ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ


(Αφιερωμένο στους «αγέραστους»)

Του Σπύρου Τζόκα

Μεγαλώσαμε όλοι σε μια γειτονιά. Χωριό το λέγαμε. Ίσως και να ήταν με την ευρύτερη έννοια. Στην προσφυγική Καισαριανή. Στους πρόποδες του Υμηττού. Στην κρήνη της Καισαριανής ήπιαμε κάποτε νερό δροσερό και ξεδιψάσαμε και τώρα στο ίδιο μέρος επιχειρούμε την κάθαρση. Στην προσφυγική Καισαριανή με Μπιθικώτση, Μοσχολιού, Σαββόπουλο, νέο κύμα, Λοΐζο και Καζαντζίδη, Θεοδωράκη και Χατζιδάκι. Μίνος – Μάτσας, Λύρα και στη διαπασών τα ραδιόφωνα στον συνοικισμό τις Κυριακές. Οι ήχοι και οι μυρωδιές του ψητού σμίγανε και δημιουργούσαν γιορτινή ατμόσφαιρα.

Αλλά και ροκάδες, με το βινύλιο στο χέρι. Ακόμα έχουμε τους δίσκους ή τις πλάκες, που έλεγε η μητέρα μου, στα ντουλάπια μας. Led Zeppelin, John Lennon, Bruce Springsteen, Queen, Simon and Garfunkel, Beatles, Rod Stewart, Who, The Rolling Stones, Elton John, Pink Floyd, Deep Purple, led Zeppelin, The Doors, Santana και άλλους που μας μετέφεραν σε άλλους φωτεινούς τόπους. Η εξέγερση μιας εφηβείας που ακόμα δεν έχω καταλάβει, αν σβήνει ποτέ.

Στο δημοτικό ήμασταν ακόμα όταν οι Rolling Stones, είχαν παίξει στην Αθήνα σε μία ιστορική συναυλία, που διεκόπη στη μέση από τους αστυνομικούς. Τέσσερις μέρες πριν την επιβολή της χούντας.

Και το ροκ στην Ελλάδα. Και οι δικοί μας ροκάδες προβάλλονταν από τους παραγωγούς Στέλιο Ελληνιάδη, Γιάννη Πετρίδη και άλλους και ακούγονταν στα clubs της Αθήνας, όπως η “Κουίντα”, το “Ιγγλού”, το “On the Rocks” & “Stork”, το “Hobby” το “Whisky A Go Go”, το “Vip’s” και άλλα. Τα θυμάστε;

Θυμάστε το ελληνικό ροκ; Φόρμινξ, Τσαρμς, Αϊντολς, Πελόμα Μποκιού, Δημήτρης Πουλικάκος και Εξαδάκτυλος, Ολίμπιανς, Πολλ, Παύλος Σιδηρόπουλος, Σώκρατες ντρανκ δε κόνιουμ, Νοστράδαμος, Μπουρμπούλια που μετέφεραν τους δυνατούς ήχους στην πατρίδα μας, στη γειτονιά μας.

Τότε μεταξύ της εφηβείας μας και της ενηλικίωσης δίσκοι όπως οι: “Μπάλλος”, “Ζωντανοί στο Κύτταρο”, “Άνθρωπε”, “666”, “Πελόμα Μποκιού”, “Απέραντα Χωράφια”, “On The Wings”, “Ακρίτας”, “Phos”, “Μεταφοραί – Εκδρομαί ο Μήτσος”, “Σ’ άλλους Κόσμους”, “Φλού”, ισορροπούσαν το κενό. Γέφυρα ήταν.

Καφετέριες, ταβέρνες και ντισκοτέκ και ελληνικές ταινίες, Κούρκουλος και Καρέζη, Μπάρκουλης και Βουγιουκλάκη και οι μεγάλοι μας έλληνες κωμικοί, αλλά και Ξανθόπουλος στη Νανά, καουμπόυκα και αστυνομικά στο Ατενέ και στο Μίνι Ρεξ, το «Όσα παίρνει ο άνεμος» στο Πάλλας, τυχαία, επειδή ήταν το κορίτσι μας με την οικογένεια, κοινωνικά στο Λητώ και κρυφές τσόντες στην Εύα.

Τις Κυριακές με το τρανζιστοράκι στις αυλές και το μωσαϊκό με Δομάζο, Σιδέρη, Μίμη Παπαϊωάννου ή και στο γήπεδο Εθνικός Αστέρας, Νήαρ Ηστ, αλλά και Ένωση και Φωστήρας. Κάποιον μεγάλο με εισιτήριο βρίσκαμε να μας βάλει στο γήπεδο. Και μαζί με το ποδόσφαιρο στις αλάνες και στο γήπεδο η Καισαριανή έγινε αθλητομάνα. Κάθε Κυριακή από το πρωί στο γήπεδο με το Ρούλη, τον Τακού, τον Στέλιο τον Σάμαλι, τον Αντωνάκη, τον Γιώργο τον λατέρνα και σουβλάκι και σάμαλι… αναπνέαμε τον αέρα της Καισαριανής.

Μεγαλώσαμε. Πολιτικοποιηθήκαμε. Ανδρωθήκαμε. Ερωτευθήκαμε. Μίκης, Μάνος, Θάνος και ο δικός μας ο Αντώνης, πανεπιστήμιο, ταξίδια, βιβλία, συναυλίες, διαδηλώσεις, Πανσπουδαστική, Ρήγας, ΠΠΣΠ και ΑΑΣΠΕ, πράματα και θάματα. Πενιές-ριπές στο Χάραμα με Τσιτσάνη και Μπέλλου και της γερακίνας το γιο και τον απόκληρο.

Τότε, όταν δοκιμάζαμε τα όριά μας και μας άρεσε αυτό ή αυτό μας προκαλούσε. Τότε, που αρκετές φορές τρώγαμε τα μούτρα μας και δεν σταματάγαμε. Η νύχτα έπεφτε και μας χαροποιούσε. Έπεφταν οι μάσκες, τα ανθρωπάκια, οι μίζεροι και οι καταθλιπτικοί πήγαιναν για ύπνο και ο κόσμος ήταν δικός μας. Ναι, πηγαίναμε και δεν γνωρίζαμε πού θα μας βγάλει και τι θα μας βγει. Άλλοτε σε καλό, άλλοτε σε κακό. Το πρωί φορούσαμε τα μαύρα γυαλιά για να μην μας καταλάβουν ότι ήμασταν ξενύχτηδες. Νοσταλγίες άλικες, μνήμες ανάκατες, μπερδεμένες στο κουβάρι της ζωής.

Και τώρα, φίλε, είμαστε πάλι εδώ. Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα… έστω και φάλτσα. Κοσμογονία και πατριδογνωσία πάνε μαζί. Σε κάθε φύλλο, σε κάθε γραμμή και αράδα του πολιτισμού των ανθρώπων βρίσκεται το ξόρκι, η ασπίδα και το οδόφραγμα απέναντι στην πολιτική των μωρών, δηλαδή των θηρίων. Βρίσκονται τα σοφά λόγια του αγωνιστή της Ελευθερίας, του ήρωα των παιδικών μας χρόνων, του αθυρόστομου Γεωργίου Καραϊσκάκη «φίλε άμα ζήσεις θα τους γαμήσεις, αν πεθάνεις θα σου κλάσουν τον μπούτζον.» 

You are here: Οι γειτονιες μας ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ