Της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου
Στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί αυτό που είδαμε την προηγούμενη εβδομάδα στην Ισπανία.
Όλοι όσοι αρθρογραφούμε για τα προβλήματα της καθημερινότητας που οι κυβερνήσεις απαξιούν να λύσουν, λαμβάνουμε συνεχώς μηνύματα από αναγνώστες και στα Μέσα που γράφουμε και στα σόσιαλ μίντια, με την προτροπή να αρθρογραφήσουμε γι’ αυτό που έπεσε στην αντίληψή τους ή τους απασχολεί προσωπικά.
«Απευθύνομαι σε σένα γιατί τα λες», είναι η φράση που επαναλαμβάνεται σε αυτά τα μηνύματα ως επωδός.
Τη σκέφτομαι διαρκώς αυτή τη φράση και έχω καταλήξει ότι αποτελεί μέρος του προβλήματος και μια από τις αιτίες της σοβαρής κοινωνικής και πολιτικής κρίσης στην οποία έχει περιέλθει πάλι η χώρα, πριν καλά-καλά συνέλθει από την προηγούμενη.
Μας αρκούν αυτοί που απλώς τα λένε.
Θεωρούμε αρκετό να υπάρχει κάποιος που λέει και γράφει δημόσια όσα σκεφτόμαστε ή συζητάμε με τις παρέες μας.
Το εντυπωσιακό είναι ότι κι από το πολιτικό σύστημα έχουμε την ίδια αξίωση: «Ναι αλλά ο Άδωνις τα λέει», «Ναι μεν η συμπεριφορά της Κωνσταντοπούλου είναι προβληματική αλλά μιλάει!». Και καλά όταν τέτοια σχόλια αφορούν πολιτικούς στην αντιπολίτευση. Στ’ αλήθεια μας αρκεί ένας Υπουργός Υγείας που απλώς «τα λέει» ενώ επί των ημερών του δεν έγινε τίποτα για τον έλεγχο λειτουργίας των ιδιωτικών ιατρείων και κλινικών και η λίστα με τις ελλείψεις στα φάρμακα έχει διπλασιαστεί;
Τα ίδια ισχύουν βέβαια και για άλλους πολιτικούς αλλά επέλεξα τον συγκεκριμένο γιατί είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της συλλογικής μας τάσης να εκλογικεύουμε την ανικανότητα ακόμα και για ευαίσθητα θέματα όπως είναι η Υγεία.
Στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί αυτό που είδαμε την προηγούμενη εβδομάδα στην Ισπανία και αναφέρομαι στον πάνδημο ξεσηκωμό που προκάλεσε η έξωση της ηλικιωμένης Μαρικάρμεν.
Εμείς εδώ θα βλέπαμε τις εικόνες της ξεσπιτωμένης γυναίκας κι από τον καναπέ του σαλονιού μας «θα τα λέγαμε» ή θα κάναμε απλώς λάικ στα σχόλια που θα είχαν γραφτεί με τη μεγαλύτερη ένταση. Φυσικά, το θέμα θα ξεχνιόταν σε δυο-τρεις μέρες. Στην Ισπανία οδήγησε σε αλλαγή πολιτικής.
Η στάση μας αυτή δεν είναι δυσεξήγητη. Η πολιτική συνείδηση διαμορφώνεται εν πολλοίς από το Σύνταγμα, το μοντέλο διακυβέρνησης και βέβαια κι από τον τρόπο που παράγεται και διανέμεται ο πλούτος αλλά δεν είναι της παρούσης να επιχειρηματολογήσω πάνω σε αυτό.
Για την ώρα αρκεί η επισήμανση ότι το «να τα λέμε» δεν αρκεί. Σε λίγους μήνες θα έχουμε εκλογές που θα είναι καθοριστικές για το μέλλον της χώρας. Σε λίγους μήνες θα κληθούμε να αποφασίσουμε, αν θα συνεχίσουμε να ανεχόμαστε «το δούλεμα» ή θα βάλουμε φρένο στο πολιτικό σύστημα που επιδιώκει να μας δουλεύει αυτοδύναμο.
Πηγή: news247.gr