Σκέψεις για το παιδί που φεύγει


Του Θοδωρή Γιάνναρου

"Σε τούτο το ευαίσθητο γαλήνιο φως, το μάτι βαραίνει από τη σκιά, θα βαραίνει και από την απουσία;

Τα πράγματα μετέωρα στον χώρο, πέφτουν στο έδαφος όταν τα βλέπεις, διάφανα.

Κι ο τρόπος τους να υπάρχουν τώρα, είναι ο τρόπος τους να σβήνουν και να χάνονται.

Το μάτι που δημιουργεί έχει αδυνατίσει,

Κι ο κόσμος που ανάβλυζε έχει γίνει σχεδόν θάλασσα... Όποιος είναι μπροστά μου, πίσω μου, δίπλα μου είναι εγώ, αλλά δεν είναι εδώ.

Κι είναι αργά πια.  Η μέρα έχει φύγει..

Κι εγώ αφημένος εδώ, πάνω στο βράχο, να φυσάω άνεμους ούριους στα πανιά σου..."

Όταν έρχεται ο αποχωρισμός από το παιδί σου, είναι ίσως ο "κόμπος" στον λαιμό σου, τόσο μεγάλος, που σχεδόν σε πνίγει...

Ιδίως όταν αυτός ο αποχωρισμός είναι αναγκαστικός... ακόμα και αν μέσα σου ελπίζεις να είναι προσωρινός...

Νιώθεις ένα παράξενο πρωτόγνωρο πόνο...

Νιώθεις ένα βάρος στην καρδιά... νιώθεις την ανάσα σου να γίνεται ολοένα και πιο βαριά... 

Η φωνή σου ακούγεται υπόκωφα μακρινή...

Άπειρες εικόνες και σκέψεις πολιορκούν το μυαλό σου... όμορφες που το παιδί ανοίγει τα φτερά του, αλλά και βασανιστικές... γιατί νιώθεις ακόμα πιο κοντά σου αυτόν που φεύγει και μπερδεύεσαι...

Μόνον αυτές οι σκέψεις σου έχουν μείνει...

Ο άνθρωπος που σου έδωσε αυτές τις εικόνες κι αυτές τις σκέψεις, αρχίζει να σου λείπει πριν καν σημάνει η ώρα του αποχωρισμού... κι εσύ ζεις με αυτές, αλλά και τις τύψεις, πως ίσως δεν έκανες όλα αυτά που έπρεπε, για να μην αναγκαστεί να φύγει, αναζητώντας να βρει μια αξιοπρέπεια και μια συνέχεια στη ζωή του...

Το πρωί που ανοίγεις τα μάτια σου... μιλάς με τις σκέψεις σου... τις κουβαλάς παντού μαζί σου...  όπου κι αν πας...  ότι κι αν κάνεις...και το βράδυ κοιμάσαι πλάι τους... 

Αναρωτιέσαι το "γιατί"...  -γιατί όμως δεν υπάρχει.

Υπάρχει μόνο η σκληρή πραγματικότητα... αυτή που σε κάνει να γίνεσαι κι εσύ σκληρός... και να νιώθεις οργή.

Σπουδαίοι άνθρωποι θα μπορούσαν να κάνουν σπουδαία πράγματα μαζί...  

Αυτό σου περνάει από τη σκέψη, σαν φλασιά... και σε ισοπεδώνει που αναγκάζεσαι να παραδεχθείς πως ποτέ δεν ήσουν σπουδαίος, μιας και απέτυχες να δώσεις προοπτική στο παιδί που φεύγει, εδώ κοντά σου, ή ίσως και λίγο πιο μακριά...

Δυστυχώς στη ζωή αυτή που καθημερινά αναπνέουμε, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για αυτά που συμβαίνουν ή που πρόκειται να συμβούν...

Το μέλλον πάντα ήταν  αβέβαιο και συνεχίζει να είναι. 

Ίσως τώρα να φαντάζει ακόμα πιο αβέβαιο και μακρινό... ειδικά όταν αυτό το μέλλον που έρχεται με κάθε δευτερόλεπτο που περνά, για να γίνει αμέσως παρελθόν, έχει χαθεί σ' αυτά όλα, που μέσα σου βιώνεις...

Μπορείς να αποχωριστείς το πρόσωπο που αγαπάς αληθινά; Όχι!... σίγουρα δεν μπορείς....

Το κρατάς μέσα σου... Το έχεις στην ψυχή σου... και το φυλάς για να μην στο πάρει κανείς...

Φοβάσαι μήπως το χάσεις... εκεί που είναι όμως δεν το χάνεις ποτέ... γιατί ποτέ δεν θα φύγει μακρύτερα από την καρδιά σου.

Αντέχεις να μην το ζήσεις;

Όχι!... σίγουρα, δεν το αντέχεις...αλλά πρέπει να το παλέψεις και να κάνεις υπομονή...

Σε τι όμως; 

Δεν γνωρίζεις... Απλά προσπαθείς να παλέψεις με την πραγματικότητα, η οποία, δεν σου αρέσει, γιατί σε αυτήν δεν συμπεριλαμβάνεσαι και εσύ... και αναγκάζεσαι να παλεύεις με τις εικόνες και τις σκέψεις που σε πολιορκούν και που δεν μπορείς να αποφύγεις...

Πολλές στιγμές σκέφτεσαι πως αγγίζεις την παράνοια... και όντως την αγγίζεις... αλλά η αγάπη που νιώθεις γι αυτό το πρόσωπο σε προστατεύει από την τρέλα αυτή που σε τριγυρίζει.

Έχεις κάνει τον απολογισμό σου σε αυτή την σχέση και αναγνωρίζεις πως εσύ, μάλλον περισσεύεις... και ο καιρός έφθασε για να μαζέψεις νοητικά τα πράγματά σου, να φύγεις και να απελευθερώσεις το παιδί από τα δεσμά της δικής σου αγάπης που ίσως το κρατά στο έδαφος εμποδίζοντάς το να πετάξει στα δικά του τα όνειρα...

Έτσι νιώθεις...και πόσα ακόμη να' ξερες θα νιώσεις... απουσία... μοναξιά... λύπη... πόνο... φόβο...  απόγνωση πολλές φορές...

Λέτε να μην τα νιώθω όλα αυτά; 

Μα αυτά νιώθω και παλεύω!... Κάνοντας και το δικό μου τον απολογισμό, συνειδητοποιώντας πως έχει πια φύγει!

"Δυο μόνο δώρα έχω κάνει στα παιδιά μου: ρίζες για να σταθούν όρθια και φτερά για να πετάξουν στα όνειρα που στόχευσαν!

Δεν θ' ανεβώ στη βάρκα τους... Θα μείνω πάνω στο βράχο, να τα παρακολουθώ διακριτικά όσο μπορώ, φυσώντας αέρα στα πανιά τους... και ελπίζοντας, πως οι άνεμοι στο διάβα τους θα είναι πάντα ούριοι..."

Καλό ταξίδι...

*Ο κ. Θοδωρής Γιάνναρος είναι Μοριακός Βιολόγος, τ. Διοικητής του Νοσοκομείου "Ελπίς”, & Μέλος του "Τομέα Υγείας” της Νέας Δημοκρατίας

Πηγή: capital.gr

You are here: Αρθρογραφια ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ Σκέψεις για το παιδί που φεύγει