Warning: Creating default object from empty value in /home/zfigaurk/public_html/plugins/system/jat3/core/joomla/modulehelper.php on line 320
ΜΙΚΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ, ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ 1974

ΜΙΚΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ, ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ 1974


Του Σπύρου Τζόκα,

Πανεπιστημιακού - συγγραφέα

Το σχολείο… αυτό το γνωστό. Μικτό Γυμνάσιο Καισαριανής, απίστευτο για την εποχή εκείνη. Πρωί και απόγευμα. Τετάρτη απόγευμα, Πέμπτη πρωί… εφιάλτης.  H μπλε ποδιά, το πολυτονικό, η μυρωδιά του καινούριου βιβλίου. Η επιτηδευμένη εμφάνιση την πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς… στον αγιασμό μετά το καλοκαίρι. Μαυρισμένοι και δήθεν γκόμενοι. Πόσα μπάνια έκανες; Μαύρισες και ομόρφυνες. Στους επτά ουρανούς. 

Και μετά ο μαυροπίνακας  και η ημερομηνία πάνω αριστερά και δίπλα το βρεγμένο σφουγγάρι και απέναντι στον τοίχο οι χάρτες της γεωγραφίας. Το διάλειμμα που περιμέναμε, η  ουρά στο κυλικείο, οι τούρκικες τουαλέτες και το ερασιτεχνικό κάπνισμα, με το φόβο των Ιουδαίων. Το κουδούνι για μέσα. Αργές οι κινήσεις. Έτσι και αλλιώς οι  ώρες του διαλείμματος ήταν γραμμένες στο θρανίο.

Και… «βγάλτε μια κόλλα χαρτί». Αιφνιδιασμός. «Να το ήξερα να έμενα έξω!! Το έλεγα ο μαλάκας..» Το απουσιολόγιο, αρκετές αδικαιολόγητες και λίγες δικαιολογημένες. Βοηθούσε και ο απουσιολόγος.

Διαγωνίσματα με την απεγνωσμένη προσπάθεια να αντιγράψουμε με το βιβλίο στα γόνατα, ή τα σκονάκια κρυμμένα στα μανίκια, ή τα κορίτσια που τάγραφαν με στυλό BIC ή SCHNEIDER πάνω στα μπούτια τους και τα κάλυπταν με τις μπλέ ποδιές τους. Μπλέ κοριτσίστικες ποδιές, άσπρο γιακαδάκι και άσπρη μπλέ κορδέλλα στα μαλλιά. Ποδιές που εξαφανιζόντουσαν στο λεωφορείο και χωνόντουσαν μες στις τσάντες.

Η προετοιμασία για την παρέλαση, η λευκή ελβιέλα και τα καρίνα και οι γυμναστικές επιδείξεις. Το γραφείο των καθηγητών εκεί κάτω από τις αίθουσες σε επαφή με το προαύλιο και τον αυστηρό διευθυντή. Δύσκολοι καιροί, χούντα και αποβολές, κούρεμα και κοτσίδες, επιτήρηση και έξω από το σχολείο, σημαδεμένη συνοικία, κόκκινος πυρετός και πηγάδα και καψώνι με τους ταγματασφαλίτες και προπαγάνδα… πολύ μπλά – μπλά. Και στο σχολείο συνωστισμός…

Και όμως… το σχολείο αυτό, το Μικτό Καισαριανής, σε αντίξοες συνθήκες, σε μια βασανισμένη συνοικία. Οι γενιές αυτές έβγαλαν μερικούς από τους καλύτερους επιστήμονες, γιατρούς, μηχανικούς, Πανεπιστημιακούς δασκάλους, καθηγητές, ανθρώπους εργατικούς και τίμιους οικογενειάρχες και πολλούς άλλους. Τεράστιες επιτυχίες στις εισαγωγικές για την τριτοβάθμια τότε που η αναλογία επιτυχόντων αποτυχόντων ήταν ένας προς δέκα. Και εμάς, που καμαρώνουμε ο ένας για τον άλλο.

Δυσκολίες, αναταραχές, ανέχειες, πιέσεις αλλά η ζωή, ζωή. Το καταλαβαίναμε. Τα πάρτι,  τα μπλουζ,  η πενταήμερη και η σχέση μου, τα έφτιαξα σήμερα και τα χάλασα αύριο. Το πρώτο  φιλί, τη γαλαρία στο πούλμαν. Τότε στην εφηβική μας ζωή.

Και η κοπελιά μας έδινε το τηλέφωνο… Σε χαρτάκι. Σταθερό τότε τηλέφωνο μόνο και αυτό  περιζήτητο. Τι να κάνουμε; Ψάχναμε για κανένα τηλέφωνο. Βρίσκαμε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς. Σχηματίζαμε τον αριθμό. Τυχεροί, το σήκωσε η ίδια. Αποφύγαμε μπαμπά και μαμά. Θα πήγαινε τσάμπα το τηλεφώνημα. Με το «εμπρός» το κλείναμε. Μιλούσαμε αρκετή ώρα. Παρακαλούσαμε να μην έρθει κάποιος και μας διακόψει.

Στο πάρτι, που προηγήθηκε, συναντηθήκανε τα βλέμματα μας και είπαμε την μαγική  φράση «Θέλεις να τα φτιάξουμε;» Και τα φτιάξαμε. Τι φτιάξαμε ο Θεός κι η ψυχή μας. Στα πάρτι εκείνα με πορτοκαλάδα ή ΤΑΜ-ΤΑΜ, πατατάκια τσιπς και σπιτικό κέικ κι αργότερα βερμουτάκι και ξηρούς καρπούς…. παρασπονδίες. Τις άπειρες φορές που χορεύαμε το ίδιο μπλούζ σε συνεννόηση με τον υπεύθυνο του πικάπ, έτσι για να μένουμε πιο πολλή ώρα αγκαλιασμένοι με το κορίτσι των ονείρων μας. Σαν να κολλούσε η βελόνα.  Εκεί κατακτούσαμε και το τηλέφωνο, εφόσον υπήρχε… το μαγικό χαρτάκι.

Μεγαλώσαμε. Η ζωή γίνεται ολοένα και μικρότερη. Στενεύουν τα περιθώρια. Έχουμε αρχίσει να μετράμε απώλειες σε ανθρώπους, προσδοκίες, όνειρα. Ζούμε όμως. Δεν ρίχνουμε στην πυρά το δώρο της ζωής. Και προσπαθούμε να ζούμε και όχι απλά να επιβιώνουμε. Με αξιοπρέπεια, σεβασμό και λογισμό. Ναι, το γνωρίζουμε. Δεν χρειάζεται επανάληψη: τα καλύτερα δεν έρχονται. Δεν είναι μπροστά. Τα καλύτερα πέρασαν. Ζουν, όμως, και αυτά με τις αναμνήσεις μας, τις διηγήσεις μας, τις συναντήσεις μας. Αναβιώνουν  η τάξη μας, το σχολείο μας, τα νιάτα μας. Συμφιλιωνόμαστε με την ιδέα. Συνάπτουμε ειρήνη με τον αδυσώπητο χρόνο. Και είμαστε πάλι εδώ, για περισσότερο φως και λιγότερα δάκρυα.

You are here: Οι γειτονιες μας ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ ΜΙΚΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ, ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ 1974