Του Γιάννη Σιδέρη
Έχει την πλάκα του κάθε Σεπτέμβρη, το προεκλογικό μπαλκόνι της ΔΕΘ, που κάποτε δημιουργήθηκε για να προβάλει την βιομηχανική και οικονομική καινοτομία (την ποια; ) της χώρας. Κατάντησε μια λαχειοφόρος όπου ο κάθε αρχηγός πλουσιοπάροχα και ανέφελα φωνάζει «πάρε κόσμε».
Και την ίδια στιγμή οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και τα κόμματα της Αριστεράς, διαδηλώνουν κατά της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής και την χρησιμοποιούν ως εικονικό «οδόφραγμα» που θα εμποδίσει να περάσουν τα σχέδια του κακού καπιταλισμού και της αδηφάγου κεφαλαιοκρατίας.
Αυτά σε μια διοργάνωση καθεαυτού καπιταλιστικής λειτουργίας, που συν τω χρόνω έχασε το προφίλ της και κατάντησε έκθεση του παρασιτικού κρατικού μηχανισμού. Ενός μηχανισμού που δεν παράγει κάτι ώστε να χρειάζεται να το εκθέσει για να το πουλήσει.
Εν τούτοις με τεράστια περίπτερα διαφημίζει την ύπαρξή του, προκειμένου να περάσει χαμογελαστός ο εκάστοτε Πρωθυπουργός και να χαιρετήσει. Και η φωτογραφία με τη χαιρετούρα να αναρτηθεί στην προσωπική ιστοσελίδα του υπουργού, στο προφίλ του στα social media και στο προεκλογικό του φυλλάδιο.
Η αντιπολίτευση, όπως κάθε αντιπολίτευση που… σέβεται τον εαυτό της, ανοίγει τα καλάθια και δίνει τα ρέστα της σε παραχολογία στη ΔΕΘ. Το ΠΑΣΟΚ είναι ασφαλώς πιο συγκρατημένο. Έχει μνήμη διακυβέρνησης αφενός, αφετέρου θέλει να δείξει ότι φιλοτεχνεί το σοβαρό πρόσωπο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.
Έτσι έχει κάνει μια κάποια προσπάθεια κοστολόγησης, αν και ο «τιμοκατάλογος» που δίνει είναι ολίγον ανάερος. Δεν έχει υποβάλει τις προτάσεις του στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, στο Ελληνικό Δημοσιονομικό συμβούλιο ή έστω στην Τράπεζα της Ελλάδας, ώστε να κοστολογηθούν και να διαπιστωθεί εάν τα οικονομικά νούμερα που επικαλείται, ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Οπωσδήποτε υπόσχεται (πρέπει να υποσχεθεί) και σύγκρουση με τα καρτέλ και τα funds. Σύγκρουση παρόμοια υπόσχεται και ο Τσίπρας. Θα συγκρουστεί ο Αλέξης με τα funds στα οποία η κυβέρνηση του με τον ίδιο Πρωθυπουργό, το Δεκέμβρη του 2015 τους άνοιξε την πόρτα και τους επέτρεψε να επελάσουν. Έτσι τα «κοράκια» όπως τα έλεγε κατά την αντιμνημονιακή εποποιία του κατά τη θητεία του έγιναν «θεσμικοί επενδυτές».
Ωστόσο, αρνείται να ονομάσει τις εξαγγελίες που θα κάνει εις διπλούν στη Θεσσαλονίκη ως «Πρόγραμμα». Έχει καεί από το περιβόητο «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» του 2014, τότε που θα καταργούσε τα μνημόνια «με ένα νόμο ένα άρθρο».
Προς το παρόν επιδίδεται σε φιλολογικές φιοριτούρες, μιλώντας για «ζωή με αξιοπρέπεια», «δημοκρατία χωρίς ασυλίες» (εκτός αν πρόκειται για βαρυποινίτες όπως τότε, που καθυστέρησε μια εβδομάδα το κλείσιμο της Βουλής προκειμένου με δικό του νόμο να μετατρέψει τα κακουργήματα της ενεργητικής δωροδοκίας, του εμπρησμού, η κατοχής μολότοφ κ.α. σε πλημμελήματα). Τότε η Ένωση Εισαγγελέων είχε ζητήσει απόσυρση καθώς υψηλής κοινωνικής απαξίας κακουργήματα γίνονταν πλημμελήματα.
Θα μάθουμε περισσότερα για τα «καλούδια» που κρύβει στο καλάθι του την προσεχή Τετάρτη, πριν από την πρωθυπουργική ομιλία. Γιατί Τσίπρας είναι αυτός, το rebranding είναι θεατρική παράσταση χωρίς ηθικό περιεχόμενο, παρότι τα παπαγαλάκια του, ελλείψει πραγματικού έργου, του φιλοτεχνούν το προφίλ του πιο έντιμου Πρωθυπουργού.
Τόση εντιμότητα που κουτοπόνηρα θα σπάσει μια παράδοση άνω των 70 ετών, και θα είναι πρώτος αρχηγός που θα ανέβει δυο φορές στη Θεσσαλονίκη. Μια για να προλάβει τον Μητσοτάκη και τη δεύτερη τον Ανδρουλάκη (Κάτι είχε πει παλιά ο Βαγγέλης Βενιζέλος περί εκτσογλανισμού της πολιτικής ζωής…).
Και μάλιστα τον πλούτο που θα μοιράσει, δεν τον έχει ακόμα, αλλά θα τον προσελκύσει με την εντιμότητά του (σαν έκθεση 16χρονου μοιάζει). Άλλωστε το… ολιστικό σχέδιο που θα παρουσιάσει θα βασίζεται στην ανάπτυξη με εντιμότητα.
Θα υπάρχει βέβαια ο βασικός κορμός των εξαγγελιών του, ήτοι 30% φθηνότερο ρεύμα στα νοικοκυριά, το σπίτι θα γίνει ξανά δικαίωμα, θα βάλει τέλος στις πανελλαδικές, και θα δώσει αξιοπρεπείς μισθούς σε Υγεία και Παιδεία (αναμένουμε την κοστολόγηση και το πόθεν έσχες των αυξήσεων).
Θα πει ο καχύποπτος αναγνώστης ότι για τις υποσχέσεις της κυβέρνησης δεν γράφετε τίποτα. Μα η κυβέρνηση – η κάθε κυβέρνηση – έχει το ταμείο. Γνωρίζει πόσα χρήματα έχει και πόσα μπορεί να δώσει. Και θα κληθεί σύντομα να το υλοποιήσει.
Πηγή: liberal.gr