Γράφει ο Γρηγόρης Σαμπάνης
Στην τελική ευθεία για τις κρίσιμες εκλογές του 2027, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι σαφές ότι βρίσκεται στο στόχαστρο λυσσαλέων επιθέσεων από πολιτικούς κύκλους και διαπλεκόμενα επιχειρηματικά συμφέροντα, επιθέσεις που θυμίζουν «μαύρες εποχές» της ελληνικής ιστορίας.
Ο Αντώνης Σαμαράς θέλει να αναδειχθεί ως ο εκ δεξιών κορυφαίος αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη, ασκώντας ανεύθυνα κριτική σαν να μην έχει υπηρετήσει στις κορυφαίες θέσεις της πολιτικής ιεραρχίας και ξεχνώντας τα μεγάλα πολιτικά του λάθη, μεταξύ των οποίων βρίσκεται η παράδοση της Αγροτικής Τράπεζας σε ιδιωτικά τραπεζικά συμφέροντα, την οποία πληρώνει ακριβά ακόμη και σήμερα ο αγροτικός τομέας και η εθνική οικονομία.
Η ιστορία διδάσκει ότι ο τυφλός κομματικός και προσωπικός φθόνος συχνά θολώνει την κρίση των πολιτικών, με ολέθριες συνέπειες για το έθνος. Το πιο χαρακτηριστικό ιστορικό παράδειγμα είναι αυτό του Ελευθερίου Βενιζέλου. Υπήρξε ο πολιτικός ηγέτης που μεγάλωσε την Ελλάδα, την έκανε υπολογίσιμη δύναμη και της χάρισε τεράστιες διπλωματικές νίκες.
Παρά ταύτα, αντιμετώπισε έναν λυσσαλέο, χωρίς όρια πόλεμο από τους πολιτικούς του αντιπάλους, ο οποίος χώρισε τη χώρα στα δύο. Η τυφλή αντιπολίτευση οδήγησε στην εκλογική του ήττα το 1920 και στην ανάληψη της εξουσίας από δυνάμεις που, εξαιτίας των άστοχων χειρισμών και της διεθνούς τους απομόνωσης, κατέληξαν να οδηγήσουν τη χώρα στα τραγικά αποτελέσματα της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Σήμερα, βλέπουμε ένα παρόμοιο σκηνικό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει στο ενεργητικό του μεγάλες, ιστορικές εθνικές επιτυχίες σε όλα τα πεδία. Από τη νοικοκυρεμένη και δυναμική διαχείριση της οικονομίας –που ανέκτησε την επενδυτική βαθμίδα και μειώνει σταθερά την ανεργία– έως την εξωτερική πολιτική που θωράκισε τα σύνορα και ενίσχυσε καθοριστικά την αποτρεπτική ισχύ της χώρας.
Και όμως, βρίσκεται στο στόχαστρο πολιτικών κύκλων και διαπλεκόμενων επιχειρηματικών συμφερόντων που επιδιώκουν πάση θυσία να τελειώσουν την πολιτική του ηγεμονία για να εξυπηρετήσουν τις δικές τους επιδιώξεις. Οι δυνάμεις αυτές αδιαφορούν προκλητικά για το βαρύ τίμημα που θα πλήρωνε η χώρα από την ακυβερνησία ή από τον σχηματισμό αδύναμων και αναποτελεσματικών κυβερνήσεων, σε ένα εξαιρετικά ασταθές παγκόσμιο περιβάλλον.
Ο ρόλος Σαμαρά και τα διδάγματα από την Αγροτική
Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, ο Αντώνης Σαμαράς θέλει να παίξει ρόλο-κλειδί, διασπώντας την ιστορική παράταξη της Κεντροδεξιάς για να υπηρετήσει αποκλειστικά τις προσωπικές του επιδιώξεις, αδιαφορώντας για άλλη μια φορά για την τύχη της χώρας.
Ο βίος και η πολιτεία του πρώην πρωθυπουργού δεν γράφονται σε λευκό χαρτί. Πολλά έχουν ειπωθεί για το πολιτικό του παρελθόν –την ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 1993, τον αδιέξοδο λαϊκισμό των Ζαππείων, την οξύτητα στην εξωτερική πολιτική– αλλά είναι εξαιρετικά χρήσιμο για τον πολιτικό διάλογο να μην παραβλέπεται μια «ξεχασμένη» πλευρά της πολιτικής του διαδρομής: η απόφαση να παραδοθεί η Αγροτική Τράπεζα σε ιδιωτικά τραπεζικά συμφέροντα και να μην τηρηθεί η προγραμματική δέσμευση της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου για την ανακεφαλαιοποίησή της.
Πρόκειται για ένα ιστορικό λάθος του Αντώνη Σαμαρά που είχε τεράστιο κόστος για την οικονομία και τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Η συγκυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά (Ιούνιος 2012 – Ιανουάριος 2015), η οποία σχηματίστηκε μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, ανέλαβε την ευθύνη για τη διαχείριση της Αγροτικής Τράπεζας (ΑΤΕ). Αν και ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς διαβεβαίωνε πως η Αγροτική Τράπεζα δεν πρόκειται να κλείσει και ενώ υπήρχαν υποσχέσεις, όπως και προγραμματική δέσμευση, για ανακεφαλαιοποίησή της, τελικά το σχέδιο αυτό αθετήθηκε. Αντί για ανακεφαλαιοποίηση, αποφασίστηκε το κλείσιμο της Αγροτικής και η παράδοση της περιουσίας της σε ιδιωτικό τραπεζικό όμιλο.
Τον Ιούλιο του 2012, υπό την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, και υποχωρώντας στις πιέσεις της τρόικας, εφαρμόστηκε το σχέδιο διάσπασης της ΑΤΕ. Συγκεκριμένα, στις 27 Ιουλίου 2012, ανακοινώθηκε η απορρόφηση του λεγόμενου «υγιούς» τμήματος της Αγροτικής Τράπεζας από την Τράπεζα Πειραιώς. Αυτή η πώληση της ΑΤΕ προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, με εργαζόμενους να προχωρούν σε κινητοποιήσεις τον Ιούλιο του 2012 ενάντια σε αυτό που χαρακτήριζαν ως «ξεπούλημα». Πολλοί θεώρησαν τη μεταβίβαση της Αγροτικής Τράπεζας στην Πειραιώς ως ένα σκάνδαλο με τεράστιες επιπτώσεις, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι η Τράπεζα Πειραιώς διασώθηκε με κρατικά κεφάλαια, ενώ η ΑΤΕ, ένα ιστορικό πιστωτικό ίδρυμα με καίρια σημασία, οδηγήθηκε στο κλείσιμο.
Αυτή η παράδοση της τράπεζας σε ιδιωτικά συμφέροντα οδήγησε στην εξαφάνιση ενός ιστορικού ιδρύματος, με καίρια σημασία για την κοινωνία, αφήνοντας τον αγροτικό τομέα χωρίς τον βασικό του αιμοδότη και στυλοβάτη, μια ζημιά που παραμένει εμφανής μέχρι και σήμερα. Οι αγρότες μας σήμερα έχουν παραδοθεί σε funds και καθημερινά χάνονται περιουσίες, αφού δεν βρίσκουν τρόπο να ρυθμίσουν με βιώσιμο τρόπο τις οφειλές τους. Αντίθετα, η Αγροτική Τράπεζα πάντα προχωρούσε σε ευνοϊκές ρυθμίσεις αγροτικών χρεών, με μοναδικό γνώμονα τη διατήρηση των παραγωγικών δραστηριοτήτων στην ύπαιθρο και τη στήριξη των αγροτικών οικογενειών.
Η διαχείριση της υπόθεσης από τον Αντώνη Σαμαρά αποτελεί επιβεβαίωση της πολιτικής του αναξιοπιστίας, την οποία θα πρέπει να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη όσοι μπορεί σήμερα να παρασύρονται από την κριτική που ασκεί στην κυβέρνηση και τις υποσχέσεις που θα δώσει όταν προχωρήσει στην ίδρυση νέου κόμματος.
Η ιστορική διαδρομή του Αντώνη Σαμαρά αποδεικνύει ότι ποτέ δεν δίστασε να προχωρήσει σε πολιτικές κινήσεις που ζημίωσαν τη χώρα για να προωθήσει την προσωπική του πολιτική ατζέντα και να κατακτήσει αξιώματα. Στην περίπτωση της Αγροτικής Τράπεζας, δεν δίστασε να διαλύσει και να εκχωρήσει σε ιδιωτικά συμφέροντα το μοναδικό τραπεζικό ίδρυμα που πρόσφερε οξυγόνο στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας, σε εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες σε όλη τη χώρα.
Ευτυχώς, οι πολίτες διαθέτουν μνήμη και κρίση. Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να γυρίσει πίσω, σε εποχές όπου οι προσωπικές στρατηγικές υπονόμευαν την εθνική προσπάθεια. Η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης εγγυώνται τη σταθερότητα και την πρόοδο, απέναντι σε όσους θέλουν να παίξουν τη χώρα στα ζάρια για να δικαιώσουν τα δικά τους, ξεπερασμένα από τον χρόνο, πολιτικά αφηγήματα.
*Ο Γρηγόρης Σαμπάνης είναι Οικονομολόγος, πρώην στέλεχος τραπεζών.
Πηγή: liberal.gr