Του Αλέξανδρου Σκούρα
Υπάρχει μια εικόνα από τη φετινή Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ που έκανε τον γύρο του κόσμου. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ανεβαίνει στο βήμα και δεκάδες διπλωμάτες σηκώνονται από τις θέσεις τους και αποχωρούν. Η αίθουσα αδειάζει, οι κάμερες καταγράφουν το θέαμα και μέσα σε λίγες ώρες το συμπέρασμα έχει ήδη γραφτεί: το Ισραήλ είναι απομονωμένο. Ένας διεθνής παρίας. Μόνο που η εικόνα δεν προέκυψε ακριβώς αυθόρμητα.
Η Παλαιστινιακή Αποστολή στον ΟΗΕ είχε οργανώσει εκ των προτέρων την αποχώρηση. Και δεν είχε ζητήσει απλώς από φίλιες αντιπροσωπείες να φύγουν όταν θα μιλούσε ο Νετανιάχου. Τις είχε καλέσει να φέρουν όσο το δυνατόν περισσότερα στελέχη στην αίθουσα και στη συνέχεια να αποχωρήσουν συλλογικά μόλις ανακοινωθεί ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. Αν ήθελες να σχεδιάσεις μια τηλεοπτική εικόνα διεθνούς απομόνωσης, δύσκολα θα το έκανες καλύτερα.
Δεν υπάρχει τίποτα παράνομο ή καν παράξενο σε αυτό. Οι Παλαιστίνιοι έκαναν πολιτική. Οργάνωσαν μια διαμαρτυρία και προσπάθησαν να μεγιστοποιήσουν την επικοινωνιακή της επίδραση. Αυτό ακριβώς κάνουν κυβερνήσεις, κόμματα και κινήματα σε ολόκληρο τον κόσμο. Το ενδιαφέρον αρχίζει μετά. Το Reuters συνέδεσε την αποχώρηση με τη «βαθύτερη διπλωματική απομόνωση» του Ισραήλ. Η Washington Post παρουσίασε έναν «απομονωμένο Νετανιάχου». Η New Republic ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή: «Όλοι αποχωρούν από τον ΟΗΕ πριν ο Νετανιάχου πει έστω μία λέξη», έγραφε ο τίτλος της. Το Al Jazeera είδε στην αποχώρηση την απόδειξη της «απομόνωσης του Ισραήλ από τον υπόλοιπο κόσμο».
Προσέξτε τι συνέβη. Μια πλευρά μιας πολιτικής σύγκρουσης οργάνωσε ένα φωτογενές γεγονός με συγκεκριμένο επικοινωνιακό στόχο. Και ένα μέρος των διεθνών μέσων χρησιμοποίησε την εικόνα που παρήγαγε το γεγονός ως τεκμήριο για το ίδιο ακριβώς πολιτικό αφήγημα που οι διοργανωτές ήθελαν να προωθήσουν. Αυτή είναι η πραγματική δύναμη της προπαγάνδας στην εποχή της εικόνας. Δεν χρειάζεται να κατασκευάσεις ένα ψεύτικο γεγονός. Αρκεί να κατασκευάσεις το σωστό κάδρο ενός πραγματικού γεγονότος. Και εδώ οι Παλαιστίνιοι έχουν καταλάβει κάτι που το Ισραήλ εξακολουθεί συχνά να υποτιμά. Οι σύγχρονες πολιτικές συγκρούσεις δεν κρίνονται μόνο στα πεδία των μαχών, στις διπλωματικές αίθουσες ή στις κάλπες. Κρίνονται και στην οθόνη του κινητού μας. Μια εικόνα που χρειάζεται τρία δευτερόλεπτα για να γίνει κατανοητή έχει συχνά μεγαλύτερη πολιτική δύναμη από μια ανάλυση τριών χιλιάδων λέξεων.
Το Ισραήλ αντιμετωπίζει ασφαλώς πραγματική διεθνή κριτική. Έχει συγκρουστεί με ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αντιμετωπίζει κυρώσεις και βρίσκεται αντιμέτωπο με σοβαρές διαφωνίες ακόμη και με παραδοσιακούς συμμάχους του. Αυτό είναι γεγονός και δεν χρειάζεται να το κρύψει κανείς. Άλλο όμως αυτό και άλλο η εικόνα ενός κράτους που ολόκληρος ο πλανήτης αντιμετωπίζει περίπου ως λεπρό. Η διαφορά έχει σημασία. Διότι όταν ένα μέσο ενημέρωσης παίρνει μια οργανωμένη πολιτική παράσταση και τη μετατρέπει σε απόδειξη μιας πολύ ευρύτερης πραγματικότητας, δεν λειτουργεί πλέον μόνο ως παρατηρητής. Γίνεται, έστω και άθελά του, μέρος της παράστασης.
Οι Παλαιστίνιοι έστησαν μια αποτελεσματική πολιτική διαμαρτυρία. Έφεραν κόσμο στην αίθουσα ώστε να τον δούμε να φεύγει. Έκαναν δηλαδή πολύ καλά τη δουλειά τους. Το ερώτημα είναι γιατί τόσα μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να κάνουν και αυτά των Παλαιστινίων.
Πηγή: liberal.gr