Παραθέτουμε το άρθρο του πρώην δημάρχου Καισαριανής, κ. Σπύρου Τζόκα, στην εφημερίδα “Ριζοσπάστης” αναφορικά με το Δημοτικό Στάδιο Καισαριανής “Μ. Κρητικόπουλος”:
Οι τελευταίες εξελίξεις στην πόλη μας αναφορικά με ένα μείζον θέμα, όπως είναι η παραχώρηση ή μη του αθλητικού συγκροτήματος «Μιχάλης Κρητικόπουλος» στην ΠΑΕ Κηφισιάς, επαναφέρει τη συζήτηση γύρω από τα αθλητικά δρώμενα της πόλης μας και τους αθλητικούς χώρους όπου αυτά εξυπηρετούνται. Στη διαμάχη αυτή χρησιμοποιήθηκαν σχετικά και άσχετα επιχειρήματα και απειλήθηκαν μέχρι και δικαστικές διώξεις! «Μάθε μπαλίτσα», που θα έλεγε και ο αείμνηστος Νίκος Αλέφαντος. Το λέω αυτό καθώς στον διάλογο μετείχαν άτομα που την μπάλα ποδοσφαίρου μπορεί να την πάνε στην αστυνομία για βόμβα.
Τέλος πάντων. Στον εκτεταμένο αυτόν διάλογο δεν συζητήθηκε σοβαρά μια διάσταση του προβλήματος που θεωρώ ότι είναι καθοριστικής σημασίας. Αυτή η σχέση που υπάρχει ή που θα έπρεπε να υπάρχει στις σύγχρονες διαφοροποιημένες κοινωνίες μεταξύ της οικονομικής σφαίρας από τη μια μεριά και της αθλητικής από την άλλη. Θα μου πείτε, διαφοροποιούνται; Πιστεύω ότι πρέπει.
Ξεκινώντας από τα επιχειρήματα αυτών που υποστηρίζουν την παραχώρηση, θα μπορούσα να συμφωνήσω –για την οικονομία της κουβέντας– στα ακόλουθα:
- Θα μπορούσα να συμφωνήσω με την άποψη πως αυτό που ο πρόεδρος της ΠΑΕ έκανε και προτίθεται να συνεχίσει είναι ο ευπρεπισμός και η καλή συντήρηση του γηπέδου.
- Θα μπορούσα να συμφωνήσω επίσης με το ότι κατά πάσα πιθανότητα το αποτέλεσμα αυτής της παρέμβασης ήταν ικανοποιητικό.
- Θα μπορούσα να συμφωνήσω επίσης ότι το γήπεδο και οι αθλητικές εγκαταστάσεις δεν ήταν συντηρημένες επαρκώς, λόγω της οικονομικής αδυναμίας των τοπικών διοικήσεων.
- Τέλος, δεν υπάρχει κανένας λόγος να προχωρήσω σε δίκη προθέσεων του κ. Πρίτσα. Εννοώ, δεν θα μπω στον πειρασμό να ερμηνεύσω τι επιδιώκει και τι σκοπούς έχει.
Παρ’ όλα αυτά, τάσσομαι με αυτούς που είναι αντίθετοι στην πρόταση της παραχώρησης. Και αυτό όχι εξαιτίας κάποιου επαρχιωτισμού ή κάποιας ιδεοληψίας που θα βιαστούν κάποιοι να καταλογίσουν, αλλά για ουσιαστικούς και πρακτικούς λόγους. Και εξηγούμαι.
Κατά πρώτο λόγο, πιστεύω πως ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία ο αθλητικός χώρος ειδικά και ο πολιτισμικός πιο γενικά έχει χάσει την αυτονομία του, αφού η ιδιαίτερη λογική και οι αξίες του υποσκάπτονται συστηματικά από τη λογική του χρήματος και της αγοράς (βλ. Μουντιάλ και όχι μόνο.) Μιλάω, με άλλα λόγια, για αυτό που ο Χάμπερμας (τον επικαλούμαι σαν αυθεντία, αν και δεν τον συμπαθώ) αποκαλεί αποικιοποίηση του «βιοκόσμου» από την κυρίαρχη εργαλειακή λογική του οικονομικού συστήματος. Αυτή η αποικιοποίηση έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό στις σύγχρονες μεταβιομηχανικές κοινωνίες που το θεωρούμε αναχρονιστικό, αν όχι αλλόκοτο, όταν κάποιος επιμένει στο πέρασμα από την κυριαρχία του πρώτου πάνω στο δεύτερο, στην ισορροπία μεταξύ των δύο στοιχείων.
Από την άλλη πλευρά αναπτύχθηκε μια επιχειρηματολογία που βασίζεται στην έλλειψη οικονομικών πόρων και φαίνεται να κάνει άλματα λογικής, και κατ’ επέκταση και πολιτικής. «Δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν», το επιχείρημα όσων υποστηρίζουν την παραχώρηση του γηπέδου στην προαναφερθείσα ΠΑΕ. Δεν μπορεί, λένε, ο δήμος να συντηρεί τέτοιες εγκαταστάσεις, και προκειμένου αυτές να ρημάξουν, ας παραχωρηθούν στο ιδιωτικό κεφάλαιο για να τις αξιοποιήσει. Δεν φαίνεται και πολύ πειστικό το επιχείρημα. ‘Η μάλλον είναι το σύνηθες επιχείρημα που προβάλλεται, άλλοτε άμεσα και άλλοτε έμμεσα, για τις ιδιωτικοποιήσεις ή τις Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα. Η πραγματική και συνήθως εσκεμμένη υποχρηματοδότηση του δημόσιου τομέα έρχεται ως επιχείρημα για την ιδιωτικοποίησή του.
Από την άλλη μεριά, το ερώτημα που τίθεται είναι: να αξιοποιήσει ο ιδιώτης πρόεδρος της ΠΑΕ Κηφισιάς τις αθλητικές εγκαταστάσεις για ποιους; Οχι βέβαια για τις ανάγκες του αθλητισμού του λαού, όχι βέβαια για τον μαζικό αθλητισμό, όχι βέβαια για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό, αλλά για τις ανάγκες του επαγγελματικού αθλητισμού και μόνο. Πιο σαφές παράδειγμα από την κατάσταση που διαμορφώθηκε στο «Μ. Κρητικόπουλος» δεν μπορεί να δοθεί. Ποιους εξυπηρετούσε; Πού ανήκε; Ποιος το χρησιμοποίησε; Εστω κάποιος σύλλογος από την Καισαριανή; ΟΧΙ, τίποτα από αυτά. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι το γήπεδο ευπρεπίστηκε, διορθώθηκε, τακτοποιήθηκε, αλλά και κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλλει ότι αυτό είναι περιουσία του καισαριανιώτικου λαού, συντηρείται από χρήματά του και «παραδόξως» χρησιμοποιείται ερήμην του, για τις ανάγκες μιας ΠΑΕ. Επομένως η κουβέντα δεν είναι «περί όνου σκιάς», αλλά έχει να κάνει με τη χρήση της δημόσιας περιουσίας. Ο ευπρεπισμός του γηπέδου δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για την αξιοποίηση της περιουσίας του λαού της Καισαριανής, ώστε να εξυπηρετεί τις αθλητικές του ανάγκες.
Εντάξει, είναι γεγονός ότι το ασφυκτικό πλαίσιο για τα χρηματοδοτικά προγράμματα και τα αντίστοιχα κονδύλια που έχουν διαμορφώσει οι κυρίαρχες πολιτικές των κυβερνήσεων και της ΕΕ για την Τοπική Διοίκηση καταστρατηγεί ακόμα περισσότερο τη δυνατότητα για λήψη μέτρων υπέρ των λαϊκών αναγκών από τους δήμους και τις Περιφέρειες. Ετσι, ωθούν τους δήμους και τις Περιφέρειες, με τη σύμφωνη γνώμη της πλειονότητας των δημάρχων και περιφερειαρχών, στην παραχώρηση δημόσιων – κοινωνικών υπηρεσιών στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Αυτό όμως είναι άδικο, και δεν μπορεί να αποτελεί δεδομένο και επιχείρημα. Δεν είναι μπορετό όχι μόνο να αποδέχεσαι το άδικο και τη μιζέρια, αλλά να τα κάνεις και σημαία σου και να τα θεωρείς δεδομένα και αναπότρεπτα. Και αυτό δεν συνάδει και με την αθλητική Ιστορία της Καισαριανής, ούτε βέβαια με τους διαχρονικούς αγώνες της συνοικίας για το δίκαιο. Φωτεινό παράδειγμα αποτελούν οι αγώνες για το Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Εξάλλου, ο αθλητισμός αποτελούσε κομμάτι της ψυχής αυτής της πόλης. Μπόλιαζε πάντοτε τους κατοίκους της και τους ενεργοποιούσε ακόμα και στις πιο δύσκολες περιόδους της Ιστορίας της, όταν ο φόβος και η τρομοκρατία πλανιόταν στη συνοικία. Οταν οι φυλακές και οι εξορίες είχαν γεμίσει από τους αγωνιστές.
Στις μέρες μας δοκιμάζονται όλες οι αξίες, όλες οι συμπεριφορές. Δοκιμάζεται και ο αθλητισμός. Οι καιροί ούτε ανοίγματα επιτρέπουν, ούτε μικρομεγαλισμούς. Αντίθετα, επιτάσσουν την επιστροφή σε κάποιες αξίες του αθλητισμού. Η υγεία και στον αθλητισμό, η παραγωγή αθλητών, η συμμετοχή νέων παιδιών, οι ευκαιρίες σε ταλέντα να αγωνιστούν, η ενθάρρυνση, η ενίσχυση του αθλητισμού και όχι απαραίτητα και του πρωταθλητισμού, και η καλλιέργεια ήθους τόσο στους αθλητές όσο και στους φιλάθλους, συνιστούν στοιχεία της φιλοσοφίας που πρέπει να πρυτανεύσουν στον αθλητισμό της συνοικίας μας. Στον δρόμο αυτό ίσως χαρούμε και πάλι τα αθλητικά δρώμενα της πόλης, ίσως ξαναζωντανέψουμε τις Κυριακές στα γήπεδα της Καισαριανής, και ίσως αποτρέψουμε τη νεολαία μας από τους ολισθηρούς δρόμους της κοινωνικής παθογένειας.