Skip to content
ΑΠΟΨΕΙΣ

Η κεφίγιε ως σύμβολο του Πολυτεχνείου

Του Σάκη Μουμτζή

Το είδαμε κι αυτό. Η παλαιστινιακή σημαία πίσω από τη σημαία του Πολυτεχνείου. Εδώ, στη Θεσσαλονίκη, κοτζάμ δήμαρχος – από συνοικιακό δήμο, ο Αγγελούδης είναι σοβαρό άτομο – κατέθεσε στεφάνι κουκουλωμένος με την κεφίγιε. Έτοιμος κι αυτός για μια φλοτίλα. Θα μου πείτε πως στο Πολυτεχνείο παρελαύνουν αριστεροί. Δική τους είναι η γιορτή, ό,τι θέλουν κάνουν. Εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια και βάλε πορεύονται οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι κομματικοί σχηματισμοί, άλλοι δίνουν μια άψογη εικόνα με στρατιωτικού τύπου βηματισμό, και το κοντάρι υπό μάλης και άλλοι δίνουν την εικόνα διαλυμένου σωματείου. Χαβαλέ κόμματα, χαβαλέδες και οι οδοιπόροι τους. Ενώ οι άλλοι, «οι ορθόδοξοι», θυμίζουν τις παρελάσεις του Κόκκινου Στρατού στις ένδοξες μέρες του.

«Ελλάδα – Κύπρος – Παλαιστίνη, Αμερικάνος δε θα μείνει», ήταν το «προφητικό» σύνθημα των πρώτων πορειών για το Πολυτεχνείο. Αυτός ήταν στρατηγικός στόχος του λαϊκού κινήματος, αν και το 54% του Καραμανλή μας έκοψε τα πόδια τότε. Ήρθε όμως η Αλλαγή και οι βάσεις έφυγαν, μένοντας… μέχρι σήμερα

Εξ όσων γνωρίζω, οι Αμερικάνοι βρίσκονται παντού. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές γίνονται εργασίες στο αεροδρόμιο της Πάφου «Ανδρέας Παπανδρέου» (θα τρίζουν τα κόκαλά του) για να μπορούν να μετασταθμεύουν τα αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη C-17, για την Ελλάδα δεν συζητώ, έχουν τις βάσεις τους παρ’ ότι… έκλεισαν το 1983 και στην Παλαιστίνη εκπονούν ένα οικονομικό σχέδιο για την επόμενη μέρα στη Γάζα, χωρίς τη Χαμάς.

Κάποιος θα έπρεπε να έχει ήδη ενημερώσει τους διαδηλωτές του Πολυτεχνείου για αυτές τις εξελίξεις. Τα παιδιά -άνω των 65 ετών- έχουν μείνει κολλημένα στα νιάτα τους. Είναι κι αυτό μια στάση ζωής.

Δεν υπάρχει καμιά διάθεση ειρωνείας, αν και οι οδοιπόροι προς την πρεσβεία των ΗΠΑ δίνουν αφορμή για ειρωνικά σχόλια. Εντάξει, να το δεχθώ είναι μια σύναξη αριστερών και «προοδευτικών» πολιτών και ουδόλως με ενδιαφέρει αν εκφράζουν το πνεύμα εκείνων των ημερών. Πάντως, τα συνθήματα ήταν εκείνες τις ημέρες του 1973 αντι-ιμπεριαλιστικά, μακριά από το γενικότερο κλίμα μιας αντιδικτατορικής ενότητας. Αψευδείς μάρτυρες οι σχετικές φωτογραφίες. Γι’ αυτό γράφω πως το Πολυτεχνείο τους ανήκει, άρα μπορούν να υψώνουν την παλαιστινιακή σημαία και να αγνοούν την ουκρανική. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν απασχόλησε ποτέ το «λαϊκό κίνημα», το οποίο από την πρώτη μέρα της εισβολής τάχθηκε με τον Άνθρωπο, όπως θα θυμάται ο αναγνώστης.

Όλα τα υπόλοιπα που ακούγονται και γράφονται τα τελευταία πολλά χρόνια είναι για να γίνεται φασαρία. Ο καθένας που λέει τα δικά του απευθύνεται στο κοινό του, γνωρίζοντας φυσικά τον πόλεμο που θα δεχθεί από τους απέναντι, οι οποίοι πάντα «τσιμπάνε» σε προκλήσεις. Αυτή η διαπίστωση αφορά τους απέναντι όλων των χρωμάτων. Κόκκινους, μπλε και πράσινους.

Σε αυτές τις επετειακές εκδηλώσεις η καλύτερη ευχή που μπορεί να δοθεί είναι: «Και του χρόνου, να είμαστε γεροί για να μαλώνουμε!».

Πηγή: liberal.gr