Του Σάκη Μουμτζή
Στις εθνικές εκλογές εκλέγουμε πρωθυπουργό και κυβέρνηση. Μηνύματα στέλνουμε στις ευρωεκλογές και στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Αυτή την αυτονόητη θέση οφείλει πρωτίστως η κυβέρνηση όχι απλώς να την προβάλλει διαρκώς, αλλά και να την καταστήσει ηγεμονική. Να αντιληφθεί και ο τελευταίος πολίτης το νόημα της ψήφου του.
Μια παράπλευρη συνέπεια αυτής της διαπίστωσης είναι οι εθνικές εκλογές στην Ελλάδα, εκ του Συντάγματος, διεξάγονται σε μια Κυριακή. Δεν υπάρχουν επαναληπτικές εκλογές, δεν υπάρχουν δύο γύροι στην εκλογική αναμέτρηση. Όσες φορές διεξήχθησαν δύο συνεχόμενες βουλευτικές εκλογές οφειλόταν στο γεγονός της αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης. Στην πατρίδα μας μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία εξ αιτίας της δολιότητας των κυβερνητικών κομμάτων τα οποία, με όπλο τον εκλογικό νόμο, εμπόδισαν το πρώτο κόμμα να σχηματίσει κυβέρνηση. Εξαίρεση οι εκλογές του 2012 οι οποίες διεξήχθησαν μέσα στην αντιμνημονιακή φρενίτιδα.
Γιατί γράφω αυτά τα γνωστά και αυτονόητα; Διότι παρατηρώ πως σε ένα σημαντικό κομμάτι του εκλογικού σώματος επικρατεί η αντίληψη πως την πρώτη Κυριακή θα ρίξουμε ψήφο διαμαρτυρίας και στις δεύτερες εκλογές θα εκλέξουμε κυβέρνηση. Για αυτή την αντίληψη σημαντική είναι η ευθύνη και των κυβερνητικών στελεχών τα οποία στις ομιλίες τους δεν ξεκαθαρίζουν πως οι εθνικές εκλογές διεξάγονται σε μια Κυριακή. Άλλα στελέχη το κάνουν διότι δεν έχουν συνειδητοποιήσει πόσο έχει εισχωρήσει αυτή η αντίληψη σε ένα ευμέγεθες μέρος του εκλογικού σώματος και άλλα διότι εκτιμούν πως συμφέρει στην προσωπική τους στρατηγική η θεωρία των δύο Κυριακών. Θέλουν έναν πρωθυπουργό τραυματισμένο να συρθεί από μειονεκτική θέση σε μια δεύτερη αναμέτρηση.
Συνεπώς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ο οποίος έθεσε τον κατώτατο πήχη των εκλογικών προσδοκιών του στο 25% οφείλει σε κάθε του ομιλία να ξεκαθαρίζει προς πάσα κατεύθυνση πως στην Ελλάδα οι βουλευτικές εκλογές διεξάγονται σε μια Κυριακή. Αν αυτή τη θέση την εμπεδώσουν οι ψηφοφόροι υποθέτω ότι με άλλη νοοτροπία θα προσέλθουν στις κάλπες.
Η κόπωση και η διαμαρτυρία, αν δε συνοδεύονται από μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, δύνανται να οδηγήσουν σε ένα εκλογικό αποτέλεσμα το οποίο θα μπλέξει την πατρίδα μας σε μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικής αστάθειας. Μπορεί ο Ν. Ανδρουλάκης να δηλώνει πως ο επόμενος πρωθυπουργός θα είναι ο αρχηγός του πρώτου κόμματος*, μια δήλωση – δώρο στον Μητσοτάκη, αλλά το ζητούμενο είναι το πολυπόθητο 151. Όταν κανένας δε συνομιλεί με κανέναν πώς θα συγκροτηθεί κυβέρνηση αν χρειάζεται να συμπράξουν τρία ή και τέσσερα κόμματα; Διότι σε ένα παρόμοιο σκηνικό θα βρεθούμε αν επικρατήσει η λογική της ψήφου διαμαρτυρίας.
Η κυβέρνηση για να μη βρεθεί προ εκπλήξεως οφείλει, με όλα τα στελέχη της και σε όλους τους τόνους, να κάνει σαφές πως στις εθνικές εκλογές εκλέγουμε κυβέρνηση και πρωθυπουργό. Δηλαδή συγκρίνουμε πρόσωπα, πεπραγμένα και προγράμματα και ψηφίζουμε.
*Υποθέτω πως αυτή η θέση του Ν. Ανδρουλάκη, που διατυπώθηκε στο ραδιόφωνο του Σκάι, είναι γενικής ισχύος και δεν αφορά μόνον την περίπτωση της νίκης του ΠΑΣΟΚ «έστω με μια ψήφο διαφορά». Απορώ πώς τα κυβερνητικά στελέχη δεν αξιοποίησαν ήδη αυτή τη θέση.
Πηγή: liberal.gr