Του Κυριάκου Μπερμπερίδη
6.000 συλλήψεις, 700 αστυνομικοί τραυματίες, δεκάδες γυμνάσια και λύκεια παραδομένα στις φλόγες, εκατοντάδες μαγαζιά βανδαλισμένα μέχρι τώρα.
Η Γαλλία μπήκε στη δεύτερη εβδομάδα των κινητοποιήσεων μαθητών, φοιτητών και εκπαιδευτικών που διαμαρτύρονται για τις ελλείψεις προσωπικού, τα υπερπλήρη τμήματα και την κακή κατάσταση των σχολικών υποδομών.
Κινητοποιήσεις που καπελώθηκαν ωστόσο από ακραία στοιχεία σε μία κατάσταση παρατεταμένης αναρχίας που θυμίζει Μάη του ‘68, χωρίς όμως να υπάρχει πια ένας Ντε Γκώλ στο τιμόνι για να βάλει τα πράγματα σε τάξη.
Στο μεταξύ η γαλλική οικονομία πάει κατά διαόλου, με την απόδοση του δεκαετούς κοντά στο 5%, το υψηλότερο των τελευταίων 24 ετών και με δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ να πρέπει τώρα να περικοπούν από μισθούς, επιδόματα και κοινωνικές παροχές, πράγμα που θα κάνει την κατάσταση ακόμα πιο εκρηκτική.
Και η φτωχή Ελλάδα, άλλοτε παρίας και ζήτουλας της Ευρώπης, να έχει βάλει σε τάξη τα οικονομικά της, να καταγράφει πλεονάσματα, να μειώνει την ανεργία σε χαμηλό 17ετίας και να κάνει ρεκόρ στον τουρισμό, τις εξαγωγές, τις ξένες επενδύσεις, τη μείωση χρέους.
Και να καταφέρνει παράλληλα να κάνει μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία που σε άλλες εποχές θα φάνταζαν αδιανόητες, όπως:
Τα μη κρατικά ΑΕΙ. Την κατάργηση του ασύλου. Τα αγγλόφωνα τμήματα και τις συμπράξεις ελληνικών με γνωστά ξένα πανεπιστήμια. Την ελάχιστη βάση εισαγωγής. Τις νέες φοιτητικές εστίες. Την αναβάθμιση των εγκαταστάσεων του ΕΚΠΑ, του ΑΠΘ και του ΕΜΠ με τη δωρεά των τεσσάρων συστημικών τραπεζών. Τη διαγραφή των αιωνίων. Τον εκσυγχρονισμό και ψηφιοποίηση του ΔΟΑΤΑΠ (πρώην ΔΙΚΑΤΣΑ). Τον τερματισμό όλων των καταλήψεων
Τον διορισμό 52.000 δασκάλων και καθηγητών από το ‘19 και μετά. Την αξιολόγηση δασκάλων και καθηγητών. Την κτηριακή αναβάθμιση 416 σχολείων με το πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου» που θα φτάσουν τα 2.500 μέχρι το 2028. Τους διαδραστικούς πίνακες. Την εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Τα ψηφιακά φροντιστήρια… Τα Ωνάσεια πρότυπα σχολεία.
Κανείς προφανώς δεν ισχυρίζεται ότι λύθηκαν αυτομάτως όλα τα προβλήματα ή ότι φτιάξαμε μία τέλεια Παιδεία ή ότι δεν υπήρξαν και αστοχίες.
Οι μισθοί δασκάλων και καθηγητών παραμένουν εξοργιστικά χαμηλοί, το πρόβλημα στέγης στα νησιά και στις απομακρυσμένες περιοχές συνεχίζει να υφίσταται, οι μαθητές μας εξακολουθούν να πατώνουν στις εξετάσεις PISA, η πανεπιστημιακή αστυνομία έμεινε γράμμα κενό, το δημογραφικό είναι βραδυφλεγής βόμβα.
Δεδομένων όμως των συνθηκών με την πτώχευση της χώρας 16 μόλις χρόνια πριν, αλλά και με την καθολική κυριαρχία της Αριστεράς στα σχολεία και τα πανεπιστήμια που ανέκαθεν τα θεωρούσε ως προνομιακούς χώρους επιρροής, όλα αυτά δεν ήταν καθόλου αυτονόητα.
Θυμηθείτε τις λυσσώδεις αντιδράσεις για την κατάργηση του ασύλου, την ελάχιστη βάση εισαγωγής, την αξιολόγηση, τη διαγραφή των αιωνίων, τα μη κρατικά ΑΕΙ. Αλλά και την αντίθεση αρκετών άλλων της εκπαιδευτικής κοινότητας, στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση την εποχή της πανδημίας, με τις ανοησίες περί «τεχνοφασισμού» και τα βλακώδη «όχι κάμερες στις τάξεις».
Έγιναν ωστόσο πολλά βήματα μπροστά. Κι εκεί που στα χρόνια της κρίσης όλοι στην Ευρώπη έλεγαν «να μη γίνουμε Ελλάδα», λένε τώρα «να μη γίνουμε Γαλλία».
Κι αυτό από μόνο του είναι μέγα επίτευγμα.
Πηγή: liberal.gr