Του Μπάμπη Παπαδημητρίου
Προτού βουτήξουμε στην επικείμενη μακρά προεκλογική περίοδο, οφείλω μια αναφορά στον Στέφανο Μάνο, κυρίως για συμπληρωθούν οι πολλές και πολύ καλές «νεκρολογίες», που δημοσιεύτηκαν αυτές τις μέρες της αποδημίας του.
Πρώτα όμως να διευκρινίσουμε τα στοιχειώδη. Ο μεγάλος αυτός πολιτικός άνδρας κυνηγήθηκε συστηματικά από πολιτικούς που βρίσκονταν σε όλες, σχεδόν, τις κομματικές «ομάδες» της περασμένης πεντηκονταετίας. Οι επίμονοι εχθροί του, το έκαναν στηριζόμενοι σε αναπόδεικτους ισχυρισμούς αλλά και σε μια βαριά, μεταφυσικού τύπου, κατηγορία, ότι δηλαδή όσα έλεγε και όσα έκανε ήταν «συνταγές» ενός επάρατου νεοφιλελευθερισμού.
Ο Στέφανος Μάνος ήταν μηχανικός και φιλελεύθερος, αστός και, με τον τρόπο του, «αναρχικός». Ηθελε πάντα να είναι σίγουρος ότι οι πολιτικές που θα εφήρμοζε, όποτε του δόθηκε η ευκαιρία από υπουργική θέση, θα έστεκαν «όρθιες» κι όταν ο ίδιος δεν θα ήταν υπουργός. Επρεπε να κατανοήσει τη «μηχανική» του προβλήματος και τους μηχανισμούς των λύσεων προτού πάρει τις αποφάσεις του.
Ηθελε επίσης να το έχει συζητήσει. Με όλους: τους γνωρίζοντες, τους τεχνοκράτες, τους συνδικαλιστές, τους ενδιαφερόμενους, τους εναντιωνόμενους. Όταν όμως κατέληγε στον καλύτερο τρόπο για να αντιμετωπιστεί το εκάστοτς πρόβλημα, δεν δίσταζε να προχωρήσει ως… ταύρος.
Ευτυχώς. Εδώ βρίσκεται και η σημερινή «οφειλή» στη μνήμη του.
Ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας και με την εμπιστοσύνη του Κώστα Μητσοτάκη, ο Στέφανος Μάνος κυριολεκτικά διέσωσε την ελληνική οικονομία στο ξεκίνημα της σπουδαίας δεκαετίας ανόρθωσης του ‘90, μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Αναγνώρισε και κατέγραψε τα πραγματικά ελλείμματα του κράτους: στην κεντρική κυβέρνηση αλλά και παντού όπου η δεκαετία του Παπανδρέου είχε «κρύψει» κυβερνητικά χρέη: στις «προβληματικές» επιχειρήσεις, στις τράπεζες, στα ασφαλιστικά ταμεί, στην τοπική αυτοδιοίκηση. Με αποτέλεσμα να αυξηθεί, στα χαρτιά, όπως ήταν αναμενόμενο, το κρατικό χρέος, αλλά, ταυτοχρόνως, η Ελλάδα να κάνει τα πρώτα βήματά της στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου.
Ελευθέρωσε πλήρως τον τραπεζικό τομέα, εφαρμόζοντας ταχύτατα τις προβλέψεις της Επιτροπής Καρατζά (την οποία είχε οργανώσει ο Κώστας Σημίτης το 1986). Ολοκλήρωσε την ανεξαρτησία της Τραπέζης Ελλάδος και άφησε τα επιτόκια να διαμορφωθούν ελεύθερα (θυμηθείτε τον «πυρετό» μικροεπενδυτών σε έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου). Ταυτόχρονα ελευθέρωσε τη διασυνοριακή κίνηση κεφαλαίων ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τη συμμετοχή της Ελλάδας στο εγχείρημα του κοινού νομίσματος.
Τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό, διέσωσε το συνταξιοδοτικό σύστημα αρνούμενος τους συμβιβασμούς που είχαν επιβάλει στον αείμνηστο Σουφλιά τα συνδικάτα όλων των παρατάξεων και προγραμμάτισε νομοθετικά, δηλαδή δεσμευτικά, την πλήρη αναδιοργάνωση του ασφαλιστικού συστήματος. Τον προγραμματισμό του Μάνου φοβήθηκαν να εφαρμόσουν οι Σημίτης (δύο φορές) αλλά και η πρωθυπουργία του Κώστα Καραμανλή.
Με δύο λόγια, οφείλουμε στον Στέφανο Μάνο και εξίσου στον Μητσοτάκη που τον στήριξε, την πιο ρεαλιστική, ταχεία και έξυπνη αποφυγή της μεγάλης πτώχευσης του κράτους, η οποία θα είχε μετά βεβαιότητας επέλθει στην αυγή της δεκαετίας του ’90.
Αν, αντί οι πολιτικοί αρχηγοί της πιο κοντινής προς εκείνον παράταξης, της Νέας Δημοκρατίας, τον είχαν πάντοτε στο πλευρό τους και, κυρίως, αν όλοι οι πολιτικοί είχαν διδαχθεί από το ρεαλισμό και την αποφαστικότητά του, η Ελλάδα θα είχε με κάθε σιγουριά αποφύγει την τραγωδία της πτώχευσης του 2009, που μας κατατρέχει μέχρι σήμερα.
Να τον τιμούμε, αλλά καλύτερα ακόμη, να μαθαίνουμε.
Πηγή: liberal.gr