Του Σάκη Μουμτζή
Είναι γεγονός πως η Τουρκία πάντα παίζει εκ τους ασφαλούς. Δε ρισκάρει σε επιχειρήσεις με αβέβαιη έκβαση. Στα λόγια μπορεί να προκαλεί, όμως το πώς θα ενεργήσει το σκέφτεται πολλές φορές. Το όραμα του Ερντογάν και όλων των τουρκικών ελίτ για τη «Γαλάζια Πατρίδα» περνά μέσα από την ηγεμονία της Τουρκίας στο σουνιτικό Ισλάμ και στη μοιρασιά του Αιγαίου. Είναι ένας σχεδιασμός που ξετυλίγεται μέσα στον χρόνο, με σημαντικές δυσκολίες, διότι εμπλέκει την Τουρκία σε πολλά μέτωπα.
Αυτό το όραμα μοιραία στοχεύει και το Ισραήλ, με προμετωπίδα την παλαιστινιακή υπόθεση και τη συνακόλουθη προστασία που προσφέρει στους «Αδερφούς Μουσουλμάνους». Ο Ερντογάν δεν είναι ανόητος για μη γνωρίζει τα όρια του, όμως έχει καταστεί αιχμάλωτος της «Γαλάζιας Πατρίδας.» Αυτό που επιδιώκει είναι να δημιουργήσει τριβές με το Ισραήλ στο έδαφος της Συρίας, προωθώντας τις τουρκικές θέσεις, υπό την καθοδήγηση του Αμερικανού πρέσβη Τομ Μπάρακ. Όμως η καταστροφή μιας εγκαταλελειμμένης συριακής αεροπορικής βάσης από την ισραηλινή αεροπορία και αιφνιδίασε τον Ερντογάν και του έβαλε δύσκολα για τη συνέχεια.
Πρώτα—πρώτα δεν μπορούσε να αντιδράσει διότι επλήγη συριακό αεροδρόμιο, 70 χιλιόμετρα μακριά από τα τουρκικά σύνορα. Δεν κτυπήθηκε τουρκικό έδαφος, άρα δεν μπορούσε να επικαλεστεί απρόκλητη επίθεση. Ακολούθως, ανεξαρτήτως του ανομολόγητου σχεδιασμού, η Τουρκία τυπικά ουδεμία σχέση είχε με αυτή την αεροπορική βάση. Έτσι, αναγκάστηκε να διαβεβαιώσει πως δεν υπήρχε καμιά σκέψη για να επαναλειτουργήσει, αφού θα την ανακατασκεύαζαν οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Τέλος έμεινε μετέωρο το ζήτημα αν τα τουρκικά ραντάρ εντόπισαν τις κινήσεις των ισραηλινών μαχητικών ή όχι. Κάτι που από μόνο του εγείρει πολλά ερωτηματικά για την αξιοπιστία της τουρκικής αεράμυνας.
Έτσι ο Ερντογάν κλήθηκε να διαχειριστεί μια ήττα διπλή: επί του πεδίου και επικοινωνιακή. Οι δηλώσεις στη συνέχεια τόσο του Νετανιάχου όσο και του υπουργού Εξωτερικών του Ισραήλ, δεν άφησαν κανένα περιθώριο στην τουρκική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία για να μην κατανοήσει πλήρως τι σημαίνει η Συρία για την ασφάλεια του κράτους τους. Σημειωτέον πως επί Άσαντ το Ισραήλ είχε έρθει σε μια συνεννόηση με τη Ρωσία ώστε να αποφευχθούν τέτοιου είδους εντάσεις. Τώρα, ο μικρομεγαλισμός του Ερντογάν, με σημαντική ευθύνη και του Τομ Μπάρακ, μπορεί να βάλει φωτιά σε ολόκληρη την περιοχή.
Φυσικά, οι κατόπιν εορτής τουρκικοί λεονταρισμοί ουδεμία αξία έχουν. Οι Ισραηλινοί τους έσπασαν τον τσαμπουκά και έστειλαν τον Ερντογάν να «αράξει στα κυβικά του». Εκεί που ο τουρκικός στρατός θα «απελευθέρωνε» την Ιερουσαλήμ, τώρα βλέπουν ότι τα περιθώρια κινήσεών τους στη Συρία λιγοστεύουν, ενώ τους ανησυχεί η σιωπή του Τραμπ για το αεροπορικό πλήγμα.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον θα δοκιμαστεί και η ελληνική αποφασιστικότητα νοτίως της Κάσου με τις πρόδρομες εργασίες για την πόντιση του γνωστού καλωδίου. Αν την Τουρκία δεν την «παίρνει» να εγγράψει μια νέα ήττα, καμιά υποχώρηση δεν αντέχει και η Ελλάδα.
Πηγή: liberal.gr