Του Κώστα Γιαννακίδη
Προς τι τα σκωπτικά σχόλια για τις μεταγραφές και τις προσχωρήσεις στο ΠΑΣΟΚ; Αν μπορείς να αποκτήσεις έναν υποψήφιο που έχει ήδη μετρηθεί στην κάλπη, διαθέτει προσωπικό δίκτυο και μπορεί να σου προσθέσει ψήφους, γιατί να προτιμήσεις κάποιον που πρέπει να χτίσεις από το μηδέν;
Συνέβη στη Βόρεια Ελλάδα. Ενας άνθρωπος με ευρύ κοινωνικό κύκλο, οικονομικά ευκατάστατος που μόλις ξεκίνησε να βαδίζει στα χρυσά πρώτα χρόνια της συνταξιοδότησης. Πάντα το είχε μεράκι με την πολιτική. Μέσω κοινών γνωστών ήρθε σε επαφή με την ηγεσία κόμματος που, μέχρι πρόσφατα, διατηρούσε υψηλή δημοσκοπική δυναμική. Θα ήθελε να διεκδικήσει μία κοινοβουλευτική έδρα;
Ο άνθρωπος μας πέταξε τη σκούφια του. Και δεν είχε κανένα πρόβλημα, όπως έλεγε, να δαπανήσει μέχρι και 30.000 ευρώ για να καταλάβει ένα από τα 300 έδρανα. Ωστόσο λίγο αργότερα διαπίστωσε ότι ο αέρας στα πανιά του κόμματος άρχισε να φυσάει κόντρα. Εκανε πίσω. Είπαμε, μπορεί να τον έτρωγε το μεράκι, αλλά κορόιδο δεν είναι. Το ναυάγιο της συμφωνίας μαθεύτηκε στην τοπική κοινωνία. Και έτσι μετά από μερικές μέρες ο επίδοξος πολιτευτής μας δέχθηκε κρούση από άλλο κόμμα που θέλει να ενισχύσει τα ερείσματα του στην περιοχή. Το σκέφτεται. Καλά κάνει. Γιατί εδώ μιλάμε για δουλειά.
Να, γίνεται η σχετική πλάκα για τις μεταγραφές που κάνει το ΠΑΣΟΚ. Πήρε ναύαρχο Αποστολάκη. Βρίσκεται κοντά στην απόκτηση του Γιάννη του Μιχελογιαννάκη που θέλει να επιστρέψει. Ακολουθεί η Νίνα Κασιμάτη. Και έχουν προηγηθεί ο Φαραντούρης, η Θρασκιά, Παππάς, Αυλωνίτης, Τελιγιορίδου, Αβραμάκης. Θα πάρει και άλλους. Εσείς μπορεί να χαχανίζετε, αλλά δεν κάνετε τη δουλειά σας με σταυρούς. Και αν μάλιστα η μεταγραφή τοποθετηθεί σε θέση (περιφέρεια) που δεν αγωνίζεται κάποιο γνωστό στέλεχος, τότε το κόμμα θα έχει μόνο κέρδη και ο υποψήφιος την ευκαιρία να παραμείνει στο εθνικό ριάλιτι της πολιτικής.
Βέβαια οι περισσότεροι, από όσους ανέφερα, θα προτιμούσαν να τρυπώσουν στο κόμμα του Τσίπρα. Αυτό δεν κατέστη εφικτό. Και τι θα κάνουν οι άνθρωποι; Θα μείνουν χωρίς δουλειά; Ετσι και περάσεις μία φορά από την πολιτική, δεν μπορείς να διώξεις από το στόμα τη γλυκιά της γεύση. Είναι εξουσία, προνόμια, κοινωνική προβολή και επιρροή, αυτοκίνητο, αστυνομικός και ένας καλός μισθός που, βέβαια, απορροφάται γρήγορα από τις ανάγκες του πολιτικού γραφείου.
Δεν υπάρχει τίποτα παράλογο σε όλα αυτά. Ενα κόμμα χρειάζεται ανθρώπους που φέρνουν μαζί τους σταυρούς, δίκτυα, αναγνωρισιμότητα και πρόσβαση στις τοπικές κοινωνίες. Και ένας πολιτικός χρειάζεται ψηφοδέλτιο που προσφέρει πιθανότητες εκλογής. Ο ένας έχει το μαγαζί, ο άλλος την πελατεία. Κάπου εκεί συναντώνται.
Συνεπώς, ας μαζευτούν κάπως τα δηκτικά σχόλια για το ΠΑΣΟΚ. Κάποτε το κίνημα διέθετε σπουδαία ακαδημία στελεχών. Τώρα δεν έχει. Ούτε μπορεί να φέρει ξένους πολιτικούς να αγωνιστούν με τον πράσινο ήλιο στη φανέλα. Τι να κάνει, λοιπόν; Το αυτονόητο. Αν μπορείς να αποκτήσεις έναν υποψήφιο που έχει ήδη μετρηθεί στην κάλπη, διαθέτει προσωπικό δίκτυο και μπορεί να σου προσθέσει ψήφους, γιατί να προτιμήσεις κάποιον που πρέπει να χτίσεις από το μηδέν;
Και κάπως έτσι επιστρέφουμε στον φίλο μας στη Βόρεια Ελλάδα. Εκείνος τουλάχιστον είναι ειλικρινής με τον εαυτό του και τους, εν δυνάμει, ψηφοφόρους. Κοιτάζει τις δημοσκοπήσεις, υπολογίζει τριάντα χιλιάρικα, μετράει γνωριμίες και αποφασίζει αν αξίζει η επένδυση. Ελπίζω να εκλεγεί. Γιατί σίγουρα καταλαβαίνει από οικονομικά.
Πηγή: news247.gr