Του Μπάμπη Παπαδημητρίου
Από το 2000 μέχρι σήμερα, το γαλλικό κράτος ξοδεύει περισσότερα από όσα συλλέγει. Δεν εμφάνισε ούτε μια χρονιά πλεόνασμα, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. Κάθε έτος δανειζόταν το ποσό που χρειαζόταν για να κλείσει η δημοσιονομική «τρύπα». Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας από 60%, υπολογίζεται τώρα σε 115% του ΑΕΠ. Σχεδόν διπλασιάστηκε.
Η Ελλάδα έτρεχε επί πολλά χρόνια με δημοσιονομικό έλλειμμα πολύ μεγαλύτερο του γαλλικού. Η Ελλάδα πέτυχε, δύο φορές, το 2016-2019 και το 2024-2027 να τρέχει δημοσιονομικά πλεονάσματα. Στη δεύτερη αυτή, σημερινή, περίοδο, καταφέρνει όχι μόνον να μη δανείζεται πρόσθετα κεφάλαια, αλλά να αποπληρώνει παλαιά της χρέη. Το δημόσιο χρέος της από 109% το 2000, έφτασε στο 209% (2020) και τώρα θα πέσει στο 128% του ΑΕΠ.
Δείτε το διάγραμμα.
Το ευρώ είναι ένα σκληρό και σταθερό νόμισμα. Η σχέση ισοτιμίας του με το δολάριο είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται το μεγαλύτερο μέρος του διεθνούς εμπορίου. Όμως, ευρώ και κρατικά ελλείμματα δεν πάνε μαζί. Κι επειδή το νόμισμα είναι κοινό για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης, όταν κάτι πάει στραβά σε κάποια από αυτές, τη διόρθωση την οφείλει το κράτος που βρίσκεται σε δημοσιονομική «αταξία». Από μόνο του.
Η Γαλλία είναι μόνη της. Κανείς δεν πρόκειται να τη βοηθήσει κυριολεκτικά και απέξω. Μόνον οι πολίτες της, οι επιχειρήσεις της και, τελικά, οι αγορές.
Πρακτικά όμως, το πρόβλημα ή, πιο σωστά, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Γαλλία, πρέπει να τα αντιμετωπίσει με δικούς της πόρους. Μάλιστα, ως μεγάλο κράτος που είναι, ως μια οικονομία με σπουδαία ατού και σημαντικά αποθέματα δύναμης, πρέπει να κάνει ό,τι πρέπει να κάνει.
Σκεφτείτε εμάς, που είμαστε ένα πολύ μικρό κομμάτι της ευρωπαϊκής κοινής περιοχής των διεθνών οικονομικών πραγμάτων, και πόσο δυσκολεύτηκαν να μας βοηθήσουν τα άλλα κράτη, όταν, τρεις φορές, το 2010, το 2012 και το 2015, χρειάστηκε να μας δανείσουν τεράστια κεφάλαια για να τα βγάλουμε πέρα με τις στριμμένες αγορές κεφαλαίου.
Τα ελληνικά ομόλογα έγιναν «σκουπίδια», μέσα σε λίγο χρόνο. Μας πήρε μια δεκαετία να αποκτήσουμε και πάλι ένα κάποιο καλό όνομα στην πιάτσα των διεθνώς διαπραγματευόμενων κρατικών ομολόγων.
Προσωπικά πιστεύω ότι το Παρίσι θα κάνει αυτό ακριβώς. Εξάλλου, είναι πρωτίστως καθήκον της κυβέρνησης, όποια είναι, απέναντι στον λαό και το διεθνές κύρος της χώρας.
Είναι όμως καθήκον της να κάνει ό,τι πρέπει και απέναντι στην Ευρωζώνη. Αν αφήσει τα ομόλογά της να πάρουν την κατηφόρα, η αρνητική επιρροή σε βάρος όλων μας θα είναι μεγάλη. Και, όπως συνήθως συμβαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις απροσδόκητων κινδύνων, οι μικρότεροι την πληρώνουν χειρότερα.
Υπ’ αυτή την έννοια αδυνατώ να κατανοήσω με ποιο σκεπτικό δύο εφημερίδες «χάρηκαν» στο χθεσινό τους φύλλο. Η μία είδε πως «Η φτώχεια ΔΙΑΛΥΕΙ την Ευρώπη» ενώ η άλλη είδε «Κοινωνική ΕΞΕΓΕΡΣΗ στην Ευρώπη».
Μηδέ το ένα, αλλά ούτε το άλλο ισχύουν. Φτωχοί υπάρχουν σε όλα τα κράτη και οι περισσότεροι παλεύουν μέσα σε αυταρχικά καθεστώτα, όπως το ρωσικό, το οποίο αντιλαμβάνομαι ότι ακολουθεί με πίστη η συγκεκριμένη εφημερίδα.
Διαμαρτυρίες για την απουσία αποτελεσματικών μέτρων κατά της ακρίβειας και εναντίον των περικοπών στα κρατικά οικονομικά, γίνονται και στη Γαλλία και αλλού. Εξέγερση όμως, δεν υπάρχει πουθενά.
Ακόμη και η πρωτοσέλιδη φωτογραφία της άλλης εφημερίδας, που τάσσεται στο πλευρό του αναδομημένου Τσίπρα, δείχνει τις καταστροφές που προκάλεσαν λούμπεν στοιχεία του υποπρολεταριάτου των προαστίων, τα οποία αμαύρωσαν και παρολίγον να «κλέψουν» τη μαζική δημοκρατική διαμαρτυρία των νέων της Γαλλίας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση συγκεντρώνει στους κόλπους της κράτη και λαούς που επί επτά δεκαετίες την ανέδειξαν, με σκληρή δουλειά, στο πιο εύπορο μέρος επί της Γης. Όχι μόνον σε όρους παραγόμενου προϊόντος, το περίφημο ΑΕΠ, αλλά κυρίως σε όρους προόδου, δημοκρατίας, πρόνοιας, ελευθεριών και ασφάλειας των πολιτών αλλά και δίκαιης του πλούτου που δημιουργεί.
Γι αυτό και έχει την υποχρέωση να βρει νέες, τολμηρές και ρηξικέλευθες λύσεις στα τρέχοντα προβλήματα που προκαλεί η απότομη και δυσμενής προσαρμογή του επιπέδου διαβίωσης.
Η αμερικανική προδοσία του μεταπολεμικού συμφώνου ειρήνης και ευημερίας από την κυβέρνηση Τραμπ. Οι υβριδικές και πολεμικές απειλές από την πλευρά Πούτιν. Ο κρατικά υποστηριζόμενος ανταγωνισμός της Κίνας. Η άναρχη μετακίνηση πληθυσμών του ισλαμικού τόξου. Όλα αυτά αποτελούν ισάριθμες προκλήσεις στις οποίες η Ενωμένη Ευρώπη πρέπει να απαντήσει αποτελεσματικά, συντονισμένα και θαρραλέα.
Απέναντι σε αυτά τα καθήκοντα είναι που βραδυπορεί και μπερδεύεται. Αυτή πρέπει να είναι η ανησυχία μας και προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να στρέφονται οι παρεμβάσεις μας. Σε λίγους μήνες η Ελλάδα θα έχει την ευκαιρία να συμμετάσχει ακόμη πιο ενεργητικά, μέσω της εξάμηνης προεδρίας της στην Ένωση. Έχουμε την υποχρέωση να μην πάει χαμένη. Ιδίως επειδή πάθαμε και μάθαμε…
Πηγή: liberal.gr