Του Θανάση Μαυρίδη
Η κατάσταση στον χώρο του Τύπου δεν είναι αυτή που φαίνεται! Μεγάλα διαφημιστικά προγράμματα, δυσανάλογα μεγάλα σε σχέση με το μέγεθος των εταιρειών – χορηγών έχουν προκαλέσει μια αίσθηση επίπλαστης ευημερίας. Οι σημερινές «ευτυχισμένες μέρες» αναμένεται να δώσουν την θέση τους σε μια εποχή με δάκρυα και αίμα. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό, αλλά μάλλον θα είναι και η πιο οδυνηρή. Και ίσως και … εξυγιαντική! Αν και την προηγούμενη φορά δεν συνέβη έτσι ακριβώς! Για να μην πούμε ότι η προηγούμενη κρίση έφερε στην επιφάνεια παρακμιακά φαινόμενα.
Θα πει κάποιος ότι αυτήν τη στιγμή πυροβολούμε τα πόδια μας. Θίγουμε τους πελάτες μας. Ότι είναι σαν να προκαλούμε την τύχη μας, σαν να ξυνόμαστε στην γκλίτσα του τσοπάνη. Θίγουμε ένα ακανθώδες θέμα που όταν «σκάσει», που θα «σκάσει», θα έχει οδυνηρές επιπτώσεις για όλο τον κλάδο.
Τα μέσα ενημέρωσης υπάρχουν σήμερα επειδή υπάρχουν διαφημιστικά προγράμματα. Επειδή οι εταιρείες ξοδεύουν χρήματα σε διαφήμιση. Οι αναγνώστες δεν πληρώνουν την ενημέρωσή τους με τον οβολό τους, όπως έκαναν στην εποχή που υπήρχαν μόνο εφημερίδες. Τότε μία εφημερίδα μπορούσε να ζήσει και χωρίς διαφήμιση. Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Σήμερα που το 100% των περισσοτέρων μέσων είναι η διαφήμιση, καταλαβαίνει κανείς ότι ο Τύπος εξαρτάται από τους χορηγούς του και μόνο.
Μια μεγάλη πηγή εσόδων είναι το κράτος. Το πόση κρατική διαφήμιση έχει ένα μέσο ενημέρωσης κρίνει και τον βαθμό της εξάρτησής του από την εκάστοτε κυβέρνηση. Ο ιδιωτικός τομέας ( ο καθαρά ιδιωτικός τομέας) δεν ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια. Το πρόβλημα είναι ότι έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εποχή που είδα στατιστικές με την διαφημιστική δαπάνη ανά κατηγορία μέσων και το ποσοστό της κρατικής διαφήμισης. Και λέγοντας κρατική διαφήμιση εννοούμε τον σκληρό πυρήνα του κράτους, αλλά και εταιρείες στις οποίες το κράτος διατηρεί ποσοστό. Αν δημοσιευόταν ένας τέτοιος πίνακας και στη συνέχεια η κατανομή της κρατικής διαφήμισης (και ως ποσοστό του τζίρου της εκάστοτε εκδοτικής επιχείρησης) θα έβγαιναν χρήσιμα συμπεράσματα.
Όπως έλεγε και ο αείμνηστος Γιώργος Τράγκας, πρωταθλητής της κρατικής διαφήμισης επί Κώστα Καραμανλή του Β’, «τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται». Αυτός είναι τελικά ο κανόνας. Αν δημοσιευτεί μια τέτοια λίστα σήμερα, θα τρομάξουμε! Επειδή πράγματι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται! Αλλά στην λίστα να είναι όλοι οι αριθμοί. Και των υπουργείων και των εταιρειών που το δημόσιο έχει σημαντική συμμετοχή. Πιστεύω ότι μια τέτοια λίστα δεν πρόκειται να δει το φως της δημοσιότητας. Ούτε και ποιοι είναι οι αποδέκτες των χρημάτων. Θα αποφευχθούν έτσι αρκετά εμφράγματα…
Πηγή: liberal.gr