Του Μπάμπη Παπαδημητρίου
Στις αμέσως επόμενες μέρες, ο Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, θα ενημερώσει (ξανά) τους εκπροσώπους των κομμάτων για την πρόοδο των έργων του Great Sea Interconnector, τον αγωγό που θα διοχετεύσει ευρω-ηλεκτρική ενέργεια στην αδελφή Κύπρο και, ακολούθως, στο φιλικό Ισραήλ.
Είναι αλήθεια ότι αυτό το μεγάλο έργο ξεσήκωσε θόρυβο μέγα αν και, εν πολλοίς, αδικαιολόγητο. Μάλλον, επειδή ενόχλησε τον πασά της Άγκυρας. Ήταν πάντως μια καλή ευκαιρία για όλους μας να γίνουμε και ολίγον διπλωμάτες και ολίγον στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες και πολύ περισσότερο κινδυνολόγοι. Το συνηθίζουμε και μας αρέσει.
Αυτός που το «διασκέδασε» ήταν, για μιαν ακόμη φορά, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκη. Άνετος και cool έτοιμος να δώσει όλες τις απαντήσεις που ήθελε να δώσει, έπλεξε ένα ακόμη μανίκι στο πουλόβερ του πανίσχυρου γνωστικού κυβερνήτη, έναντι όλων των άλλων ακραίων φωνακλάδων της αντιπολίτευσης.
Βλέπετε, παρόμοια θέματα, περίπλοκα και πολυπαραγοντικά εκ φύσεως, δεν προσφέρονται για αρπαχτές εντυπώσεων, όπως αυτή που επιχείρησε ο αναπαλαιωμένος Αλέξης Τσίπρας. Αν και περίμενα από την δυσάρεστη εμπειρία που σίγουρα απεκόμισε ως πρωθυπουργός «των Πρεσπών» να έχει προτιμήσει νότες απαλές και κάπως συγκρατημένες.
Ήταν κι αυτός ο χαρτοπόλεμος με τις «ρηματικές», τους χάρτες και τις απανωτές ανακατατάξεις, που στέρησαν από ένα σούπερ ενδιαφέρον εγχείρημα μέρος της βαρύτητάς του.
Αν και είμαι σίγουρος πως όσοι κατανοούν τη σημασία παρόμοιων διασυνδέσεων, ειδικά στην εποχή που ζούμε, κατάλαβαν ότι το σημαντικό κάτω από όλον αυτόν τον θόρυβο είναι πως το έργο προχωρά.
Ύστερα μάλιστα από την δυσάρεστη έκπληξη που υπέστημεν το 2024 όταν σταμάτησε, προσωρινά, η εξέλιξη των προετοιμασιών για τον ηλεκτραγωγό, που θα μεταφέρει ηλεκτρόνια και για τον οποίο, μόλις προ ημερών, ο κ. Τσίπρας μπερδεύτηκε με τον άλλο αγωγό, που θα μεταφέρει δεδομένα (data).
Είναι αλήθεια ότι η γεωπολιτική είναι δύσκολη και μπερδεμένη επιστήμη. Για παράδειγμα, είναι δύσκολο να ερμηνεύεις και τα της συνταγματικής τάξης και τις διεθνείς συμβάσεις και τα μεγάλου οικονομικού βάρους τεχνικά έργα και τα στρατιωτικά δεδομένα και την μαγειρική της διπλωματίας απλώς και μόνον επειδή παραμένεις «Παυλόπουλος» ή επειδή σου εμπιστεύθηκαν οι Τσίπρας-Καμμένος τα κλειδιά του προεδρικού μεγάρου.
Η γεωπολιτική απαιτεί στιβαρή αυτοκυριαρχία, ατελείωτες συνεννοήσεις και ψυχρό υπολογισμό συμφερόντων.
Μέχρι στιγμής, οι ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης για την σταδιακή αλλά σταθερή προώθηση του ευρωπαϊκού βραχίονα ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο και, ιδιαιτέρως, με το Κράτος του Ισραήλ προχωρούν ικανοποιητικά.
Προς μεγάλη στενοχώρια της Τουρκίας. Θα αρκούσε αυτό για να είναι ικανοποιημένοι όσοι τρέμουν μήπως και χαθούν «κυριαρχικά δικαιώματα» της Ελλάδας, από λανθασμένους χειρισμούς των υπουργείων μας. Αν και το πιο τραγελαφικό που ακούστηκε αυτές τις μέρες, είναι πως δώσαμε την ευκαιρία στην ιμπεριαλιστικών διαθέσεων γείτονα, να εγείρει δικαιώματα επί όσων… μας ανήκουν.
Προσέξτε: όταν ο Ερντογάν έχει ήδη δημιουργήσει κατάσταση επιτυγχάνοντας – ο θεός να την κάνει – «συμφωνία» με τους ατάκτους της Τρίπολης και της Βεγγάζης, έχει σκορπίσει στρατό και όπλα σε τόσα μέρη ενδιαφέροντος Αμερικανών και Ρώσων και Ισραηλινών και όχι μόνον. Όταν, δυστυχώς, εμείς ήμασταν υποχρεωμένοι να μετρούμε και το τελευταίο τυφέκιον για την άμυνά μας.
Έλεος κύριοι του αμετροεπούς εθνολατρισμού. Κάπως πρέπει να σκεφτείτε ότι έξι μίλια ανοικτά της Κρήτης τελειώνουν τα εθνικά ύδατα και μαζί τους τα κεκτημένα. Ότι οι ΑΟΖ μας, Ελλάδας και Κύπρου, κείνται ακόμη μακράν η μία της άλλης και, το δυσκολότερο, πως έχουμε πολύν ακόμη δρόμο να κάνουμε μέχρι να κατοχυρώσουμε τον ρόλο μας στο καζάνι που βράζει στην Ανατολική Μεσόγειο.
Δεν μ’ αρέσει να (συγ)χαίρω κυβερνητικές πράξεις. Πλην όμως, όταν βλέπεις πως ένα κρίσιμο έργο προχωρά, ότι στην περιπέτεια δεν είμαστε μόνοι αλλά συντροφευόμαστε από άλλους και άνευ άλλης αποδείξεως δυνατούς, ότι κινούμαστε σε συντονισμό προς τα συμφέροντα της Ευρώπης, της Αμερικής, των Αράβων, των Ινδών και των Εβραίων, κάτι καλό συμβαίνει.
Δεν υπάρχει πιο σκοταδιστική αντίληψη από εκείνην που θέλει τον Ελληνικό Λαό να φοβάται συνεχώς και να του υποδεικνύουν διάφοροι καλοθελητές να κάτσει στα αυγά του. Αν θέλουμε (και δεν πρέπει να θέλουμε τίποτ’ άλλο) να συνεχίσουμε να κερδίσουμε πόντους και θέσεις στο νέο διεθνές γεωπολιτικό τοπίο, χρειάζεται να πάρουμε ρίσκα. Λελογισμένα σίγουρα, αλλά ρίσκα…
Πηγή: liberal.gr