Του Θανάση Μαυρίδη
Μια από τις παλαιότερες αρχές στον κόσμο της δημοσιογραφίας και της πολιτικής επιβάλλει να αναζητούμε κάθε φορά ποιος ωφελείται από έναν «καυγά», όπως θα ονόμαζαν οι φίλοι μας οι Τούρκοι τα απόνερα των δημοσιευμάτων της WSJ. Μία ανώνυμη στην πραγματικότητα καταγγελία από την Ελλάδα προς το βουλγαρικό υπουργείο Ενέργειας χρησιμοποιήθηκε ως copy paste για ένα ρεπορτάζ που στόχο έχει μια ελληνική εταιρεία, την ΑΚΤΩΡ. Όχι, την κοινή εταιρεία ΑΚΤΩΡ και ΔΕΠΑ που διαχειρίζεται το αμερικανικό LNG, την Atlantic, αλλά μόνο την ΑΚΤΩΡ. Ένα μπαράζ δημοσιευμάτων με έντονο ενδιαφέρον ελληνικών «κύκλων» και όχι απαραίτητα ιδεών και στο βάθος μεγάλη ανησυχία στην Τουρκία. Στο μεγάλο χαμένο, δηλαδή, του Κάθετου Διαδρόμου.
Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει θα πρέπει να μαζέψουμε τα ψίχουλα που άφησαν οι άμεσα εμπλεκόμενοι εδώ και καιρό. Ο Κάθετος Διάδρομος είναι στρατηγική απόφαση των ΗΠΑ. Μόνο που δεν ήταν δεδομένο μέχρι πρόσφατα που θα γίνονταν αυτός. Η διοίκηση των Δημοκρατικών μας είχε προετοιμάσει για Τουρκία. Η νέα διοίκηση Τράμπ, αν και εμφανίζεται φιλοτουρκική, έκανε μια τελείως άλλη επιλογή: Την Ελλάδα!
Αρχικά οι θιγόμενοι προσπάθησαν να αποδείξουν ότι το εγχείρημα δεν ήταν βιώσιμο οικονομικά. Και θα είχαν δίκιο αν δεν είχαν συναφθεί οι συμφωνίες με άλλες χώρες στα Βαλκάνια. Αλλά αυτό ακολούθησε στη συνέχεια. Αρχικά έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να πείσουν ακόμη και την ελληνική κυβέρνηση ή έστω παράγοντές της ότι δεν ήταν ανάγκη να κάνει η Ελλάδα το πρώτο συμβόλαιο! Ότι δεν ήταν ανάγκη η Ελλάδα να κάνει αυτό που κάνει σήμερα η Κίνα και το Κατάρ, να κλείσει, δηλαδή, μακροχρόνια συμβόλαια. Αυτή ήταν μια καλή προσπάθεια. Γιατί να αγόραζε ο Βούλγαρος ή ο Ρουμάνος, αν δεν αγόραζαν ούτε οι Έλληνες που είχαν – θεωρητικά- κάθε συμφέρον να αναπτυχθεί το έργο;
Δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι η Αμερικανίδα πρέσβης στην Αθήνα, η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, θα προσπαθούσε να φέρει σε πέρας την αποστολή που της είχαν αναθέσει από την Ουάσινγκτον. Και έτσι ήρθαν τα συμβόλαια και ανατράπηκε το σκηνικό που είχε δημιουργηθεί. Το plan b ήταν ήδη έτοιμο: Να αποδομηθεί ο Κάθετος Διάδρομος μέσω κτυπημάτων στην εταιρεία ΑΚΤΩΡ, την οποία και τότε θεωρούσαν «αδύναμο κρίκο». Προφανώς, οι επιχειρηματικοί «κύκλοι» στην Ελλάδα που συμμετείχαν σε όλο αυτό το παίγνιο δεν ήταν τότε σε θέση να γνωρίζουν ότι η ΑΚΤΩΡ είχε ήδη δρομολογήσει μια αύξηση κεφαλαίου που θα απέφερε στα ταμεία της περίπου 1 δισεκατομμύριο ευρώ.
Και μιας η συζήτηση στην Κίμπερλι Γκιλφόιλ, εμείς οι Έλληνες θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για τις υπηρεσίες της. Για να μην τρελαθούμε κιόλας! Ο υπουργός Εξωτερικών, ο υπουργός Εσωτερικών και ο υπουργός Ενέργειας επισκέφθηκαν την Ελλάδα περισσότερες φορές απ’ ό,τι όλες τις προηγούμενες δεκαετίες το σύνολο των Αμερικανών αξιωματούχων. Πρωτοφανές. Η τελευταία επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο είχε μάλιστα ένα ιδιαίτερο μήνυμα, καθώς επισκέφθηκε την Αθήνα και όχι την Άγκυρα. Ε, όλα αυτά ενοχλούν και αυτό είναι φυσικό. Και μπορεί να περάσει πολύ δύσκολα τώρα και ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, καθώς οι Δημοκρατικοί βρήκαν έναν στόχο στο κοντινό περιβάλλον του Τράμπ, αλλά η Κίμπερλι έχει προσφέρει. Γιατί έπρεπε να φέρει σε πέρας την αποστολή τής. Αναμφισβήτητα. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία.
Ας προσέξουμε τώρα μια λεπτομέρεια. Η ΑΚΤΩΡ εμφανίστηκε στο παιγνίδι από την ώρα που αρνήθηκαν άλλοι εγχώριοι παίκτες με εμπειρία στο LNG. Γιατί; Είναι απλό! Ο Κάθετος Διάδρομος δεν συνέφερε ούτε τους ίδιους. Θα ήταν προτιμότερο το ρωσικό φυσικό αέριο, έστω και μέσω Τουρκίας. Να μην ξεχνάμε ότι αυτό ήταν το αρχικό σχέδιο και με βάση αυτό χτίστηκαν οι θέσεις όλων των παικτών, εντός και εκτός συνόρων. Μεγάλες συμβάσεις γιγαντιαίων παικτών στο εξωτερικό είχαν υπογραφεί με αυτά τα δεδομένα. Οι εγχώριοι παίκτες ακολουθούσαν απλά το κύμα. Έπρεπε απλά να αρνηθούν να συμμετάσχουν στο έργο για να μην ξεκινήσει ο Κάθετος διάδρομος από την Ελλάδα. Πού να φανταζόντουσαν ότι την θέση που οι ίδιοι αρνήθηκαν θα την έπαιρνε ένας άγνωστος παίκτης μέχρι εκείνη την ώρα σε αυτήν την αγορά, ο ΑΚΤΩΡ!
Διορθώνεται αυτή η κατάσταση; Αυτή την προσπάθεια βλέπουμε τώρα να εξελίσσεται στο προσκήνιο. Να δημιουργηθεί δηλαδή το περιβάλλον που θα αναγκάσει τους συμμετέχοντες στο έργο, την ΑΚΤΩΡ και την ΔΕΠΑ να σηκώσουν ψηλά τα χέρια. Στο μεταξύ θα πρέπει κάποιος να απαντήσει πειστικά τι ακριβώς παράνομο έκανε η Atlantic για να προχωρήσει την δουλειά της! Τι περισσότερο έκανε, δηλαδή, από άλλες μεγάλες εταιρείες του εξωτερικού που προστατεύουν τα συμφέροντά τους και τα συμφέροντα των χωρών τους. Και γιατί στην Ελλάδα αναπαράγονται με τόση ευκολία σενάρια που πλήττουν τα ελληνικά συμφέροντα. Η απάντηση βρίσκεται ίσως στο γεγονός ότι τόσα χρόνια ρωσικού φυσικού αερίου στην Ελλάδα δημιούργησαν πλούτο για αρκετούς ανθρώπους που σήμερα δεν θα ήθελαν να βρεθούν εκτός παιγνιδιού. Έστω κι αν αγοράζουν από την Τουρκία ή έστω την Αλβανία.
Πηγή:liberal.gr