Της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία, στο σύνολό της, βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ.
Κοιτώντας, στο ψηφιακό αρχείο της Βουλής, το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της 29ης Σεπτεμβρίου 1974 όπου δημοσιεύεται ως πρώτη είδηση η ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, το μάτι στέκεται στον ντισκρίπτορα του τίτλου: «Καλεί (ο Καραμανλής) όλας τα προοδευτικάς δυνάμεις εις εξόρμησιν εθνικής αναδημιουργίας».
Σήμερα μπορούμε να γνωρίζουμε ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε αντιληφθεί απολύτως την πτώση της Χούντας και τη μετάβαση στη Δημοκρατία ως αυτό που ήταν: μια τομή ιστορικών διαστάσεων στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Διαβάζοντας μάλιστα την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος, καταλαβαίνουμε ότι το όραμά του για την Ελλάδα μετά το 1974 ήταν ξεκάθαρο μέσα στο κεφάλι του: η χώρα θα στρεφόταν προς την Ευρώπη, θα απαλλασσόταν «από την ανάγκη άλλων προστατών, εκτός από τους συλλογικούς οργανισμούς στους οποίους η Ελλάδα θα συμμετείχε “με την ελεύθερη βούλησή της”» ενώ ο πλούτος να διανέμονταν δίκαια στα ευρύτερα λαϊκά στρώματα (1).
Δεν είναι λοιπόν και τόσο αβάσιμη η υποψία ότι το… Ποτάμι είναι το τελευταίο που θα ενοχλούσε σήμερα τον ιδρυτή του κόμματος. Αντιθέτως, θα είχε να πει πάρα πολλά για το πόσο μακριά βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία σήμερα από τον ελληνικό λαό, ενώ είναι βέβαιο ότι πρώτος θα κατήγγειλε την οικονομία των απευθείας αναθέσεων στους κολλητούς και τη συγκέντρωση του πλούτου σε λίγους τη στιγμή που οι πολλοί τη βγάζουν όλο και πιο δύσκολα.
Οι σημερινές δηλώσεις στελεχών που συζητούνται ως εξωφρενικές, στην πραγματικότητα απηχούν μια κουλτούρα νομενκλατούρας που φαίνεται πως έχει εδραιωθεί ως κυρίαρχη στο κόμμα. Δεν είναι εξαίρεση οι νοοτροπίες που απηχούν όσα είπαν Κουλκουδίνας και Θεοχάρης: στη Νέα Δημοκρατία έτσι σκέφτονται, οι περισσότεροι τουλάχιστον.
Τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να εξελιχθούν διαφορετικά από τη στιγμή που η σημερινή της ηγεσία δεν αντιλήφθηκε ότι η 7η Ιουλίου 2019 ήταν ένα «νέο 1974», μια τομή στον ιστορικό χρόνο που άνοιγε στη χώρα μοναδικές δυνατότητες παρά τη δύσκολη διεθνή συγκυρία.
Αυτή η κριτική όμως απουσιάζει εντελώς από τη δεξιά πτέρυγα εντός και εκτός του κόμματος που αποδίδει τη φθορά στους φιλελεύθερους του Ποταμιού και στα στελέχη από το ΠΑΣΟΚ που διατηρούν περίοπτη θέση στην κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή, όλοι αυτοί που μας ποζάρουν για «ψυχή της παράταξης», αντί να μιλούν για το πλήθος των προβλημάτων της καθημερινότητας που αντιμετωπίζει η πλειοψηφία, ασχολούνται με τα κρεβάτια και τους γάμους των λίγων που σε τελευταία ανάλυση η επιλογή τους να παντρευτούν και να αποκτήσουν οικογένεια δεν είναι και ό,τι προοδευτικοτερο. Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια. Έτσι δεν περιγράφουν το σύμπαν τους οι Δεξιοί;
Μήπως είδατε κάποιον από τους «γνήσιους Δεξιούς» να περνάνε έστω και μια βόλτα από την Κυψέλη για να συμπαρασταθούν στους κατοίκους που ζουν τον εφιάλτη που έχουν προκαλέσει τα έργα του ΜΕΤΡΟ; Τους ακούσατε να μιλάνε για τις ελλείψεις στα φάρμακα των καρκινοπαθών; Για την ακρίβεια; Για το ότι τα σχολεία έχουν μετατραπεί σε αρένες και τα πανεπιστήμια της περιφέρειας ρημάζουν χωρίς φοιτητές;
Αλλού βρίσκεται το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας σήμερα: στην απόσταση που κρατούν ηγεσία και στελέχη όλων των τάσεων από τον ελληνικό λαό και τα προβλήματά του.
Το πραγματικό δίλημμα της Νέας Δημοκρατίας ουδόλως πρέπει να αφορά το αν θα στραφεί στα Δεξιά ή στο Κέντρο για να διατηρηθεί ως κόμμα εξουσίας. Το ζητούμενο είναι να ανακτήσει τον λαϊκό της χαρακτήρα, να νοιαστεί έμπρακτα και για τον τελευταίο πολίτη που σήμερα περνάει δύσκολα και να σταματήσει να επιδεικνύει και μάλιστα με θράσος τις σχέσεις της με το κρατικοδίαιτο οικονομικό κατεστημένο.
Στον πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 βρισκόταν η λαϊκότητα και όχι η δεξιά ταυτότητα. Σήμερα, στα 52 της χρόνια, η Νέα Δημοκρατία στο σύνολό της βρίσκεται πιο μακριά από τον ελληνικό λαό από ποτέ. Παρατηρεί τη χώρα κλεισμένη σε ένα γυάλινο πύργο, σαν τις βασιλοπούλες των παραμυθιών ενώ οι «δελφίνοι» της εξουσίας δεν εκστομίζουν ούτε μια σοβαρή πολιτική κουβέντα και πιστεύουν ότι θα δοξαστούν κρυπτόμενοι.
Μόνο που η πολιτική δεν είναι παραμύθι και στο τέλος της ιστορίας κανείς δεν θα νοιαστεί να απελευθερώσει τη βασιλοπούλα από το γυάλινο πύργο της. Στην πραγματικότητα σοβεί ο κίνδυνος ο λαός να τη διπλοκλειδαμπαρώσει εκεί και ο γυάλινος πύργος να μετατραπεί σε «χρονοντούλαπο της ιστορίας». Βέβαια, ίσως αυτό να είναι και το δίκαιο.
(1). Σωτήρης Ριζάς, ΝΈΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ: Μια νέα Κεντροδεξιά για τη Δημοκρατία της Μεταπολίτευσης. Εισαγωγή στο συλλογικό τόμο «1974-2024 ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – Η κεντροδεξιά της Μεταπολίτευσης», Το ΒΗΜΑ (2024). Επιστημονική Επιμέλεια: Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Γιάννης Βούλγαρης, Σωτήρης Ριζάς.
Πηγή: news247.gr