Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Περνώντας χθες τυχαία μπροστά από το κτίριο του Πολυτεχνείου, βρέθηκα αντιμέτωπος με την εικαστική έκθεση που έχουν οργανώσει οι πανηγυριστές της ετήσιας εορτής. Όλο το κιγκλίδωμα της πρόσοψης σκεπασμένο από πανιά στα οποία μπορεί ο περαστικός να διακρίνει, ως επί το πλείστον, αναθέματα κατά των εχθρών της δημοκρατίας.
Τα περισσότερα είναι γνωστά. Τα βλέπουμε δεκαετίες τώρα με ελάχιστες παραλλαγές στα συντακτικά ή ορθογραφικά λάθη. Με την επανάληψη τείνουν να δημιουργήσουν μια αισθητική σχολή, την «τέχνη της ευτέλειας», κατά το arte povera. Μην μπερδεύεστε όμως. Η «τέχνη της ευτέλειας» δεν οφείλεται σε ένδεια ούτε σε κακό γούστο.
Ανήκει στη σημειολογία της τελετουργίας. Δίνει τόνο αγωνιστικό και υπενθυμίζει ότι οι συνθήκες που ίσχυαν τον Νοέμβρη του 1973, εξακολουθούν να ισχύουν και τον Νοέμβρη του 2026. Οι χρονολογίες αλλάζουν, όμως αυτά που μένουν σταθερά για να διατηρούν αναλλοίωτο το φρόνημα είναι τα κουρελόπανα, τα αναθέματα κι εκείνο το «Νοέμβρης».
Μεταβολές εμφανίζονται επίσης και στο νόημα του γεγονότος, με αποτέλεσμα πολλοί αδυνατούν να το προσδιορίσουν με ακρίβεια. Πέρυσι, όπως και φέτος ας πούμε, το γεγονός το νοηματοδοτεί ο αγώνας υπέρ των Παλαιστινίων και κατά του Ισραήλ.
Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι το Πολυτεχνείο είχε γίνει για να μπορούμε να ψηφίζουμε όλοι ΠΑΣΟΚ, αφήνοντας και κάποιο περιθώριο για το ΚΚΕ. Το νόημα του γεγονότος, πάντως, δεν κινδυνεύει να χάσει τη συνοχή του. Την εξασφαλίζει η μουσική υπόκρουση που δεν έχει αλλάξει από το 1973, όπως επίσης και η εκφορά των συνθημάτων, η οποία ομοιάζει με την εμμελή ανάγνωση των Ευαγγελίων.
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά σε έναν άνθρωπο της ηλικίας μου όλα αυτά μόνο πλήξη προκαλούν. Πλήξη την οποία δεν μπορώ να ξεπεράσω ούτε με τις παραστάσεις των διασκεδαστών της δημοκρατίας, που είθισται να εορτάζουν το τέλος της πανηγύρεως με κοκτέιλ μολότοφ και συγκρούσεις με την αστυνομία.
Παρηγοριέμαι όμως, αναλογιζόμενος, όπως ο Ντεπαρντιέ, ότι εγώ ανήκω σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Και σκέφτομαι τη χαρά και τον ενθουσιασμό που εμπνέουν στις νεότερες γενιές οι τελετές για το Πολυτεχνείο. Κυρίως επειδή σήμερα τα σχολεία αργούν και το διδακτικό προσωπικό εκφωνεί λόγους που εξηγούν την αιτία της αργίας, οι οποίοι λόγοι δεν εντάσσονται στην εξεταστέα ύλη.
Ούτως ή άλλως, ούτε αυτοί που τους εκφωνούν τους καταλαβαίνουν ούτε αυτοί που τους ακούν. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν συμφωνώ ότι θα πρέπει να βρούμε έναν διαφορετικό τρόπο για να γιορτάζουμε το γεγονός. Είναι η μόνη ευκαιρία που μας έχει αφήσει η άπονη ζωή να διαδηλώνουμε μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία. Ας μη μας τη στερήσουν και αυτή.
*Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην «Καθημερινή». Αναδημοσιεύεται στο πλαίσιο της συνεργασίας «Καθημερινής» – Liberal
Πηγή: liberal.gr

