Του Ζαχαρία Ζούπη
Στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας Πρόεδρος κόμματος – σύμφωνα με τα ρεπορτάζ- μάζεψε στελέχη που έχει ορίσει τομεάρχες ή σκιώδη κυβέρνηση ή κάπως έτσι και έδωσε γραμμή, ότι πρέπει να σκληρύνουν την στάση τους απέναντι στην Κυβέρνηση, όταν βγαίνουν στα πάνελ. Μάλιστα στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη να μην κάνουν πίσω από χαρακτηρισμούς όπως συμμορία και άλλες «λέξεις» παρόμοιου περιεχομένου. Ήταν τόση η οξυδέρκεια που αναδεικνυόταν από αυτή την κατεύθυνση, ώστε μετά από μία ή δυο μέρες μόλις, ανακοινωνόταν από την ευρωπαϊκή εισαγγελία πως οι φάκελοι για άλλες επτά υποθέσεις Βουλευτών που είχαν στοχοποιηθεί για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αρχειοθετούνταν.
Επτά συν δύο που είχαν αρχειοθετηθεί ήδη μας κάνουν εννέα. Άρα εννέα «απατεώνες», «λαμόγια», «χαρακτηριστικά παραδείγματα μίας κυβέρνησης βαθύτατα διεφθαρμένης, μίας συμμορίας» είναι οριστικά και αμετάκλητα αθώοι. Μένουν τέσσερις ακόμα που θα εκδικαστούν όχι για κακουργήματα όπως αρχικά η αγαπημένη ευρωπαϊκή εισαγγελία έκρινε, αλλά για πλημμελήματα για ένα αστείο συνολικό ποσό.
Και τώρα; Κανένα σχόλιο για αυτό από την αντιπολίτευση; Ασφαλώς και υπήρχαν δηλώσεις με δύο όμως χαρακτηριστικά: Πρώτο, ότι ήταν δηλώσεις που δεν λάμβαναν υπόψη τις αθωώσεις και δεύτερο ήταν δηλώσεις που δεν λάμβαναν υπόψη καν το τεκμήριο της αθωότητας. Έμοιαζαν κάπως με την περίφημη δήλωση του Ν. Κοτζιά όταν δέκα κορυφαία στελέχη της Αντιπολίτευσης κατηγορούνταν με την επιστράτευση προστατευμένων κουκουλοφόρων, ότι τα είχαν κοινώς πιάσει από την NOVARTIS.
Γνωστή η υπόθεση, ακόμα πιο γνωστή η τραγική – για τους εμπνευστές αυτής της μεθόδευσης σπίλωσης πολιτικών – κατάληξή της, αξέχαστη και η δήλωση του γνωστού θεωρητικού του σοσιαλισμού και π. Υπουργού, ότι οι κατηγορούμενοι πρέπει να αποδείξουν την αθωότητά τους! Δεν γνωρίζω σε ποιον νομικό πολιτισμό ή σε ποιον πολιτισμό γενικά μπορεί να ανήκει αυτή η αντίληψη, αλλά δεν μου φαίνεται και πολύ δημοκρατικό, όποιος θέλει και με όποια μεθόδευση θέλει να κατηγορεί και να σπιλώνει ανθρώπους χωρίς στοιχεία και να πρέπει ο κατηγορούμενος να αποδεικνύει την αθωότητά του.
Ότι μπορεί να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων το τεκμήριο της αθωότητας. Αυτός είναι ο ορισμός του ολοκληρωτισμού και της ποδοπάτησης κάθε έννοιας Κράτους Δικαίου. Μην είμαστε όμως άδικοι. Υπάρχει τεκμήριο αθωότητας, όταν όμως πρόκειται για τους δολοφόνους της MARFIN ή της Θεσσαλονίκης. Εκεί είδαμε πολύ ευαισθησία από καθηγητές, αναλυτές και κάποιους δημοσιογράφους.
Άνθρακας λοιπόν ο θησαυρός, αυτοδιάψευση και απομυθοποίηση του τρόπου που χειρίστηκε τις υποθέσεις κοτζάμ ευρωπαϊκή εισαγγελία και μάλιστα εν μέσω περίεργων και συνεχών διαρροών επί μήνες, τσάμπα και η κατεύθυνση του αναφερόμενου αρχηγού του κόμματος που αναφέρθηκε.
Ποιος δίνει όμως σημασία σ’ αυτά; Η δουλειά μας να γίνεται, τα κατηγορώ να εκτοξεύονται και όλα καλά. Έτσι, ένας αρχηγός συνιστούσε να μην ξεχνούν τα στελέχη του να λένε «συμμορία» την κυβέρνηση και ένας άλλος θυμόταν το ένδοξο παρελθόν του Κόμματος που άφησε για να δημιουργήσει κάτι νέο και εξέφραζε την θέση του ότι η Ελλάδα είναι κάτι σαν την Βενεζουέλα (έχουν ξαναειπωθεί βέβαια αυτά και εκτιμήθηκαν δεόντως), μια χώρα χωρίς Κράτος Δικαίου, που η Κυβέρνηση κάνει ότι θέλει, ποδοπατάει νόμους κ.λ.π., κ.λ.π.
Πώς τα φέρνει όμως η ζωή. Δεν πρόλαβε να κάνει αυτή τη δήλωση και ήρθε στην δημοσιότητα η νέα έκθεση της Κομισιόν που καταγράφει ουσιαστική πρόοδο για την Ελλάδα στο κράτος δικαίου, επιβεβαιώνοντας ότι οι μεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών αποδίδουν μετρήσιμα αποτελέσματα. Εν ολίγοις, δεν είμαστε Βενεζουέλα, δεν έχουμε πρωθυπουργό ούτε Μαφίας, ούτε καμίας εγκληματικής οργάνωσης, υπάρχει Κράτος Δικαίου στην Ελλάδα και ασφαλώς έχει τα προβλήματά του και γι αυτό και πρέπει να διαρκώς να βελτιώνεται μέσα από μεταρρυθμίσεις.
Το σίγουρο πάντως είναι ότι η εικόνα της Ελλάδας εμφανίζεται σήμερα αισθητά ενισχυμένη σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν και ευνοϊκότερη σε σύγκριση με κράτη μέλη που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρότερες θεσμικές δυσκολίες, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η σταθερή μεταρρυθμιστική πορεία μπορεί να μεταφράζεται σε μετρήσιμη ευρωπαϊκή αναγνώριση.
Πάνε και οι συμμορίες λοιπόν, πάνε και οι μαφίες, πάει και η συστηματική προσπάθεια να εμφανιστεί η χώρα περίπου σαν θεσμικό όνειδος της Ευρώπης. Πάει όμως για άλλη μια φορά και αυτό το είδος αντιπολίτευσης το οποίο δεν είναι και αποδοτικό, όπως αποδείχτηκε και το 2023 και όλα τα ενδιάμεσα χρόνια. Λογικό. Η φλυαρία κοστίζει, οι εύκολες κατηγορίες δεν γίνονται και τόσο πιστευτές.
Αυτό που λείπει από την κοινωνία δεν είναι οι κατηγορίες, ο διαγωνισμός σε σκληρές φράσεις μηδενιστικού χαρακτήρα, δεν είναι ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης, ο Σαμαράς ή η Καρυστιανού. Αυτό που λείπει από μια αντιπολίτευση είναι η δυνατότητά της να δείξει ότι διαθέτει εναλλακτική λύση και αυτό δεν το δείχνει. Όσο δε δεν το δείχνει, θα έχει όρια, ταβάνι, θα κινδυνεύει από ήττες όπως στην περίπτωση της «νεκρής Μαρίας» ή της εποχής της ξυλολιάδας. Θα κινδυνεύει από την έλλειψη αξιοπιστίας και από την αδυναμία αντιμετώπισης της όποιας διαφθοράς υπάρχει, αφού αν πυροβολάς τυφλά δεν φαίνεται να σε νοιάζει η ουσία αλλά η φθορά του Κ. Μητσοτάκη. Έλα όμως που έτσι τον βοηθάς…
Υ.Γ: Παρεπιπτόντως, μιας και μιλάμε για Δικαιοσύνη, για Κράτος Δικαίου, πως και επικρατεί τέτοια σιωπή από κόμματα και ΜΜΕ για την δίκη για την δολοφονία Λυγγερίδη και όσα τραγικά συμβαίνουν σ’ αυτή, με μάρτυρες να ξεχνάνε ή και να αλλάζουν καταθέσεις τους; Πού είναι οι σκληροί χαρακτηρισμοί, το σκληρό ροκ, η επίκληση της ηθικής; Δεν έχει να πει κανείς τίποτα; Γιατί άραγε;
*Ο Zαχαρίας Ζούπης, στέλεχος εταιριών έρευνας αγοράς, δημοσκοπήσεων και επικοινωνίας από την δεκαετία του ‘90, είναι σήμερα Διευθυντής Ερευνών και Στρατηγικής Επικοινωνίας της OPINION POLL. Είχε την ευθύνη του σχεδιασμού, της υλοποίησης και της επιστημονικής επιμέλειας ερευνητικών προγραμμάτων και στρατηγικής επικοινωνίας. Έχει διεξάγει πολυάριθμες πολιτικές, αυτοδιοικητικές, κοινωνικές, εμπορικές έρευνες και focus groups. Έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα και δύο βιβλία («Εκεί γύρω στα τριάντα», «40+1 άρθρα για την Κεντροαριστερά»).
Πηγή: liberal.gr