Του Κώστα Στούπα
Στο Αιγαίο οι μεγάλες ανατροπές ποτέ δεν έγιναν με σχεδιασμούς επί χαρτών. Τα νησιά του Βορείου Αιγαίου τα εξασφάλισε το θωρηκτό «Αβέρωφ», όταν «μεθ’ ορμής ακαθέκτου…» απέκλεισε το «Χαμιδιέ» και τον υπόλοιπο τουρκικό στόλο πίσω από τα Στενά των Δαρδανελλίων.
Τα Δωδεκάνησα προέκυψαν μετά τη νίκη των συμμάχων της Ελλάδας επί των δυνάμεων του Άξονα, που εξανάγκασε την Ιταλία να τα παραχωρήσει.
Η μισή Κύπρος δεν χάθηκε επειδή η Τουρκία την ενέταξε σε κάποιο θαλάσσιο πάρκο, αλλά όταν οι «Χατζηαβάτηδες» της στρατιωτικής χούντας προσπάθησαν πραξικοπηματικά να επιβάλουν το ανδρείκελό τους, τον Σαμψών, χωρίς να έχουν εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για να αντιδράσουν στην τουρκική εισβολή, αναγκάζοντας τον Καραμανλή να πει πως «η Κύπρος κείται μακράν», για να μη διακινδυνεύσει και κάποιο άλλο νησί.
Αυτό που θέλω να επισημάνω, λοιπόν, είναι πως όσες φορές άλλαξαν τα σύνορα, είχε προηγηθεί η κλαγγή των όπλων.
Ό,τι παίζεται τώρα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, με τα καλώδια και τους θαλάσσιους χωροταξικούς σχεδιασμούς, είναι μια παρτίδα σκάκι.
Η Ελλάδα, με τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, κονιορτοποίησε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ενώ με την παρουσία της Chevron νοτίως της Κρήτης διατύπωσε ευθαρσώς, και με πράξεις, τις προθέσεις της.
Έπειτα από δεκαετίες ακινησίας, άρχισε να προωθεί προσεκτικά τα πιόνια της. Κατέθεσε Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, θεσμοθέτησε θαλάσσια πάρκα εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων. Ακολούθησε η συμφωνία με τους Γάλλους για τη συμμετοχή τους στην υλοποίηση του GSI, που θα διασυνδέσει ενεργειακά Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ, στηρίζοντας έμπρακτα τις ελληνικές θέσεις για την υφαλοκρηπίδα και τις ΑΟΖ στην περιοχή.
Η Τουρκία απάντησε με δύο θαλάσσια πάρκα, στην περιοχή του Καστελόριζου και της Λήμνου. Η Ελλάδα αντέδρασε με την ένταξη του Αιγαίου στο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις ΑΠΕ, που καθορίζει τους όρους χωροθέτησης ενεργειακών έργων και αποθήκευσης με ορίζοντα το 2050.
Η Άγκυρα απαντά συμμετρικά. Παρουσιάζει δικούς της χάρτες, ανακηρύσσει «εθνικά θαλάσσια πάρκα» και δηλώνει ότι οι ελληνικές πράξεις δεν παράγουν νομικά αποτελέσματα για την Τουρκία. Ταυτόχρονα επαναφέρει τη θεωρία των «γεωγραφικών σχηματισμών των οποίων η κυριαρχία δεν μεταβιβάστηκε στην Ελλάδα».
Όλες αυτές είναι κινήσεις πάνω στη σκακιέρα. Ενίοτε είναι κινήσεις εντυπωσιασμού, άλλοτε κρύβουν προσδοκίες.
Η ιστορία της οριοθέτησης των συνόρων στην περιοχή είναι αμείλικτη. Συνήθως τα σύνορα τα χαράζει το ατσάλι, όχι το μελάνι.
Οι χάρτες από μόνοι τους δεν αρκούν.
Η Ελλάδα, όποτε κέρδισε στο πεδίο, το πέτυχε με τη στήριξη των συμμάχων, που -για τους δικούς τους λόγους- είχαν εγκαταλείψει την Τουρκία. Γι’ αυτό ας μη βιάζονται και ας μη θορυβούν οι πατριδέμποροι και οι υποστράτηγοι των πληκτρολογίων. Μια βεβιασμένη και απερίσκεπτη κίνηση μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή.
Αντί να φωνασκούν, ας φροντίζουν να διατηρούν τις καταθέσεις τους στην Ελλάδα και να καταβάλλουν τους φόρους που τους αναλογούν. Οι Belharra, τα Rafale, τα F-35 και οι «Ασπίδες του Αχιλλέα» δεν χρηματοδοτούνται με φασόλια – ούτε τα παράγωγά τους…
Πηγή: liberal.gr