Του Θανάση Μαυρίδη
Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία απειλεί σοβαρά την ενωμένη Ευρώπη. Όσοι ονειρεύτηκαν μια μεγάλη φιλελεύθερη δημοκρατία θα πρέπει τώρα να διαχειριστούν τις συνέπειες της πολιτικής ήττας. Το απίστευτα μεγάλο έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας είναι η καύσιμη ύλη που έχει βάλει σήμερα φωτιά στη Γαλλία. Μια φωτιά που απειλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση από άκρη σε άκρη. Το νέο που θα προκύψει δεν θα είναι απαραίτητα καλύτερο από αυτό που θα χαθεί. Η αταξία, που προέβλεψε στο βιβλίο του ο φίλος Κώστας Στούπας είναι ήδη εδώ!
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα είναι αυτό το «νέο» που θα προκύψει αφού τελειώσει η θύελλα. Ούτε και πόσο θα διαρκέσει το «κακό». Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία είναι ένα και μόνο σύμπτωμα, μία και μόνο στιγμή σε ένα φαινόμενο που δεν πρόκειται να μας εγκαταλείψει τόσο εύκολα. Τα γεγονότα στη Γαλλία στρώνουν τον δρόμο στην Λεπέν. Αυτό είναι το επόμενο επίπεδο.
Το παρελθόν μας έχει πάντως διδάξει ότι τέτοιες περίοδοι συνοδεύονται από δάκρυα και αίμα. Και φυσικά με μεγάλες οικονομικές επιπτώσεις. Η Ευρώπη που σπατάλησε τους πόρους της σε κοινωνικά επιδόματα, δεν κατάφερε καν να επιβιβαστεί στο τρένο της τεχνητής νοημοσύνης και βλέπει Αμερικανούς και Κινέζους να κρατούν στα χέρια τους το μέλλον του κόσμου. Την ίδια ώρα οι Κινέζοι «σκοτώνουν» την βιομηχανία της! Τι μένει σε αυτήν τη γερασμένη Ήπειρο να κάνει;
Το πρώτο αντανακλαστικό του ανθρώπου σε μια κρίση είναι η εσωστρέφεια. Όταν κάποιος αντιληφθεί ότι τον πλησιάζουν ληστές, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να πιάσει για να προστατεύσει το πορτοφόλι του. Όταν κάποιος πληγωθεί στον έξω κόσμο, θα προτιμήσει να γιατρέψει τις πληγές του στο σπίτι του, σε έναν περιβάλλον που νιώθει ασφάλεια.
Η Ευρώπη αυτήν τη στιγμή είναι πληγωμένη. Δεν τα κατάφερε στο μεταναστευτικό, «αυτοκτόνησε» με την ενεργειακή της εξάρτηση από την Ρωσία, αιφνιδιάστηκε από την επιθετικότητα Τραμπ, δεν μπόρεσε να πείσει τις κοινωνίες της ότι η Ενωμένη Ευρώπη είναι το μέλλον. Και έτσι μας προκύπτει το παρόν της ακροδεξιάς σε Γερμανία και Γαλλία. Στην καρδιά της Ευρώπης!
Στην πραγματικότητα οι «μεγάλοι» της Ευρώπης δεν θέλησαν την Ενωμένη Ευρώπη. Προτίμησαν μια σχέση α λα καρτ. Όταν τους διευκόλυνε την θυμόντουσαν ως προοπτική, αλλά στην καθημερινότητα προστάτευαν τα ισχυρά εθνικά τους τείχη και τα συμφέροντά τους.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιο είναι το μέλλον. Μπορούμε όμως να φανταστούμε τις άμεσες οικονομικές επιπτώσεις. Να το θέσουμε και διαφορετικά. Ακόμη και αν δεν έρθει η συντέλεια του κόσμου, ποιος έχει διάθεση να επενδύσει σε αυτήν την Ευρώπη; Με τι προοπτική; Ένας επενδυτής νιώθει ότι αν βγει σε αυτήν την αγορά θα κινδυνέψει να χάσει το πορτοφόλι του. Τι πιο φυσικό, λοιπόν, από το να το «προστατεύσει»; Μόνο και μόνο αυτό είναι αρκετό για να βάλει φρένο στις επενδύσεις.
Μακάρι να διαψευστούμε. Μακάρι η Ευρώπη να βρει το κουράγιο να αντιμετωπίσει το μέλλον με μεγαλύτερη τόλμη. Δεν είναι κακό να παραδεχτεί κάποιος ότι έκανε λάθος. Ότι πρέπει να αλλάξει πολιτική στο μεταναστευτικό, για παράδειγμα. Και ποιος θα είναι αυτός που θα πάρει την υπόθεση αυτή πάνω του για να πείσει και τον κόσμο; Με ποια ηγεσία;
Πηγή: liberal.gr