Damsel in Distress

Νήαρ Ήστ. Σελίδες ημερολογίου που δεν γράφτηκε ποτέ.


Του Χρήστου Βοσκόπουλου

Κοιτάζω τις φωτογραφίες και είμαι ακόμη θυμωμένος που δεν με πήραν μαζί! Ο Γιώργος Βοσκόπουλος, ο Θεόφιλος Τσιροζίδης κι άλλοι πολλοί συγγενείς, γνωστοί και άγνωστοι, στο γήπεδο και μετά στο λιμάνι του Βόλου, μετά τον αγώνα μπαράζ, πανηγυρίζουν. Η Νήαρ Ήστ ανέβηκε στην Α' εθνική κατηγορία. Η Νήαρ Ήστ είναι πια μιά μεγάλη ομάδα. Βρισκόμαστε στα 1969. Πόσες γενιές πίσω!

Δεν είμαι όμως πολύ θυμωμένος!

Φοράω τα καινούργια μου αθλητικά παπούτσια, που η μάνα κατάφερε να μου αγοράσει με χρήματα που στέρησε απ' τον πενιχρό οικογενειακό προϋπολογισμό. Είμαι 7 χρόνων. Δυό μέρες φοράω τα παπούτσια, με δυσκολία τα αποχωρίζομαι τη νύχτα που ξαπλώνω, ο Ρασιδάκης μου είπε Χρηστάρα ωραία παπούτσια, μην τα βγάζεις το βράδυ που κοιμάσαι, μη τυχόν και στα κλέψουνε. Τα φοράω και περιμένω να φύγουμε, είναι μεγάλη μέρα σήμερα παίζουμε με τον ΠΑΟΚ, δεν έχουμε έδρα δικιά μας παίζουμε στην Γλυφάδα (που;).

Αδημονώ να δω και τον αδελφό μου τον Μάκη, το καμάρι της οικογένειας, της μάνας, του Θείου Γιάννη του Κουβά, όλων, σήμερα στη πρώτη ομάδα, από τα μπαλέτα παραδοσιακών χορών του δήμου, μετά στα μπαλέτα της Δώρας Στράτου, στη ομάδα της Νήαρ Ήστ με προπονητή τον Κώστα Πολίτη, που σήμερα στο νοσοκομείο δίνει μάχη για τη ζωή του. Στο γήπεδο κάθομαι ήσυχος, εκστασιασμένος από τον τόσο πολύ κόσμο, χτυπήματα ρυθμικά από τα πόδια στην τσιμεντένια κερκίδα και ιαχές, “έλα μωρή Νήαρ”, έκσταση σχεδόν ευτυχία. Χάσαμε από την θρυλική ομάδα του Ελληνικού Βορρά, αλλά τι σημασία έχει, η Νήαρ είναι στο πάνθεον των μεγάλων.

Κοιτάζω πάλι τις φωτογραφίες.

Έχουν περάσει κοντά 50 χρόνια. Τα πρόσωπα, σε πείσμα του χρόνου που πέρασε, συνεχίζουν να πανηγυρίζουν, να αγκαλιάζονται, στην αιωνιότητα του ασπρόμαυρου χαρτιού, πολλοί από καιρό πεθαμένοι, σε μια εποχή που η έκφραση ''κοινωνική συνοχή'' θα ακουγόταν σαν ιατρικός όρος, αν σήμαινε κάτι, μια εποχή που σπίτι, καφενείο, πλατεία, δρόμος, γήπεδο αποτελούσαν έναν ενιαίο χώρο, της συνοικίας, της ιστορίας, της ζωής.

Σήμερα, 2018, η Νήαρ Ήστ, το καμάρι της προσφυγιάς, κατρακυλάει, δέχεται ύπουλα χτυπήματα από νεοφασίστες χουλιγκάνους εισαγωγής, βλέπετε Παπαγιώργηδες δεν έβγαζε ποτέ η Καισαριανή.

Ο δήμαρχος δεν πληρώνει, η Νήαρ Ήστ βυθίζεται, damsel in distress, η πριγκήπισσα σε κίνδυνο.

Η ομάδα κάνει άλμα στο κενό…

Η Καισαριανή στη ζώνη του λυκόφωτος...

Νήαρ, μιά ζωή μαζί σου, παρά που μας πίκρανες πολλές φορές με τους άθλιους που φιλοξενούσες στον οίκο σου, παρά που πολλές φορές στράφηκες εναντίον των δικών σου παιδιών, παρά που έκτισες καριέρες επιτήδειων και τάισες αχάριστους.

Νήαρ, άντεξε λίγο ακόμη, θα σωθείς.

Η ιαχή ακόμη αντηχεί στα αυτιά μου “έλα μωρή Νήαρ”...