Του Δημήτρη Καμπουράκη
Το πλάνο του Τσίπρα είναι απλό. Να βγει στις επόμενες εκλογές δεύτερος, με διακριτή διαφορά από το ΠΑΣΟΚ. Μετά, ως αρχηγός της κεντροαριστεράς, θα τη στήσει στον Μητσοτάκη στο τέλος της τρίτης του (αυτοδύναμης ή συμμαχικής) τετραετίας. Μην ακούτε αυτά που διαρρέουν ότι, τάχαμου δήθεν, με μια ΝΔ κάτω απ’ το 25% και δίχως μπόνους, είναι από τώρα εφικτή μια «προοδευτική» λύση που θα προέλθει από την επαναληπτική κάλπη. Ούτε να πιστέψετε ότι ο Τσίπρας ομνύει σε μια προσωρινή κυβέρνηση ειδικού σκοπού, που θα του ανοίξει τον δρόμο μέσα σε λίγους μήνες, έχοντας πετάξει τον Μητσοτάκη έξω απ’ το παιχνίδι. Αυτά δεν τα πιστεύει ούτε ο καφετζής που του σερβίρει τον πρωινό καφέ στην Βασιλίσσης Αμαλίας.
Κάποιοι οικονομικοί μεγαλοπαράγοντες που τον χρηματοδοτούν προφανώς τα επιδιώκουν, διότι θέλουν να μπουν αμέσως στην μοιρασιά του πλούτου που παράγει η χώρα και που τώρα δεν τον νέμονται στο ποσοστό που θα ‘θελαν. Πλην ο ίδιος ο Αλέξης δεν είναι αφελής. Μπορεί να πουλά παραμύθια στους χρηματοδότες και στους οπαδούς του, όμως ξέρει ότι κάτι τέτοια «ειδικά» και εκτός θεσμικού πλαισίου σενάρια δύσκολα γίνονται πράξη. Κυρίως όμως, ξέρει ότι είναι επικίνδυνα και για τον ίδιο.
Μετατρέπουν το πολιτικό σκηνικό σε απρόβλεπτο καζάνι μάγισσας, που κανείς δεν ξέρει τι τέρας θα ξεπροβάλλει από τους αφρούς του. Ανοίγουν τον δρόμο σε τυχοδιωκτικές φάτσες που τώρα κανένας δεν τους δίνει σημασία. Ενώ ο Αλέξης (που ξεκίνησε έτσι), τώρα θέλει τακτοποιημένα πράγματα. Επιδιώκει να βγει καθαρά δεύτερος και το 2031-32 να συγκρουστεί με μια ΝΔ που θα την έχουν σιχαθεί ως και οι μύγες στο Μαξίμου, μετά από 12 χρόνια εξουσίας.
Στο μεταξύ, και την ΕΛΑΣ του θα χει σουλουπώσει, και τα καινούρια πρόσωπα θα έχει επιβάλλει στην κοινή γνώμη (βουλευτές γαρ), και ο ίδιος θα χει απομακρυνθεί οριστικά από τις αναμνήσεις της διακυβέρνησης του που (επί του παρόντος) συνεχίζουν να τον χαντακώνουν. Ο Τσίπρας χρειάζεται κι άλλο χρόνο για να λησμονηθούν οριστικά τα παλιά του κατορθώματα. Μέχρι το 2032 η διακυβέρνηση του 2015 θα φαντάζει προϊστορική, εδώ ήδη αρχίζουμε να αχνοξεχνάμε. Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν. Ο Τσίπρας επιδιώκει την τρίτη τετραετία Μητσοτάκη εξ ίσου διακαώς με τον ίδιο τον Μητσοτάκη.
Θα προτιμούσε βέβαια τον Κυριάκο πρωθυπουργό συμμαχικού σχήματος, για να είναι λιγότερο αποτελεσματικό και με εσωτερικά προβλήματα, αλλά και μια οριακή αυτοδυναμία της ΝΔ δεν θα τον χαλάσει. Πάντως, το τελευταίο πράγμα που θέλει σήμερα ο Αλέξης είναι να εμπλακεί ο ίδιος σε σενάρια εξουσίας ή να δει το σκηνικό να ανατινάζεται ολοκληρωτικά με την εισβολή παραθεσμικών δυνάμεων και προσώπων. Μην ακούτε το λοιπόν αυτά τα «πάω για εξουσία, όχι για να μετρήσω δυνάμεις». Μια χαρά βολεύεται με το 16%-17%. Θα ήθελε προφανώς να το δει στο 19% ή 20%, αλλά ως εκεί επί του παρόντος.
Αυτό που θα χει τεράστιο πρόβλημα, είναι το ΠΑΣΟΚ. Εκεί θα γίνει της κακομοίρας με την τρίτη θέση και το χαμηλό ποσοστό που δίνουν οι δημοσκοπήσεις, εφόσον επαληθευτούν (που εγώ το θεωρώ βέβαιο). Όπως μου ‘πε πρόσφατα ένας (ή κάποια) εκ των δελφίνων του Ανδρουλάκη, «δεν είναι ποιος θα το πάρει μετά, αλλά τι ΠΑΣΟΚ θα πάρει.» Έλα ντε…
Πηγή: liberal.gr