Του Κώστα Στούπα
Το 2004, τη χρονιά των Ολυμπιακών και της μεγάλης ευφορίας, ο Μίμης Ανδρουλάκης έβγαλε ένα βιβλίο με τίτλο «Βαμπίρ και κανίβαλοι». Ο υπότιτλος μιλούσε για το ρίσκο μιας νέας σύγκρουσης των γενεών. Τότε ακούστηκε σαν υπερβολή αριστερού διανοουμένου. Η χώρα χόρευε με δανεικά και κανείς δεν είχε όρεξη για κακά μαντάτα.
Το θυμήθηκα διαβάζοντας πριν από λίγες μέρες στην «Καθημερινή» τις αντιδράσεις των δημάρχων του βόρειου τομέα της Αθήνας στη μεταφορά συντελεστή δόμησης. «Θέλουμε υποδομές, όχι δόμηση», λένε. Στα βόρεια προβλέπεται δυνατότητα για 584.400 επιπλέον τετραγωνικά (7.305 διαμερίσματα των 80 τ.μ.), από τα οποία 217.300 στο Χαλάνδρι, με αριστερό δήμαρχο. Ο ένας θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη, ο άλλος στο ΣτΕ, ο τρίτος θα αξιοποιήσει «κάθε διαθέσιμο μέσο».
Δεν θα τους αδικήσω. Το κυκλοφοριακό είναι υπαρκτό, πάρκινγκ δεν βρίσκεται, τα δίκτυα έχουν τα όριά τους. Και ο δήμαρχος της Νέας Ιωνίας έχει δίκιο όταν ζητά να απλωθεί το λεκανοπέδιο με μέσα σταθερής τροχιάς.
Ας μην κοροϊδευόμαστε όμως. Οι δήμαρχοι δεν μιλούν για λογαριασμό τους. Μιλούν για λογαριασμό εκείνων που τους ψηφίζουν. Και όσοι τους ψηφίζουν έχουν ήδη σπίτι στις περιοχές. Ο νέος μηχανικός ή δικηγόρος που ψάχνει δυάρι δεν ψηφίζει στην Κηφισιά ούτε στο Ψυχικό. Δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει ως εκεί.
Τι λέει στην πραγματικότητα ο ψηφοφόρος των βορείων προαστίων; «Εγώ μπήκα, κλείστε την πόρτα τώρα». Πολλές από τις πολυκατοικίες μας χτίστηκαν με αντιπαροχή, πάνω στη μονοκατοικία κάποιου άλλου, και έκρυψαν τη θέα του διπλανού. Τότε το λέγαμε πρόοδο. Τώρα που ήρθε η σειρά του επόμενου, το λέμε τσιμεντοποίηση.
Πίσω από τη «φυσιογνωμία της πόλης» κρύβεται συχνά κάτι πιο πεζό. Όσο λιγότερα σπίτια χτίζονται, τόσο ακριβότερα πουλιούνται και νοικιάζονται όσα υπάρχουν. Η σπανιότητα εξασφαλίζει το καλύτερο μέρισμα. Το άλλοθι το δίνει το περιβάλλον ή το ΣτΕ, αλλά τον λογαριασμό τον πληρώνει ο ενοικιαστής.
Και ο ενοικιαστής είναι τα παιδιά μας. Τον Οκτώβριο η στέγαση ακρίβυνε 15,1%. Ο τριαντάρης αφήνει κάθε πρώτη του μηνός ένα μεγάλο κομμάτι του μισθού στον ιδιοκτήτη. Δεν αποταμιεύει, δεν κάνει οικογένεια, δεν κάνει σχέδια. Αιμορραγεί. Τα βαμπίρ του Ανδρουλάκη δεν φορούν μπέρτα. Εισπράττουν ενοίκιο και παραπονιούνται για το πάρκινγκ. Τα βαμπίρ είμαστε εμείς, οι «boomers».
Μιλώ για τη δική μου γενιά, όπως τραγουδούσε ο Ρότζερ Ντάλτρεϊ των Who. Τα ίδια παιδιά θα πληρώσουν και τις συντάξεις μας.
Εδώ λείπει η στοιχειώδης ωριμότητα. Η οργή δεν μένει για πάντα στο νοίκι. Κάποια στιγμή πηγαίνει στην κάλπη. Και όταν η οργή ψηφίζει, δεν διαβάζει προγράμματα. Διαλέγει όποιον υπόσχεται να τα γκρεμίσει όλα. Τότε τη θέση των βαμπίρ την παίρνουν οι κανίβαλοι. Έτσι γεννιούνται τα τέρατα, και τα τέρατα φέρνουν χρεοκοπίες. Το 2015 πήραμε μια γεύση.
Ποιος θα χάσει περισσότερα εκείνη την ημέρα; Αυτός που δεν έχει τίποτα ή αυτός που ανησυχεί μην του κρύψουν τη θέα;
Στη χρεοκοπία ο άκληρος χάνει τις ελπίδες του. Ο ιδιοκτήτης χάνει την αξία της περιουσίας του, και ό,τι σώσει το βρίσκει ο έφορος. Η θέα μένει. Απλώς δεν υπάρχει αγοραστής να την πληρώσει.
Η λύση δεν είναι ούτε το άναρχο τσιμέντο ούτε το «πουθενά». Είναι και υποδομές και δόμηση. Μετρό, σχολεία, αποχέτευση, και πάνω τους σπίτια.
Η ευθύνη δεν είναι των δημάρχων. Εκείνοι πουλάνε ό,τι αγοράζουμε. Εμείς τους ζητάμε να μην αλλάξει τίποτα στον δρόμο μας. Και μετά απορούμε γιατί τα παιδιά μένουν στο παιδικό τους δωμάτιο ή στο Άμστερνταμ.
Πηγή: liberal.gr