Του Θανάση Μαυρίδη
Η Τουρκία θα μας κάνει πόλεμο όταν κρίνει ότι είμαστε σε αδυναμία. Όταν πιστέψει ότι αυξάνονται οι πιθανότητές της να μην χάσει. Γι αυτό έχει τεράστια σημασία το πώς διαμορφώνεται το εσωτερικό μέτωπο. Θεωρούμε «περίεργη» την κριτική που ασκείται στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, ότι αυτή είναι … προδοτική! Μιλάνε γι αυτήν την κυβέρνηση και με όσα έχει κάνει για την ενίσχυση της άμυνας της χώρας! Η ρητορική αυτή κλονίζει την ενότητα σε επίπεδο κοινωνίας. Κάντε αντιπολίτευση με ό,τι άλλο θέλετε! Όχι όμως στα εθνικά θέματα και όχι σε αυτήν την κυβέρνηση.
Η κριτική προς τον κ. Μητσοτάκη δεν προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ ή το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η στάση τους είναι απείρως πιο προσεκτική απ’ ότι άλλων. Απ’ ότι δηλαδή δύο πρώην πρωθυπουργών της ΝΔ, του Αντώνη Σαμαρά και του Κώστα Καραμανλή. Απροκάλυπτες οι επιθέσεις του κ. Σαμαρά προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πιο «χειρουργικές» εκείνες του Κώστα Καραμανλή. Στο μεταξύ και οι δύο αναφέρονται στην «ψυχή της παράταξης» και μιλάνε επ ονόματί της. Μόνο που αυτή η «φωνή» δεν είναι απρόσωπη, όπως θα ήθελαν να πιστεύουν όσοι την επικαλούνται για να πλήξουν τον σημερινό πρωθυπουργό. Εμφανίζεται καθημερινά στις δημοσκοπήσεις και προς απογοήτευσή τους στηρίζει δυναμικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Παρακολουθούμε εδώ και καιρό την «κριτική» που ασκείται στην κυβέρνηση και με πυρήνα τα εθνικά μας θέματα. Έχει αξία ότι αυτή η κριτική προέρχεται κατά κύριο λόγο από το εσωτερικό του κόμματος. Εκ των πραγμάτων επιδιώκουν την διάσπαση του κόμματος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Του μόνου κόμματος που μένει ακόμη όρθιο στο ελληνικό πολιτικό στερέωμα. Δεν μπορεί δύο έμπειροι πολιτικοί, δύο πρώην πρωθυπουργοί, να μην αντιλαμβάνονται τι σημαίνει αυτό και μάλιστα τη συγκεκριμένη αυτή περίοδο. Τι επιπτώσεις μπορεί να έχει μια παρατεταμένη πολιτική κρίση, σαν εκείνη που οδήγησε στην χούντα του 1967.
Τι είναι αυτό άραγε που οδηγεί τους δύο αυτούς πολιτικούς στην αμφισβήτηση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας; Τι είναι αυτό που κάνει ο κ. Μητσοτάκης και τους ενοχλεί τόσο; Έχουν τόσο πολύ τυφλωθεί από το μίσος τους για τον σημερινό πρωθυπουργό; Καταλαβαίνουμε γιατί ένας απόστρατος στρατιωτικός μπορεί να κατηγορεί καθημερινά την κυβέρνηση. Επειδή δεν τον διόρισε σε ένα νοσοκομείο, επειδή μέσα στο φαντασιακό του πεδίο θα έπρεπε τώρα που ο ίδιος δεν υπηρετεί να έχουμε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη. Περιμένουμε όμως περισσότερα από τους απόστρατους της πολιτικής.
Υπάρχει λαμπρό πεδίο για να ασκήσει κανείς αντιπολίτευση στον κ, Μητσοτάκη. Πολύ περισσότερο όταν τον έχει ψηφίσει! Αν ήθελαν, λοιπόν, οι δύο πρώην πρωθυπουργοί να τον «πιέσουν» για να κάνει καλύτερα την δουλειά του θα μπορούσαν εύκολα να το κάνουν. Να μιλήσουν για την ακρίβεια και την έλλειψη ουσιαστικού έργου στον ανταγωνισμό, για την διαχείριση του Ταμείου Ανάκαμψης και σε σχέση με την συμμετοχή σε αυτό των ολιγαρχών, για την γραφειοκρατία, για την Δικαιοσύνη. Αντιθέτως, άσκησαν κριτική σε έναν τομέα που ομολογουμένως ο κ. Μητσοτάκης τα έχει πάει καλά. Δεν είναι περίεργο;
Και αν επιμένουν τόσο πολύ, ας κάνουν μια σύγκριση της δικής τους πολιτικής στα ελληνοτουρκικά και του κ. Μητσοτάκη. Ας κάνουν μια ενδοσκόπηση και ας αναρωτηθούν στο τέλος τι εξυπηρετεί όλο αυτό που με τόση πιστότητα υπηρετούν τα τελευταία δύο χρόνια. Ειδικά ο αμίλητος κύριος Καραμανλής δεν θορυβήθηκε την εποχή που η χώρα δεν ήταν σε θέση να κινήσει ένα πλοίο. Βρήκε την λαλιά του τώρα που η χώρα μπορεί να αποτρέψει την επιθετικότητα του «κουμπάρου» κ. Ερντογάν, όταν και αν χρειαστεί.
Η Ελλάδα με την Τουρκία θα πρέπει κάποια στιγμή να βρουν έναν δρόμο συμφιλίωσης. Για να συμβεί αυτό είναι αναγκαίο η Τουρκία να αποδεχτεί τους βασικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου. Δεν το κάνει ακόμη, αλλά στο τέλος θα αναγκαστεί. Όσο η Ελλάδα είναι ισχυρή και δεν μπορεί να αποτελέσει εύκολη λεία, τόσο η Τουρκία θα πιέζεται να μπει στον δρόμο της λογικής. Σε διαφορετική περίπτωση ρισκάρει να υποστεί μία ήττα που θα έχει οδυνηρές συνέπειες στη συνέχεια. Δεν έχει λόγο να το κάνει. Είναι μια Τουρκία που διαρκώς μεγαλώνει και θα ήταν ανόητο να θέσει σε δοκιμασία την καλή της τύχη.
Είναι προς το συμφέρον και των δύο χωρών η συμφιλίωση, η οποία περνάει, φυσικά, μέσα από την επίλυση του Κυπριακού. Την επίλυση του οποίου δεν την θέλουν όλοι. Όπως δεν θέλουν και μια «άλλη σχέση» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Δεν θέλουν, δηλαδή, την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ δύο μελών του ΝΑΤΟ που σήμερα αποτελούν ένα σοβαρό πρόβλημα για την ενότητα της συμμαχίας.
Πηγή: liberal.gr