Του Δημήτρη Καμπουράκη
Να που αυτή τη φορά, άπαντες γίναμε ειδικοί επί των γερμανικών ζητημάτων. Στα δάκτυλα την παίζουμε την εκλογική άνοδο του AfD στα κρατίδια, το ίδιο και την νίκη της Ελίφ Εράλπ στο Βερολίνο. Σαν τα αμπελοχώραφα του παππού μας ελέγχουμε το γερμανικό πολιτικό σκηνικό, είτε αυτό στρίβει ακροδεξιά με κάτι χιτλερίσκους καθισμένους σε βέσπες, είτε στραβοκοιτάζει ακροαριστερά με κάτι τουρκογερμανίδες που κάνουν πολιτική με κεμπάπ στα Βερολινέζικα σοκάκια.
Όλα τα κατέχουμε. Γιατί το μυστηριώδες Μεκλεμβούργο πήγε ναζιστικά, αλλά και γιατί το πολυπολιτισμικό Βερολίνο ανάστησε τον συγχωρεμένο τον Έρικ Χόνεκερ. Μπράβο μας, είμαστε οι καλύτεροι αναλυτές της υφηλίου. Όπλο μας οι υπεραπλουστεύσεις, οι κοινοτοπίες, οι φανφάρες, οι μπούρδες, οι αοριστολογίες. Καθότι αυτά εκτοξεύονται αλύπητα εναντίον μας από ραδιόφωνα και τηλεοράσεις με αφορμή την νίκη των ακροδεξιών εκεί βόρεια.
«Να προσέξουν επιτέλους τον κόσμο οι πολιτικοί, αλλιώς η ακροδεξιά θα ανεβαίνει» φωνάζουν, νομίζοντας ότι είπαν κάποια φιλοσοφία ανώτερη του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα και του Ηράκλειτου. «Οι πολιτικοί να μιλούν στον λαό με ειλικρίνεια, αλλιώς ας μην εκπλήσσονται που νικούν οι φασίστες», ξαναφωνάζουν θριαμβευτικά, λες και ανακάλυψαν την φιλοσοφική λίθο.
«Να βγουν οι κυβερνητικές ελίτ απ’ τα γυάλινα γραφεία τους και να πάνε να δουν πως ζει ο κοσμάκης» διατείνονται με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Επίσης, «να πάψουν να μας μπουκώνουν με ακαταλαβίστικους αριθμούς και να μας μιλήσουν με την γλώσσα της αλήθειας» ή «να καταπολεμήσουν την φτώχεια, αλλιώς η οργή θα φουντώσει χειρότερα». Φοβερές συμβουλές. Σοφίες, όχι αστεία.
Αφήστε τα πατριώτες. Μεταξύ μας είμαστε, γνωριζόμαστε. Όταν λέμε «οι πολιτικοί να είναι ειλικρινείς», εννοούμε «να μας λένε αυτά που θέλουμε ν’ ακούσουμε». Όταν λέμε «πείτε την αλήθεια», εννοούμε «πείτε μας ότι δεν φταίμε καθόλου εμείς, αλλά οι άλλοι». Όταν λέμε «πάψτε να μιλάτε με αριθμούς», εννοούμε «δεν θέλουμε στοιχεία, αλλά εύκολες κουβέντες». Όταν λέμε «δεν αντέχουμε πια τις ελίτ», εννοούμε «αχ, γιατί να μην ανήκα κι εγώ στην ελίτ». Κι όταν λέμε «φροντίστε τον φτωχό κοσμάκη», εννοούμε «μοίρασε κι άλλα ρε».
Πατριώτες μου, πολιτική χωρίς αριθμούς και σχεδιαγράμματα δεν υπάρχει. Αν τα πετάξουμε αυτά, τότε υπάρχουν μόνο λόγια του αέρα, εύκολες και απλουστευτικές δήθεν λύσεις για δύσκολα και πολύπλοκα προβλήματα. Αν το κριτήριο μας είναι μια αόριστη «ειλικρίνεια», τότε μας θυμίζω ότι πιο ειλικρινής και απροκάλυπτος πρόεδρος από τον Τραμπ δεν έχει ξαναπεράσει από τον πλανήτη. Αν το κριτήριο μας είναι μια γενικόλογη «λαϊκότητα» που σαρώνει τον «ελιτισμό», τότε σας λέω ότι ο Κασιδιάρης με την φαλτσέτα την κωλότσεπη είναι πολύ πιο «λαϊκός» και «προσιτός» από τον υπουργό οικονομικών με τα excel στο λάπτοπ του.
Κι αυτά τα περί «αλήθειας» ας μην τα πολυλέμε. Αν πεις στον Έλληνα την απλή αλήθεια ότι ο μισθός του μπορεί να αυξηθεί μόνο αν ανέβει η παραγωγικότητα της εργασίας του, θα σου σπάσει το κεφάλι. Αυτός θέλει ν’ ακούσει ότι έχει «τιμές Βρυξελλών και μισθό Βουλγαρίας», όλα τα υπόλοιπα τα ακούει βερεσέ. Οπότε, ας αφήσουμε τις αντιφασιστικές κορώνες και τις συνταγές που θα σταθούν ανάχωμα στην επέλαση της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, διότι ιδέα δεν έχουμε ποιες είναι.
Καλύτερα να βρούμε εκεί μια Εράλπ που θα μας υποσχεθεί ότι θα απαλλοτριώσει το σπίτι του γείτονα και θα μας βάλει μέσα τσάμπα (αν είμαστε αριστεροί) ή έναν Σουλτ που θα σας πει ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες (αν είμαστε δεξιοί), να τους ψηφίσουμε, και τα υπόλοιπα πολύπλοκα να τα κάνουμε στην άκρη. Δεν είναι για μας…
Πηγή: liberal.gr