Του Κώστα Γιαννακίδη
Οι πληγές που άνοιξαν στην ελληνική κοινωνία τα μνημόνια δεν έχουν κλείσει ακόμη.
Στην Έρευνα Οικογενειακών Προϋπολογισμών της ΕΛΣΤΑΤ, που δημοσιοποιήθηκε μόλις πριν από λίγες ημέρες, διαβάζουμε: “Σε σύγκριση με το 2008 η μέση ετήσια δαπάνη των ελληνικών νοικοκυριών παραμένει μειωμένη κατά 12%”.
Το 2008 ήταν η προτελευταία προμνημονιακή χρονιά. Εν συνεχεία, ακολούθησε ο ζόφος των τριών μνημονίων από τον οποίο απαλλαχθήκαμε (τυπικά) τον Αύγουστο του 2018. Από τότε έχουν περάσει 8 χρόνια και κάποιοι μήνες και όμως ακόμα δεν έχουμε επιστρέψει στα προ κρίσης επίπεδα. Οι ελληνικές οικογένειες το 2008 μπορούσαν να ξοδεύουν περισσότερα.
Οκτώ χρόνια, εκ των οποίων επτά και κάτι μήνες με κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Με χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας για αρκετό καιρό λόγω του Covid, με πολύ και ζεστό χρήμα από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και όμως ούτε καν αυτό κατάφεραν. Να αποκαταστήσουν τα χάντικαπ που προξενήθηκαν από τα μνημόνια. Κυνηγάμε την ουρά μας και δεν την φτάνουμε με τίποτα δηλαδή.
Από τα παραπάνω “γεννιούνται” δύο βασικά συμπεράσματα:
Το πρώτο: Τα μνημόνια εξελίχθηκαν σε μεθόδους μαζικής τιμωρίας του ελληνικού λαού για εγκλήματα που ουδέποτε έπραξε ο ίδιος. Μόνο… στημένοι θα μπορούν να ισχυρίζονται πλέον ότι η συνταγή που εφαρμόστηκε για τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας ήταν η ενδεδειγμένη.
Ποτέ δεν είναι “ενδεδειγμένη” μία πολιτική που προκαλεί 25% ύφεση σε τέσσερα χρόνια και κοινωνικά ερείπια που εκτείνονται σε ένα χρονικό διάστημα 16 ετών. Να είμαστε σοβαροί. Η απόσταση που έχουμε πλέον από το το 2010 μπορεί να μας οδηγήσει πλέον σε λιγότερο φαντασιόπληκτες προσεγγίσεις.
Τα μνημόνια, επί της ουσίας, απέτυχαν. Επιστρέψαμε μεν στις αγορές του χρήματος μετά από οκτώ χρόνια ξύλου αλλά ούτε το δημόσιο χρέος μειώσαμε σε απόλυτο ποσό ούτε φυσικά προστατεύσαμε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Αντιθέτως, ξεπουλήθηκαν σχεδόν όλα και υιοθετήσαμε, επίσημως, το μοντέλο της μονοκαλλιέργειας του τουρισμού με τα γνωστά αποτελέσματα.
Τα μεσαία και χαμηλά στρώματα φτωχοποιήθηκαν. Η αναδιανομή εισοδήματος εις βάρος της εργασίας τα τελευταία επτά χρόνια είναι μνημειώδης θα έλεγε κανείς. Το κεφάλαιο θριαμβεύει, αργά αλλά σταθερά, οι εισηγμένες σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, οι τράπεζες (ανακεφαλαιοποιημένες με χρήματα των πτωχευμένων Ελληνων πολιτών), έχουν γεμάτα τα θησαυροφυλάκιά τους. Δουλειά-αλφάδι.
Το δεύτερο: Το ελληνικό πολιτικό σύστημα ήταν και παραμένει εξαιρετικά αναποτελεσματικό. Η δεξιά, δε, εκδοχή του δείχνει πια να μην ενδιαφέρεται για τίποτα πέρα από την προβολή και τη διαιώνιση της εξουσίας. Βέβαια στην Ελλάδα συνέβη ένα παράδοξο: Οι παρατάξεις και πολλές φορές οι άνθρωποι που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή κλήθηκαν να εφαρμόσουν τη θεραπεία των μνημονίων. Φυσιολογικά αυτή η προσπάθεια κατέληξε σε φιάσκο και στην οριακή κατάσταση του 2014-2015 που κληρονόμησε ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια.
Επτά χρόνια Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν αρκετά για να επιστρέψουμε στη προ μνημονίου εποχή σε ότι αφορά τα νούμερα. Οι πάντες προόδευσαν από τότε, παρά το μη ευνοϊκό περιβάλλον, ακόμα και οι χώρες του Νότου που χτυπήθηκαν λίγο έως πολύ απ την κρίση, εμείς περιμένουμε ακόμη το τρένο της προόδου που από ότι φαίνεται δεν περνά πια από εδώ.
Να το γράψουμε σε πιο καθημερινό λεξιλόγιο: Δεν έχει μείνει τίποτα ή σχεδόν τίποτα όρθιο. Γι’ αυτό και δεν αρκεί η κυβερνητική εναλλαγή που είναι βέβαια εξαιρετικά αμφίβολο να συμβεί καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει υποδειγματική δουλειά στο να “μπετονάρει” το κοινό του και τις ελίτ. Τι να την κάνουμε την αλλαγή στα πρόσωπα αν δεν λάβει χώρα αλλαγή, ριζική, στις πολιτικές και τη νοοτροπία;
Το τελευταίο που χρειάζονται σήμερα οι Ελληνες πολίτες είναι μία ξαναζεσταμένη σούπα, αυτή τη φορά από την Κεντροαριστερά. Εχει γίνει, αντιθέτως, κατανοητό ότι χρειάζονται τομές και ρήξεις. ΤΟΜΕΣ και ΡΗΞΕΙΣ, σχεδόν παντού. Ολοι το έχουν κατανοήσει εκτός από την προοδευτική αντιπολίτευση που φοβάται μην κακοκαρδίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και σπεύδει να… κοστολογήσει το πρόγραμμά της.
Δεν λέμε, είναι κατάρα να διαθέτεις μία κυνική, βαθιά ταξική κυβέρνηση. Αν αυτό όμως συνδυάζεται με φοβική, “υπεύθυνη” αντιπολίτευση, τότε η νύχτα στα βουνά παραμένει μαύρη και άραχνη…
Πηγή: news247.gr