Του Θανάση Διαμαντόπουλου
Το τελευταίο που θέλω είναι να λειτουργώ ως κινδυνολόγος. Ακόμη περισσότερο ως καταστροφολόγος. Και βεβαίως δεν αγνοώ πως τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους. Παράλληλα και εγώ ακούω όλα όσα οι «haters» καταμαρτυρούν στον σημερινό πρωθυπουργό: για ώσμωση με συμφέροντα, προνομιακές ρυθμίσεις, μη αποτραπέντα σκάνδαλα, διευκολύνσεις ημέτερων, ευθύνες για κάποιες δυσλειτουργίες του κρατικού μηχανισμού κ.λπ. (Ο τελευταίος, μάλιστα, έφτασε να διευθύνεται, όχι πάντα πολύ επιτυχώς, από σχεδόν 70 υπουργούς, αναπληρωτές υπουργούς -οι οποίοι κατά προεκλογική δέσμευση του Μητσοτάκη θα καταργούνταν ως «άχρηστοι»- καθώς και υφυπουργούς. Πιθανόν, δε, να το έχετε ξεχάσει, αλλά τέτοιο τίτλο φέρει μέχρι και η Άννα Καραμανλή…).
Ακόμη λοιπόν και αν ενδόμυχα πιστεύω πως όλος αυτός ο ορυμαγδός κατηγοριών περιλαμβάνει πολλή ή πάντως αρκετή υπερβολή, άλλοτε θεμιτή άλλοτε αθέμιτη, δεν είμαι έτοιμος να δεσμευτώ πως το σύνολο των καταμαρτυρούμενων είναι καθολικά και πλήρως ανυπόστατα. Ενώ βέβαια ο νυν πρωθυπουργός βαρύνεται και από το «εγγενές αμάρτημα» να έχει μακροημερεύσει στο αξίωμά του, να έχει επί πάρα πολύ ηγεμονεύσει πολιτικά, κάτι που δεν είναι πολλοί έτοιμοι να του «συγχωρήσουν», καθότι δυσβάστακτο με όρους συγκριτικούς.
Ωστόσο…
Τα γεγονότα κραυγάζουν, η βοή των επερχόμενων καταιγίδων ήδη ακούγεται και προσωπικά δεν είμαι πρόθυμος να μην ακούσω τη βοή των επερχομένων ή έστω επαπειλούμενων γεγονότων.
Ειδικότερα:
Το αναμενόμενο αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών στις ΗΠΑ ευλόγως εκτιμάται πως θα στερήσει από την κυβερνητική μηχανή της υπερατλαντικής χώρας ακόμη και αυτό το απειροελάχιστο συνοχής που -υποτίθεται πως- σήμερα αυτή διαθέτει…
Η Γερμανία επί της ουσίας είναι ήδη ημι-ακυβέρνητη.
Το Ηνωμένο Βασίλειο εξακολουθεί να πελαγοδρομεί στον δρόμο που χάραξε το Μπρέξιτ…
Η αναμενόμενη νίκη της Λεπέν στη Γαλλία μάλλον θα καταστήσει και τη χώρα αυτή κλυδωνιζόμενο σκάφος: είναι περίπου βέβαιο πως οι συμμαχίες που θα γίνουν εις βάρος της ακροδεξιάς προέδρου στον δεύτερο γύρο των (πλειοψηφικών) βουλευτικών εκλογών θα της στερήσουν κάθε έλεγχο επί των νομοθετικών σωμάτων, αφού ούτως ή άλλως δεν ελέγχει ούτε τη γερουσία.
Τα της Ισπανίας, με την πανικόβλητη προκήρυξη πρόωρων εκλογών ενώ η κοινωνία βρίσκεται στους δρόμους, ήδη τα πληροφορηθήκαμε.
Τέλος, στο Ισραήλ γίνονται εκλογές, αναλογικές μεν, αλλά με τέτοιους διαμορφωμένους κομματικούς συνασπισμούς που οδηγούν σε δυνητικά εμφυλιοπολεμικό δίλημμα: Ο Νετανιάχου ή ξανά πρωθυπουργός ή υπόδικος, στην πραγματικότητα περίπου βέβαιος μελλοντικός κατάδικος.
Ενώ στην πατρίδα μας έρχεται και η -κατά πρόθεση κατεδαφιστική των πάντων- λαίλαπα του φαντάσματος του παρελθόντος, που στο κάποτε έκανε πολιτικό στάδιο για το «όνομα», τώρα δε φιλοδοξεί να αναγεννηθεί από τις σάρκες τους καταγγέλλοντας «την παράδοση των οστών του Σαμουήλ χωρίς επαρκή αντιπαροχή».
Όλα αυτά ενώ ζούμε σε ένα παγκόσμιο ηφαίστειο, με αρκετούς περιφερειακούς πολέμους στη γειτονιά μας και αναλογίες ακόμη και με τη δεκαετία του 1930…
Τούτων δοθέντων…
Ο Μητσοτάκης… Αμαρτωλός; Πάντως όχι αναμάρτητος… Σε κάποια σημεία αποτυχημένος; Πάντως όχι καθολικά άσφαλτος… Αποτελεί, νομίζω, τη μόνη βάση για κάποια, τόσο δε πολύτιμη σε τελική ανάλυση, πολιτική σταθερότητα στη χώρα μας. Οπότε δεν μπορώ παρά να θυμηθώ αυτό που λεγόταν σε χρόνους παλαιότερους, όταν οι καιροί ήταν επικίνδυνοι και οι ουρανοί γίνονταν καταιγιδώδεις: «Εις βασιλεύς, εις κέραμος έστω»…
*Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του ιστορικοπολιτικού-ερωτικού μυθιστορήματος «Υπουργός καρδιάς», που θα κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Πηγή: liberal.gr