Του Γιώργου Καρελιά
Υπάρχουν μεταγραφές και μεταγραφές. Υπάρχουν και πρόσωπα που αλλάζουν κόμματα χωρίς ταρατατζούμ, χωρίς μεγάλα λόγια και, κυρίως, χωρίς να προκαλούν όσους τους βλέπουν και τους ακούνε. Υπάρχουν και όσοι κάνουν ακριβώς αυτό: προκαλούν και ευτελίζουν με τις επιλογές τους την πολιτική.
Οι μεταγραφές στην πολιτική δεν διαφέρουν πλέον πολύ από αυτές που γίνονται στο ποδόσφαιρο. «Σημαίες» δεν υπάρχουν. Όπως παίκτες που μεγάλωσαν και αναδείχτηκαν σε μια ομάδα την αφήνουν εύκολα για μια νέα θέση, έτσι και πολιτικά πρόσωπα δεν διστάζουν να αλλάζουν κόμματα σαν τα πουκάμισά (ή τα ταγέρ) τους.
Όμως, το γεγονός αυτό δεν σημαίνει ότι όλα αυτά πρέπει να τα περνάμε αδιάφορα. Παίζει ρόλο και ο τρόπος. Υπάρχουν μεταγραφές και μεταγραφές. Υπάρχουν και πρόσωπα που αλλάζουν κόμματα χωρίς ταρατατζούμ, χωρίς μεγάλα λόγια και, κυρίως, χωρίς να προκαλούν όσους τους βλέπουν και τους ακούνε.
Υπάρχουν και όσοι κάνουν ακριβώς αυτό: προκαλούν και ευτελίζουν με τις επιλογές τους την πολιτική. Δύο τέτοιες περιπτώσεις απασχόλησαν την επικαιρότητα αυτές τις ημέρες.
Η ΠΡΩΤΗ: Ο Γιώργος Φλωρίδης ήταν επί δύο και πλέον δεκαετίες στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, έγινε βουλευτής και υπουργός του. Μεταγράφηκε στη ΝΔ. Δεν είναι ο πρώτος ούτε θα είναι ο τελευταίος. Έγινε και υπουργός. Από τότε τον διακρίνουν δυο χαρακτηριστικά: ο γενιτσαρισμός και η ακραία πρόκληση. Και για μεν τον γενιτσαρισμό μικρό το κακό, ας όψονται οι πρώην σύντροφοί του. Όμως, οι ακραίες προκλήσεις, όταν γίνονται από υπουργό εν ενεργεία και αφορούν μάλιστα υποθέσεις του υπουργείου του(Δικαιοσύνης), αποκτούν άλλη διάσταση.
Με τη γνωστή πλέον δήλωσή του περί μπαζώματος και μπάζων, ο Φλωρίδης δεν προσβάλλει μόνο τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών (όχι ότι αυτό είναι συγχωρητέο). Προσβάλλει, κυρίως, το θεσμό του οποίου προίσταται. Ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν δικαιούται να αποφαίνεται επί εκκρεμών υποθέσεων. Και δεν δικαιούται διπλά να λέει ότι «δικαιώθηκε» την επομένη της παραπομπής του Τριαντόπουλου ακριβώς για το μπάζωμα. Μου κάνει εντύπωση που οι ενώσεις των δικαστών και οι δικηγορικοί σύλλογοι δεν έβγαλαν μια ανακοίνωση διαμαρτυρίας γι’ αυτήν τη συμπεριφορά.
Ο Φλωρίδης έχει αποθρασυνθεί τόσο, που οδηγήθηκε στο επόμενο –και χειρότερο- ατόπημα: να… απειλήσει τους ψηφοφόρους ότι, αν τολμήσουν να μην επανεκλέξουν τη σημερινή κυβέρνηση «θα κάνουν ντου οι Τούρκοι»!
Τελευταίο κατόρθωμά του η πόζα με τη σημαία της ΝΔ στην προχτεσινή γιορτή για τα 52α γενέθλιά της.
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που πριν από δέκα χρόνια, σαν περήφανος ΠΑΣΟΚος, κατηγορούσε τη ΝΔ ότι χρεοκόπησε τη χώρα…
Δεν απομένει παρά να τον δούμε, σε ντουέτο με τον Άδωνη, να άδει το «και α και ου και ΔΑΠ-ΝΔΦΚ»…
Η ΔΕΥΤΕΡΗ: ο ναύαρχος Αποστολάκης κατετάγη στο ΠΑΣΟΚ. Και στη δήλωσή του είπε ότι «πάει κόντρα στο κύμα» και άλλα ωραία. Ο περί ου έγινε, ως γνωστόν, υπουργός στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2018. Το 2021 παραλίγο να γίνει υπουργός και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, έκανε πίσω επειδή τον κατσάδιασε ο Τσίπρας (ο οποίος σε άλλη μια επιλογή του φαίνεται ότι ψώνισε από σβέρκο…). Όταν έφυγε ο Τσίπρας, ο ναύαρχος συντάχθηκε με τον αριστερό γίγαντα Κασσελάκη, τον οποίο οδήγησε στη Μακρόνησο, προφανώς για να τον… μυήσει στην ιστορία της Αριστεράς.
Εσχάτως ο ναύαρχος περίμενε κάποιο σήμα από τον Τσίπρα για να ενταχθεί στην ΕΛ.Α.Σ, αλλά δεν του δόθηκε, γιατί αρνιόταν να παραδώσει τη βουλευτική του έδρα. Έτσι κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ.
Ελπίζουμε εκεί να τον εμβαπτίσουν στα νάματα της 3ης του Σεπτέμβρη, ώστε να μην τον δούμε στο μέλλον σε κάποια γιορτή να άδει «ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η θρησκεία, ζήτω η ΝΔ», παρέα με τον Φλωρίδη και τ’ άλλα παιδιά…
Για επιμύθιο έχω ένα δίλημμα. Ταιριάζει περισσότερο το «κι ο άνθρωπος κατάντησε πραμάτεια» του Γιώργου Σεφέρη; Ή μήπως το πολύ παλιό του Άγγλου συγγραφέα Τζον Λίλι «όποιος χάσει την τιμή του δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει»;
Πηγή: news247.gr