Του Γιάννη Σιδέρη
«Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ/ με τ’ όνειρο της επανάστασης/ μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων που θα καίγονται, μες την απέραντη μοναξιά των χάρτινων οδοφραγμάτων…», έγραφε μια τραγική φιγούρα, ποιήτρια και ηθοποιός, η οποία πίστευε υπαρξιακά σε αυτά που έγραφε – και της οποίας το όνομα δεν χρειάζεται να εμπλέξουμε σε ένα ιντερνετικό σχόλιο τρέχουσας επικαιρότητας.
«Οι δρόμοι που θα καίγονται» είναι ο φαντασιακός πόθος κάθε κατά δήλωση αριστερού, από τότε που έμαθε να παπαγαλίζει τη φράση του Μαρξ ότι «η βία είναι η μαμή της ιστορίας». Δεν αναφερόμαστε σε σοβαρούς διαβασμένους αριστερούς. Αναφερόμαστε σε κάθε ανώριμο όποιας ηλικίας, που νομίζει ότι η επανάσταση είναι τσαμπουκάς στους «μπάτσους» και γιούργια να κάψουμε το μαγαζάκι κάποιου… τρομερού αιμοπότη μεγαλοκαπιταλίστα, και να επαναφέρουμε την κοινωνική δικαιοσύνη – όπως τη φαντάζονται.
Όπως π.χ. θυμάμαι, έναν ευαίσθητο στιχουργό που είχε πάρει συνέντευξη από τον Αλέξη Τσίπρα πριν την πρωθυπουργία, και έγραφε ότι είδε στα μάτια του αλήθεια και το μέλλον. Και για την αλήθεια και το μέλλον στα μάτια του Αλέξη τον ψήφισε! Ο ίδιος έγραφε ότι ευχόταν να γίνει μια «αναίμακτη επανάσταση», λες έχουν υπάρξει αναίμακτες επαναστάσεις (ώσπου να έβλεπε κάποιο προσφιλές του πρόσωπο νεκρό στο δρόμο και θα χανόταν ως δια μαγείας η ρομαντική φαντασίωση της αναίμακτης επανάστασης).
Εξ αυτής της διαχρονικής φαντασίωσης που διακατέχει όσους δηλώνουν αριστεροί, δεν χρειάζεται ποινικοποίηση και κραυγές καταδίκης του αφελούς νεαρού που υπήρξε γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, και τώρα είναι στέλεχος της ΕΛΑΣ. Και ο οποίος δήλωσε με αφορμή τα επεισόδια στη Γαλλία: «Αντε και στα δικά μας. Να πάρει σειρά η Ελλάδα. Είμαστε κοντά». Παράλληλα προέβλεψε ότι τον Νοέμβριο μαθητές και φοιτητές θα βγουν στους δρόμους.
Την ίδια φράση «Και στα δικά μας» ανέφεραν ως ευχή και προσμονή χιλιάδες χρήστες των κοινωνικών δικτύων, κάτω από φωτογραφίες με φόντο πυρπολημένα κτήρια και λεηλατημένα καταστήματα. Και δεν ήταν όλοι στην ηλικία του αφελούς νεαρού, αλλά και μεσήλικες και τρίτης ηλικίας!
Ο νεαρός είναι μαθημένος στα εύκολα που τα θεωρεί «αγώνα». Άλλωστε κάποιοι συνομήλικοί του σε κάθε διαδήλωση το παίζουν «επανάσταση». Και μόλις τους μπουζουριάσει η αστυνομία, τα κόμματα εκδίδουν αγανακτισμένες ανακοινώσεις κάνοντας λόγο για αστυνομική αυθαιρεσία και βία, ενώ αλληλέγγυοι δικηγόροι κινητοποιούνται με την απαίτηση «αφήστε τα παιδιά».
Την ίδια προστατευτική και απαλλακτική στάση «για τα παιδιά» κράτησε και ο Αλέξης Τσίπρας, αναφερόμενος στο νεαρό στέλεχος του κόμματός του. Επιτέθηκε στον Άδωνι Γεωργιάδη ο οποίος με αφορμή τη δήλωση έγραψε: «Μην αυταπατάστε, θέλουν και επιδιώκουν το χάος διότι μόνο σε αυτό ευδοκιμούν. Αυτό θα κριθεί στις εκλογές που θα έρθουν, τίποτε άλλο».
Ήταν μια πολιτική δήλωση, καθαρά διαπιστωτική. Άλλωστε η φράση για το «χάος που μόνο σε αυτό ευδοκιμούν», καθόλου δεν απείχε από τη γνωστή δήλωση της Έφης Αχτσιόγλου ότι «η κανονικότητα ποτέ δεν ήταν ευκαιρία για την Αριστερά». Ο υπουργός επικαλέστηκε τις εκλογές, χωρίς καμιά χροιά επίκλησης εισαγγελικής παρέμβασης, όπως έκαναν πολλοί άλλοι χρήστες των κοινωνικών δικτύων, οι οποίοι ζητούσαν παρέμβαση του εισαγγελέα για πρόκληση και πρόσκληση σε έκτροπα.
Και τι είπε για τη δήλωση του Άδωνι ο Τσίπρας; Ότι ο «ανεκδιήγητος» Άδωνις «επιτέθηκε σε ένα νέο παιδί της νεολαίας μας, της ΕΛΑΣ γιατί είπε ότι κάτι θα έρθει και εδώ». Πάλι διαστρεβλωτικός. Το «νέο παιδί» της νεολαίας του δεν είπε ότι κάτι θα έρθει και εδώ. Το ευχήθηκε. Η ευχή αυτή ήταν μια πολιτική δήλωση που κρίνεται ως τέτοια, και δεν χρειάζεται καμιά ποινικοποίησή της. Αλλά δεν χρειαζόταν και η πατρική προστασία Τσίπρα, που διαστρέβλωσε τη δήλωση του στελέχους του (πρωτοφανές για τον Αλέξη).
Σαφώς θα έρθουν και εδώ, αν και πιστεύουμε με λιγότερη ένταση ως κακή αντιγραφή, επειδή υπήρξαμε πρωτοπόροι και είδαμε τα αποτελέσματα. Τα ζήσαμε το 2008 και την περίοδο των αγανακτισμένων. Αποτέλεσμα ήταν η άνοδος της ΧΑ και του Αλέξη στην Πρωθυπουργία. Και τότε… «είδαμε στα μάτια του την αλήθεια και το μέλλον».
Αν έρθουν εδώ με την ένταση της Γαλλίας, απλώς θα ξαναβγάλουν από την πρώτη Κυριακή τον Μητσοτάκη. Πάλι καλά. Στη Γαλλία οι μπάχαλοι θα φέρουν τη Λεπέν. Και μετά θα κλαψουρίζουν όλοι για το φίδι που βγήκε από το αυγό του.
Πηγή: liberal.gr