Γιατί μας τρολλάρει


Του Πέτρου Λάζου

Από τα τέλη 2011 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να ανεβάζει την απήχησή του στο εκλογικό σώμα, ένα μεγάλο τμήμα ψηφοφόρων σχημάτισε την εντύπωση πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν σκόπευε να υλοποιήσει τα περισσότερα απ’ όσα (ακροαριστερά) διατυμπάνιζε.

Οι ψηφοφόροι αυτοί θεώρησαν ότι  ζούσαν ένα ιστορικό déjà vu, μια επανάληψη του  φαινομένου "ΠΑΣΟΚ ‘81". Γι’ αυτό και τον Ιανουάριο του 2015, ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύοντας ότι ο νυν πρωθυπουργός αποτελούσε τη μετεμψύχωση του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου.

Όπως όλοι ξέρουμε πλέον, τους είχαν διαφύγει δύο βασικές αρχές της ζωής:

Α. Η Ιστορία όταν επαναλαμβάνεται, το κάνει είτε σαν κωμωδία, είτε σαν τραγωδία. Η επανάληψη πανομοιότυπων αποτελεσμάτων, δεν περιλαμβάνεται στο ρεπερτόριο της.

Β. Υπάρχουν τεράστιες, αβυσσαλέες διαφορές ποιότητας μεταξύ ενός καθηγητή Οικονομικών του Berkeley (και από τους κορυφαίους οικονομολόγους του καιρού του) που έγινε πολιτικός και ενός τυπάκου, αποκλειστικού προϊόντος του κομματικού σωλήνα της ριζοσπαστικής Αριστεράς που ακολούθησε τον ίδιο δρόμο.

Οπότε, τα όσα ακολούθησαν μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα, ήταν για αυτούς τους ψηφοφόρους μια συνεχής διαδικασία σκωτσέζικου ντους. Μια ζέστη, μια κρύο σε συνεχή επανάληψη.

Η τρελή, αλλοπρόσαλλη και ανερμάτιστη στρατηγική της Βαρουφακειάδας ακολουθήθηκε από την ανακούφιση της υπογραφής του τρίτου Μνημονίου. Τους εννέα μήνες ζέστης-κρύου, κρύου-ζέστης, που χρειάστηκαν για την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης, διαδέχτηκε ένα ήρεμο καλοκαίρι (ιερή αγελάδα για τον Έλληνα). Και το σκηνικό επαναλήφθηκε για την ολοκλήρωση της δεύτερης, σε διασκευή Τσακαλώτου αυτήν την φορά.

Ο αντικειμενικός στόχος όλων αυτών των τακτικών ήταν, από το μακρινό 2011 ακόμη, ένας και μοναδικός. Ο, όσο το δυνατόν πιο σφιχτός και απόλυτος, πολιτικός έλεγχος και η χειραγώγηση των συγκεκριμένων ψηφοφόρων. Οι οποίοι, παράλληλα και σε πλήρη συνάρτηση με την γνωστή, εκλογική πελατεία του δημοσίου, αποτελούν την βάση των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.

Η στρατηγική λειτούργησε  σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης, σε περιπτώσεις ομηρίας (περίπου). Και, αν δεχτούμε μια στοιχειώδη αντιστοιχία των δημοσκοπήσεων με την πραγματικότητα, εξακολουθεί να λειτουργεί, το ίδιο καλά (δεδομένων των συνθηκών). Ποσοστά της τάξης του 15-20% από κυβέρνηση με τον βίο και την πολιτεία της κυβέρνησης Συριζανέλ, μόνο κατ’ αυτό τον τρόπο εξηγούνται.

Συνεχίζοντας λοιπόν την πετυχημένη αυτή στρατηγική ο Αλέξης και φοβούμενος τις συνέπειες των εντυπώσεων που δημιούργησε η αυξημένη συμμετοχή στις εκλογές του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς, την Δευτέρα το βράδυ, προχώρησε σε ένα νέο γύρο "ζέστης" (αυτή την φορά) προς τους ψηφοφόρους του.

Τρολλάροντας, κοροϊδεύοντας ξεδιάντροπα και εξευτελίζοντας ταυτόχρονα, όποιον πολίτη διαθέτει την στοιχειώδη λογική για ν’ αντιληφθεί τόσο το τι ακριβώς είπε, όσο και το πραγματικό κόστος των εξαγγελθέντων.

Διότι τι άλλο, εκτός από τρολλάρισμα, κοροϊδία και καταπρόσωπο εξευτελισμό μπορεί να θεωρηθεί η απόδοση της ύπαρξης του περισσεύματος στην "καταπολέμηση της φοροδιαφυγής"; Όταν δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο που να υποστηρίζει αυτόν τον ισχυρισμό και όλοι γνωρίζουν ότι τα έσοδα από τις διάφορες λίστες (Λαγκάρντ κ.λπ.) είναι από ανύπαρκτα έως μηδαμινά;  Και υπάρχουν μόνο όταν τα (όποια) αδικήματα δεν έχουν παραγραφεί…

Γιατί πως αλλιώς, εκτός από τρολλάρισμα, κοροϊδία και κατάμουτρο εξευτελισμό, μπορεί ν’ αποκαλέσει κανείς την εφαρμογή αμετάκλητων δικαστικών αποφάσεων, η οποία μετονομάζεται ετσιθελικά σε "κοινωνικό μέρισμα";

Ποια διαφορετική ονομασία θα μπορούσε να δοθεί στην ξετσίπωτη, στυγερή και αδιάντροπη αρπαγή των κόπων κάθε παραγωγικού ιδιώτη, ώστε να χορτάσει η γνωστή συνδικαλιστική πελατεία των κυβερνώντων κομμάτων;

Όμως, "ο Αλέξης της καρδιάς μας" μόνο ένα πράγμα ξέρει να κάνει, μόνο ένα πράγμα θέλει. Την καρέκλα. Όσο πιστεύει ότι έτσι το εξασφαλίζει, θα συνεχίσει να τρολλάρει, να κοροϊδεύει και να εξευτελίζει, όποιους θέλει.

Σ’ όποιον αρέσει. Οι υπόλοιποι, ΞΥΔΑΚΙ (που λέει και μια ψυχή)!

Πηγή: capital.gr

You are here: Αρθρογραφια ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ Γιατί μας τρολλάρει