Του Αλέξανδρου Σκούρα
Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα στην Πελοπόννησο για μία διανυκτέρευση. Είχα μόλις τελειώσει ένα απαιτητικό συνέδριο και αναζητούσα κάτι πολύ συγκεκριμένο: μία μέρα χαλάρωσης σε ένα, υποτίθεται, πεντάστερο ξενοδοχείο.
Το επόμενο πρωί κάθισα στην πισίνα και ζήτησα έναν καφέ. Η απάντηση ήταν αρνητική. Το μπαρ της πισίνας δεν είχε ανοίξει ακόμη. Πήγα λοιπόν στο πρωινό, παρήγγειλα τον καφέ μου και ζήτησα να μου τον βάλουν σε πλαστικό ποτήρι ώστε να τον πάρω στην πισίνα.
Πάλι όχι.
Δεν ξέρω ποιος κανονισμός, ποιο πρωτόκολλο ή ποια εσωτερική διαδικασία απαγορεύει σε έναν πελάτη πεντάστερου ξενοδοχείου να πιει καφέ δίπλα στην πισίνα. Ξέρω όμως ότι μέσα σε αυτές τις δύο αρνήσεις συμπυκνώνεται ένα σημαντικό πρόβλημα του ελληνικού τουρισμού.
Με τα ΕΣΠΑ και τις επιδοτήσεις καταφέραμε να χτίσουμε πισίνες υπερχείλισης, εντυπωσιακά λόμπι, spa και σουίτες με φωτογενή μάρμαρα. Δεν καταφέραμε παντού να χτίσουμε αντίστοιχη κουλτούρα φιλοξενίας. Φτιάξαμε πεντάστερες υποδομές χωρίς να αποκτήσουμε πεντάστερη επιχειρηματικότητα.
Και το πρόβλημα δεν περιοριζόταν στο ξενοδοχείο. Κάνοντας μία βόλτα στην περιοχή ένιωσα ότι μπήκα σε χρονοκάψουλα και επέστρεψα στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ταμπέλες σχεδιασμένες να φωνάζουν «τουριστοπαγίδα», μενού που προσπαθούσαν να ικανοποιήσουν τους πάντες με πίτσα, μπέργκερ, μουσακά και μακαρονάδα, αισθητική μιας άλλης εποχής και η γνώριμη λογική ότι ο τουρίστας θα έρθει έτσι κι αλλιώς.
Αυτή είναι η Ελλάδα της καλοκαιρινής αρπαχτής. Όχι παντού, ευτυχώς. Υπάρχουν εξαιρετικές ελληνικές επιχειρήσεις φιλοξενίας που ανταγωνίζονται επάξια τις καλύτερες του κόσμου. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό οι υπόλοιπες δεν έχουν πλέον δικαιολογία.
Η επιχειρηματικότητα δεν είναι το κτίριο. Δεν είναι η επιδότηση. Δεν είναι καν το κεφάλαιο. Είναι πρωτίστως η διαρκής προσπάθεια να καταλάβεις τι θέλει ο πελάτης και να βρεις τρόπο να του το προσφέρεις καλύτερα από τον ανταγωνιστή σου.
Ο επιχειρηματίας που σκέφτεται πραγματικά επιχειρηματικά δεν αναρωτιέται αν το μπαρ της πισίνας είναι τυπικά ανοιχτό στις εννέα το πρωί. Αναρωτιέται γιατί ένας πελάτης που πλήρωσε ακριβά για να μείνει στο ξενοδοχείο του πρέπει να σηκωθεί από την ξαπλώστρα του και να ψάχνει μόνος του καφέ.
Για δεκαετίες στην Ελλάδα μπερδέψαμε την ανάπτυξη με τη χρηματοδότηση. Θεωρήσαμε ότι αν ρίξουμε αρκετά ευρωπαϊκά χρήματα σε υποδομές, αυτομάτως θα δημιουργήσουμε και ανταγωνιστικές επιχειρήσεις. Όμως, όπως συμβαίνει γενικότερα στην οικονομία, τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν εξοπλισμό. Δεν μπορούν να αγοράσουν επιχειρηματικό ένστικτο.
Ο τουρισμός μας δεν χρειάζεται μόνο περισσότερα πεντάστερα ξενοδοχεία. Χρειάζεται περισσότερους επιχειρηματίες που να καταλαβαίνουν γιατί ο πελάτης επιλέγει να επιστρέψει σε ένα μέρος και γιατί αποφασίζει να μην ξαναπατήσει.
Τα ΕΣΠΑ έκαναν κουτσά στραβά τη δουλειά τους. Έφτιαξαν πολλά από τα ντουβάρια. Τώρα χρειάζεται να κάνουμε κι εμείς τη δική μας.
Πηγή: liberal.gr