβούλευσης εφαρμόζει την  αρχή της επικουρικότητας και διεκδικεί τη διασφάλιση ενός βαθμού ανεξαρτησίας έναντι της κεντρικής κυβέρνησης. Στήνει δικές του ψηφιακές δομές, με ελεύθερο και ευέλικτο λογισμικό, επιβάλλει τη διασύνδεση όλων των  φορέων άσκησης πολιτικής στο τοπικό επίπεδο (ΕΦΚΑ, ΟΑΕΔ, ΔΟΥ, Σχολεία, Πολεοδομίες, Κοινωνικές Υπηρεσίες κλπ), επιδιώκει τη συμμετοχή των πολιτών, επιμορφώνει και ενεργητικά παρεμβαίνει  στην επικοινωνία των πολιτών με το δημόσιο για να μπορεί να διατυπώσει διαφορετική πολιτική. Τότε και μόνο τότε, το ΚΕΠ ως θεσμός καταγραφής και επεξεργασίας της κοινωνικής πληροφορίας που σηματοδοτούν οι αρμοδιότητές του δεν θα είναι ο Αμπουλάφια του ψηφιακού μετασχηματισμού, αλλά το ανοικτό και προσαρμοσμένο στις τοπικές ανάγκες και προτεραιότητες κέντρο επικοινωνίας των πολιτών με το δημόσιο.

2ον. Τα ΚΕΠ μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσαν να αναδείξουν, συσχετίσουν, προτείνουν τρόπους και λύσεις που σηματοδοτούν ταυτοχρόνως την κοινωνική διάσταση της διοικητικής πληροφορίας και των πολύμορφων, εσωτερικευμένων πλέον τύπων του κοινωνικού αποκλεισμού που υπάρχουν στην κοινωνία Μας. Έτσι μόνο θα μπορούσαν τα ΚΕΠ ως θεσμός μιας στάσης για τους πολίτες, να αποπειραθούν να παράγουν συνειδητά από τα «μέσα» κάτι επιπλέον και ξεχωριστό που δεν αποκαλύπτει απλώς τις μορφές του κοινωνικού αποκλεισμού σε μια πόλη, αλλά ανακαλύπτει τις συνεχείς μεταμορφώσεις του που βιώνουν οι κάτοικοι της και με τις δράσεις του να προσεγγίσει την μεγάλη εικόνα-θέμα της  πρόληψης και όχι της ανακύκλωσης του κοινωνικού αποκλεισμού.

3ον. Τέλος, με αυτή τη στρατηγική της ανακάλυψης και της έρευνας ένα ψηφιακό ΚΕΠ θα  μπορούσε ως ένας εξυπηρετητής για τη κεντρική διοίκηση να τροφοδοτεί με γνώση, εμπειρία και προτεινόμενες δράσεις  την αποτελεσματικότητα της διερεύνησης και της διεκδίκησης της τέρψης του πολίτη που βιώνει τον ψηφιακό μετασχηματισμό της κοινωνίας Μας και την ψεύτικη αντίθεση με την πρακτική ζωή του, χωρίς ταξικούς, ηλικιακούς, πολιτισμικούς ή γλωσσικούς αποκλεισμούς. Φυσικά, η συνεισφορά του ΚΕΠ στο όποιο ‘σχέδιο’ θα είναι να μεταφέρει αυτή την εμπειρία του προς το κεντρική διοίκηση επαναδραστικά, αρκεί βέβαια να μην επικρατήσει η πελατειακή λογική, ή/και, η αδιάφορη ανακύκλωση των μασημένων ‘τροφών-πληροφοριών’ των «έξω» αλλά σαν αυτό που είναι στη πραγματικότητα, δηλαδή ‘ένας κόσμος’, μία γνώση εν εξελίξει.

Πολλά και λίγα δημιουργικά πράγματα μπορούν να γίνουν, πολλές ‘αλήθειες’ και ψέματα θα μπορούσαν να ειπωθούν για τα μέσα που χρειαζόμαστε για να προσεγγίσουμε αυτούς τους στόχους, πολλές καλές και κακές πρακτικές θα μπορούσαν να παρουσιαστούν ώστε να υλοποιήσουμε τους παραπάνω στόχους, ακόμη-ακόμη ‘αγγέλους’ και ‘φαντάσματα’ θα συναντήσουμε σε αυτό τον δρόμο που ως εμπόδια, δυσκολίες και δυσλειτουργίες του δημοσίου θα μας απομακρύνουν από αυτούς τους στόχους, αλλά το πιο σημαντικό και πρωτεύον είναι ο ρόλος της διοίκησης σε αυτό το πλαίσιο στόχων, ή αλλιώς η πολιτική βούληση του Δήμου. Η πολιτική βούληση όταν εκφράζεται είναι σαν μύγα που πετάει στο χώρο ενός δωματίου: πετάει από γωνία σε γωνία απότομα, με ψεφτο-οριστικές, ψευτο-πολυάσχολες κι ανώφελες κινήσεις  κουράζει και μουδιάζει τα άλλα έντομα του χώρου, ενώ θα μπορούσε να είναι η κοκκινίλα που εμφανίζεται στο πρόσωπο του ερωτευμένου με την αυτοδιοίκηση. Όπως και να’ ναι δεν Μας προέκυψε τέτοια κοκκινίλα…

 Καλή άνοιξη να ‘χουμε και παρακαλώ, μη κοροϊδευόμαστε.



i Υπάρχει πλήρη παρουσίαση στα ΜΜΕ και στις ιστοσελίδες στο διαδίκτυο των στόχων του  υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης στο οποίο πλέον ανήκουν τα ΚΕΠ με αρμόδιο μάλιστα υφυπουργό.

Ii Ίδιο.

Iii Επίσης υπάρχει πλήρη κάλυψη στα ΜΜΕ και το Διαδίκτυο για αυτούς τους άξονες του Κώδικα που αναμένεται να βγει σε δημόσια διαβούλευση πολύ σύντομα.

Iv Από τις δηλώσεις και συνεντεύξεις στα ΜΜΕ του αρμόδιου υφυπουργού, κ. Γεωργαντά.

V Στο μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα και φιλοσόφου Ουμπέρτο Έκο, «Το  εκκρεμές του Φουκώ», οι τρεις χαρακτήρες στην προσπάθεια τους να αναπτύξουν το δικό τους "Σχέδιο", ως εν μέρει σατυρικό και εν μέρει διανοητικό παιχνίδι, για την κατάκτηση του Κόσμου, χρησιμοποιούν έναν μικρό υπολογιστή τον «Αμπουλάφια». Αυτός ο υπολογιστής διαθέτει κι ένα πρόγραμμα που μπορεί να αναδιευθετεί τυχαία τις λέξεις ενός κειμένου. Βλέπε: Έκο Ο, «Το εκκρεμές του Φουκώ», εκδ. Ψυχογιός, μετάφραση Έφη Καλλιφατίδου.

Vi Βλέπε: Φουκώ Μ, «Ιστορία της σεξουαλικότητας», 4. Οι ομολογίες της σάρκας, Εκδ. Πλέθρον, 2019.

Vii Στην ιστοσελίδα: https://www.kessariani-vironas.gr/2012-12-04-09-58-26/kessariani/18375-2019-04-23-06-19-25.html θα βρείτε τις «Νύξεις του Νίτσε για τις εκλογές στον Δήμο Καισαριανής».

 

You are here: Home